Νοσταλγία

Ποτέ δε χώνευα τους Black Sabbath με Ozzy στα φωνητικά. Με ξενερώνουν αφάνταστα. Αν τώρα διαβάσει αυτό το ποστ κανένας μεταλλάς θα με βρίσει από μέσα του. Τους Black Sabbath τους γούσταρα πολύ με Glenn Hughes και Tony Martin, τότε που το γράψιμο του Iommi είχε πάρει άλλη τροπή, πιο μαλακή, λιγότερο (ως καθόλου) κάφρικη. Γιατί τα γράφω αυτά; Μα ξέθαψα το Seventh Star σήμερα. Δισκάρα, πραγματική δισκάρα[*]. Η καριέρα των Sabs έχει πάρει άλλη κατεύθυνση (κατά πολλούς την κατιούσα) την εποχή των Seventh Star, Eternal Idol, Headless Cross και TYR. Ό,τι και να πούμε, ο άνθρωπος ξέρει να γράφει μουσική και για μένα το απέδειξε μ' αυτούς τους τέσσερις δίσκους. Και ακούγοντας σήμερα το "No Stranger To Love" ξανά και ξανά και ξανά, κατάλαβα ότι μπαλάντες σαν κι αυτή καταργούν τα τραγούδια που "το παίζουν" μπαλάντες και δεν είναι. Με έφερε πίσω στα μέσα δεκαετίας '90, όταν ήμουν 17-19 χρονών και χαζολογούσαμε στα Εξάρχεια ή στο υπόγειο του κολλητού με δύο Fender των 40.000 δραχμών η καθεμία και γρατσουνάγαμε. Τότε που κάθε μέρα ήταν αργία και κάθε νύχτα γινόταν πάρτυ (ναι, άκουγα και Dubrovniks τότε). Αν θέλαμε καφρίλες, υπήρχαν και οι θρυλικοί Heaven's Gate και το Living in Hysteria. Το Empty Way to Nowhere το θυμάμαι και το έχω συνδέσει με ατέλειωτο μπυρόνι στα Εξάρχεια που καθόμασταν και βλέπαμε τις φρικογκόμενες να κάθονται παραδίπλα και τις σχολιάζαμε και λέγαμε να γυναίκες ρε, όχι τρεντόφατσες. Το '80 ήταν διαφωτισμός σε μουσική (και ταινίες και πολλά άλλα πράγματα). Το Seventh Star είχε κυκλοφορήσει το '86. Από το '97 και μετά δεν είναι ότι δε μου κάνουν καλή εντύπωση πολλά συγκροτήματα και τραγούδια, αλλά το τότε ήταν το κάτι άλλο. Και το '90, που αποκτήσαμε μουσική συνείδηση και βγαίναμε πια και βόλτες... μα σοβαρά, δεν το περίμενα ότι θα τα θυμόμουν με τόση νοσταλγία και θα μελαγχολούσα. Δεν είχαμε ορθοποδήσει ακόμη, δεν είχαμε δουλειά, κοπέλες, λεφτά, τίποτα. Αλλά μας άρεσε τόσο. Μες στο χειμώνα να φοράμε τα perfecto τα δερμάτινα (ακόμα το έχω το δικό μου, αλλά το άφησα στην Ελλάδα) και από μέσα πουλόβερ και να τρέχουμε να βρούμε ζεστό μαγαζί για μπύρα ή φραπέ ή ζεστή σοκολάτα. Ούτε καπνίζαμε τότε. Δε φοβάμαι το μέλλον και τη σκληρή ζωή, αλλά δε μου αρέσει. Ούτε και το παρόν. Από τότε κύλισε νερό στ' αυλάκι και γύρισαν μερικά κεφάλαια στο βιβλίο της ζωής μου. Και τελικά να 'μαι εδώ. Ξέρεις κάτι; Σκατά! Δεν ξέρω για τους κολλητούς, αλλά εγώ πίστευα ότι θα ήμουν για πάντα έτσι. Απλώς θα περνούσα στη σχολή που ήθελα και θα συνέχιζα απο κει, έχοντας εγκαταστήσει το upgrade που γράφει απ' έξω "φοιτητής". Και μετά το ίδιο ως επαγγελματίας, θα πήγαινα το πρωί στη δουλειά μου σαν κύριος και μετά θα έβαζα τα "κακά" μου και θα πήγαινα για κανένα καφεδάκι και σουβλάκι. Βλέπεις, άργησα να μεγαλώσω και μου ήρθε απότομα. Όταν έγινα φοιτητής τι κατάλαβα; Σκατά. Οι Έλληνες στο πανεπιστήμιο ανταποκρίνονταν στο κλασικό στερεότυπο που έχει βγει για τον Έλληνα φοιτητή. Φέρνει τη χώρα του στην Αγγλία αυτούσια. Οι υπόλοιποι λαοί που ήξερα, τα ίδια, κι αυτοί στον κόσμο τους. Τελικά από τα χρόνια του πτυχίου μόνο με δυο-τρεις ανθρώπους έχω κρατήσει επαφές και κάνω παρέα. Τώρα στο Λονδίνο το ξαναβλέπω. Mainstream lifestyle, είσαι ό,τι δείχνεις, όπως σε θέλουν, ποζεριά, φλωριά, κλαμπ, αγορά καινούριων ρούχων να σε κοιτούν οι γκόμενες... τα βλέπω γύρω μου. Είναι από τις φορές που νιώθεις μόνος κι ας έχεις κόσμο δίπλα σου. Τουλάχιστον στην Αθήνα η παρέα δεν έχει αλλάξει πολύ, ο πυρήνας είναι ίδιος και τα στέκια μας παραμένουν. Εδώ πέρα είναι το πρόβλημα. Ήταν μια απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που σε βάζει στην κρεατομηχανή και σε αλέθει, πετάς από πάνω σου τα δερμάτινα και τα t-shirt και συνειδητοποιείς ότι ακόμα και να γυρίσεις πίσω στα παλιά σου λημέρια και ξαναβγείς με την παλιοπαρέα δε σου πάει πια να φορέσεις τα παλιά σου ρούχα. Πάντοτε λέγαμε εντάξει μωρέ, θα πηγαίνεις στη δουλειά σου κανονικά και μετά θα συνεχίζεις τη ζωή σου. Αλλάξαμε. Βλέπαμε να συμβαίνει στους άλλους, τους μεγαλύτερους, και πιστεύαμε ότι αν παραμέναμε σταθεροί στα πιστεύω μας δε θα συμβεί σε μας. Πολλα όμως έμειναν ίδια. Όπως η μουσική που ακούμε ακόμη. Τελικά ακόμη το πιστεύω. All it takes is to stick to your guns. Το περιτύλιγμα μπορεί να αλλαζει, αλλά για να αλλάξει το μέσα πρέπει να κλυδωνιστούμε πιο δυνατά. Πολέμιοι του συστήματος; Εμείς; Τζαμπα μάγκες ήμαστε. Μα το σύστημα όσο και να το βρίζουμε, λίγο ή πολύ ο καθένας από μας το στηρίζει με τον τρόπο του. Τότε αμφισβητούσαμε, αλλά μέχρι εκεί. Τώρα, αμφισβητούμε ακόμη, αλλά είμαστε εντεταγμένοι στον κύκλο. Το μόνο στο οποίο αντιστέκομαι, όπως και τότε, είναι το mainstream lifestyle. Δε μας έχει διαβάλει, επειδή δε βρίσκουμε ασφάλεια ή κοινά σημεία μ' αυτό. Όμως δουλεύουμε, σπουδάζουμε, κουραζόμαστε, κάποια στιγμή ίσως παντρευτούμε κιόλας (γιακ!)... Βλέπω μεγαλύτερούς μου άντρες που παντρεύονται, οι ίδιοι που πριν 10 χρόνια έλεγαν "εγώ ποτέ δε θα μπω σ αυτό το τρυπάκι". Και αυτή τη φορά είμαστε πραγματιστές και λέμε διάολε, αυτό μπορεί να συμβεί και σε μας, ναι. Ένας λόγος που μου αρέσει η Αγγλία είναι επειδή εδώ λείπει ο κοινωνικός έλεγχος που υπάρχει κάτω. Δε σε "υποχρεώνει" κανένας να κάνεις τέτοια βήματα αν δε γουστάρεις, απλώς εξακολουθείς να "υποχρεώνεσαι" σε έναν mainstream τρόπο ζωής. Kαι όσο για τους κολλητούς, δεν ξέρουν καν τι είναι το Instant Messaging. Το τηλέφωνο το αποφεύγουμε γιατί μιλάμε πολλή ώρα. Μπορεί να κάνω και μήνες να τους ακούσω πια. Ήθελα απλώς να γράψω λίγα λόγια για το Seventh Star και τον Glenn Hughes αλλά πάλι υπέπεσα σε παρέκβαση. [*] Όποιος διαφωνεί μ' αυτό είναι μαλάκας ή δεν έχει ιδέα από heavy (ή και τα δύο). Ομοίως, όποιος είναι μαλάκας γενικώς, διαφωνεί μ' αυτό.