Γυναίκες και ψώνισμα ρούχων

Σάββατο μια γνωστή είχε τα γενέθλιά της. Εγώ δε θα πήγαινα στο πάρτυ οπότε βρεθήκαμε το πρωί να της πω τα χρόνια πολλά από κοντά. Το προηγούμενο βράδυ είχαμε ξαναβρεθεί και η αδερφή της, φίλη από Ελλάδα, έμεινε σε μένα το βράδυ. Το πρωί δώσαμε ραντεβού και με την άλλη κοπέλα κάπου στο West End για καφέ. Όταν ξυπνήσαμε πήγαμε να πάρουμε το λεωφορείο περνώντας από μια υπαίθρια αγορά. Περιττό να σου πώ πόση ώρα κάναμε. Η τύπισσα ξόδευε 10 λεπτά σε κάθε πάγκο με γυναικεία είδη. Το West End έχει ρουχάδικα απ' άκρη σε άκρη. Περιμένοντας την αδερφή της να έρθει, η κοπέλα πήγε να κοιτάξει κάτι σ' ένα από τα δεκάδες μαγαζιά εκεί κοντά. Όσο ήταν μέσα, η αδερφή ήρθε. Και, καθόλου προς έκπληξή μου, πήγε μέσα στο μαγαζί να χαζέψει κι αυτή. Μετά από 10 λεπτά βγαίνουν έξω. Για καφέ είπαμε ότι θα βρεθούμε, αλλά η γενεθλιάζουσα είχε αγχωθεί να αγοράσει μαύρο σουτιέν για να ταιριάζει με το μαύρο φόρεμα που ήθελε να φορέσει το βράδυ. Δουλεύει μέχρι αργά τις καθημερινές, οπότε το Σάββατο ήταν η μόνη της ευκαιρία να το πάρει. "Πάτε να καθήσετε για καφέ και θα σας βρω" μας είπε. Η αδερφή της, όμως ήθελε να παει να χαζέψει κι αυτή. Καταλαβαίνεις τώρα. Προτιμώ να με δέσουν χειροπόδαρα, να με μαστιγωνουν και να ακούω Τσαλίκη ταυτόχρονα παρά να περιμένω γυναίκα να τελειώσει από το Marks and Spencer περιμένοντας μέσα. Οποτε κάθομαι έξω, κατω από το υπόστεγο μιας και έβρεχε. Μάλλον με σκέφτηκαν και μια φορά, οπότε δεν άργησαν πολύ. Πάμε και καθόμαστε σε καφετέρια με την αδερφή της και η άλλη πήγε να ψάξει και αλλού. Μετά από μισή ώρα γυρνά με άδεια χέρια (εκτός από τα πράγματα που ήδη κρατούσε και τα είχε αγοράσει πριν βρεθούμε). "Πω πω πήγε τρεις η ώρα και δε βρήκα σουτιέν. Αν δεν βρω, θα πρέπει να αγοράσω άλλο φόρεμα. Θα πάρω το τρένο να παω και στην τάδε street. Καθίστε εσεις να πιειτε τον καφέ σας, βλέπω ότι ο Steelheart έχει ήδη νευριάσει". Η αδερφή ανένδοτη "Δεν πειράζει θα έρθω μαζί σου και γω". "Εντάξει πηγαίνετε αν είναι να το σκέφτεσαι συνέχεια" της λέω. Και φύγανε. Απ' όλες τις γυναίκες που κάνω παρέα, μόνο αυτή γαμάει μια βόλτα το πρωί για καφέ και τη μετατρέπει σε shopping therapy. Οι υπόλοιπες μοιράζονται το δόγμα "αγοράζω ρούχα μόνο όποτε δεν έχω, και απλώς έχω τρία πράγματα από το κάθε είδος και τα συνδυάζω. End of Story". Ένα δόγμα που επίσης ασπάζομαι, όπως και οι άντρες φίλοι μου. Μήπως, λέω μήπως, είναι θέμα μεσοαστισμού; Ευτυχώς δε βρισκόμαστε συχνά. Εγώ φοιτητάκος ακόμη, και στη φάση της αποστολής βιογραφικών από δω κι από κει. Εκείνη προϊστάμενη με καλοπληρωμένη δουλειά και μόνιμη σχέση και διαμερισματάρα σε πλούσιο προάστιο του Λονδίνου. Και αν κάποιοι δεν ξεχνούν πώς ξεκίνησαν, αυτή το ξέχασε. Έχω να τη δω απ' την αρχή του χρόνου, που είχε ξανάρθει η αδερφή της απ' την Ελλάδα. Τελικά είμαι πεπεισμένος για ένα πράγμα: αν θέλεις ν' ανοίξεις δικό σου μαγαζί, για να μην αγχώνεσαι αν θα παει καλά ή όχι, πούλα γυναικεία είδη. Τσάντες, βραχιολάκια, κυλοτάκια, δαχτυλιδάκια, αρχιδάκια. Θα χεστείς στο φράγκο. Τις δύο αδερφές τις είχα δει και την προηγούμενη Παρασκευή, και μαζί ήταν και άλλες 3 φίλες τους. Ο γκόμενος της γενεθλιάζουσας (Άγγλος) δεν είχε έρθει μαζί. Εκείνη είπε ότι ήξερε ότι δε θα άντεχε με πέντε τρελές Ελληνίδες στο ίδιο τραπέζι και γι' αυτό δεν ήρθε. Μα παράξενο είναι; Εδώ δεν αντέχω εγώ με πέντε τρελές Ελληνίδες, που είμαι Έλληνας, θ ' αντέξει ο Άγγλος; Ευτυχώς δηλαδή που είχα έρθει με μεγάλη παρέα και τις βρήκαμε στο μπαρ ήδη να κάθονται. Εκείνες έκατσαν στο υπόγειο για να φάνε και μεις κάτσαμε στο μπαρ απάνω για ποτά. Οπότε δεν τίθεται θέμα. Ας ρίξουμε λίγο το επίπεδο τώρα. Αν και επίτηδες δεν πήγα στο πάρτυ γενεθλίων το Σάββατο γιατί ήξερα ότι θα βαριόμουν, πολύ θα ήθελα να δω την τύπισσα με βραδινό φόρεμα. Σε αντίθεση με την αδερφή της, είναι φοβερή -άρα, αν και πολύ high class (και η αδερφή καλή είναι αλλά τα τελευταία χρόνια έχει γίνει διπλάσια σε πλάτος επειδή χλαπακιάζει). Όμως δε θα καθόμουν μια ώρα στο λεωφορείο και μια ώρα να γυρίσω μόνο και μόνο γι' αυτό. Κυριακή είχαμε και πρωινό ξύπνημα. Στο κάτω κάτω, δεν έχουμε πολύ ελεύθερο χρόνο, οπότε καλό είναι να τον διαθέτουμε όπως θέλουμε.