Λίβερπουλ Στριτ

Kάποιος κάποτε μου είπε να γράψω μερικά λόγια για το τι συμβαίνει εδώ πέρα και πως αντιδρά ο κόσμος μετά τις επιθέσεις. Το θέμα είναι... θα τα διαβάσει κανείς; Χεστήκανε όλοι. Κανείς από κάτω δε νοιάζεται που εδώ πέθαναν άνθρωποι, περιμένουν κιόλας να γίνει και τρίτη επίθεση, και δε θα τους χαλούσε να γινόταν και τέταρτη, και πέμπτη... Από την άλλη, 1-2 άνθρωποι θα έχουν γνήσιο ενδιαφέρον γι' αυτά που γίνονται εδώ. Προχτές έτυχε να περάσω από σταθμό τρένων στη Λίβερπουλ Στριτ. H Λίβερπουλ Στριτ είναι στα όρια του Σίτυ. O σταθμός τέτοια ώρα ήταν γεμάτος με στελέχη που γυρνούσαν απ' τις δουλειές τους. Πολύ σπάνιο να δεις κάποιον ή κάποια που δε φορούσε κοστούμι ή ταγιέρ. Εκεί κινείται πολύ χρήμα. Μέσα και έξω απ' το σταθμό υπήρχαν μπάτσοι με τα κλασικά φωσφορίζοντα γιλέκα. Επίσης κάμερες τρεις τρεις αναρτημένες στους τοίχους κάλυπταν όλες τις γωνίες. Και δεν ξέρω για τους μπάτσους αλλά, για την ιστορία, οι κάμερες υπήρχαν εκεί πριν τις επιθέσεις της 7ης Ιουλίου και όχι όταν αποφασίστηκαν τα "νέα μέτρα παρακολούθησης". Ήδη το BBC πριν μερικούς μήνες είχε γυρίσει μια ταινία που εξέταζε πόσο έτοιμο είναι το Λονδίνο για τρομοκρατική επίθεση. Στην ταινία, μια "βρώμικη βόμβα" (RDD) σκάει στο σταθμό της Λίβερπουλ Στριτ, σκοτώνει όσους βρίσκονται στην ακτίνα δράσης της και καθιστά την περιοχή ακατοίκητη για 30 χρόνια, με ό,τι συνεπάγεται αυτό και σε οικονομική ζημιά. Oι αρχές κλείνουν του δρόμους και όσοι επιβάτες βρίσκονται στην περιοχή οδηγούνται σε θαλάμους απολύμανσης από ανθρώπους με αντιραδιενεργές στολές. Κρίμα που στην Ελλάδα δεν είχε την κατάλληλη προώθηση, οι ενοικιάσεις από τα DVD θα έβγαζαν στο BBC τα έξοδα μισού έτους. Kαι θα τους άφηναν ν' αναρρωτιούνται γιατί... Κατά τ' άλλα ένιωθα σαν τους εβραίους στα γκέτο. Η περιοχή είχε τόσους μπάτσους όσο η προ-ολυμπιακή και ολυμπιακή Αθήνα. Θα 'χει κανα γούστο να με σταματήσουν για ψύλλου πήδημα... όπως πχ να σουλατσάρω στο σταθμό ψάχνοντας σαντουϊτσάδικο επειδή θα κοιτάω τριγύρω. Κι αν μου την πέσουν τίποτε μπάτσοι με πολιτικά και μου την ανάψουν; Ήμουν από τους λίγους που δε φορούσαν κοστούμι, αλλά ένα τζιν μπουφάν. Eίχα και τα ακουστικά από το MP3 player. Ήθελα να φύγω από κει όσο πιο γρήγορα γίνεται, αλλά σκέφτηκα ότι μπάτσους και κάμερες έχει και σε μεγάλη απόσταση απ' το σταθμό. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που χαίρομαι που είμαι λευκός. Περισσότερο κι από μερικούς μπάτσους, ακόμα. Όταν αγόρασα κάτι να φαω από μια καντίνα, καθώς κοιτούσα τον κόσμο σκέφτηκα ότι το μάτι δε θα έπρεπε να παίζει τόσο. Μπορεί να παρερμηνευτεί. Τόσα έγιναν τις προηγούμενες τρεις βδομάδες. Εκτός απο φανατίλες τρομοκράτες πρέπει να φοβόμαστε και μια αστυνομία που αντιδρά με το παραμικρό. Κι αν έβαζε κανείς βόμβα; Στις 21 Ιουλίου έσκασε βόμβα σε λεωφορείο που πήγαινε προς την κατεύθυνση που ήθελα να παω. Με το μετρό θα έκανα την απόσταση πιο γρήγορα, αλλά προτίμησα ν' αλλάξω δύο λεωφορεία και να αφιερώσω σαράντα λεπτά παραπάνω. Τώρα έχουν πρόβλημα και οι εκτός ΕΕ που θέλουν να μείνουν στην Αγγλία για δουλειά. Πολλοί φίλοι από νότια Ασία δε μπορούν να πάρουν Βίζα για να κάνουν "κανονική" δουλειά. Κατά τ' άλλα ο Μπλαιρ μας λέει να "συνεχίσουμε να ζούμε όπως και πριν".

Open source content management system συνέχεια

Παραδέχομαι όσους έχουν κατεβάσει και ρυθμίσει ένα open source content management system για τα blogs τους. Αν και δεν ασχολήθηκαν πολλοί ν' απαντήσουν στο προηγούμενο σχετικό ποστ, νομίζω κατάλαβα το λόγο για τον οποίο κάποιος θα έκανε κάτι τέτοιο. Σε μια εποχή όπου τα blogs είναι σαν τις κωλοτρυπίδες (όλοι έχουν από ένα), κάτι σαν μοδα της εποχής ένα πράγμα, το να αφιερώνεις χρόνο και κόπο και να το βάζεις σε web host που πληρώνεις, δηλώνει ότι καταβάλλεις προσπάθεια που τη σέβεσαι. Σε αντίθεση με μας που απλώς ανοίγουμε ένα λογαριασμό όπου βρούμε και ξεκινάμε να γράφουμε, ο άλλος δημιουργεί κάτι (σχεδόν) απ' την αρχή και η πράξη του αυτή του δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα. Αν και οι μισοί γράφουν πράγματα τα οποία δεν είναι ενδιαφέροντα σε κανέναν άλλον πέρα από τους ίδιους τους συγγραφείς των και κατά συνέπεια το site τους δεν είναι χρήσιμο σε κανέναν άλλο, και μόνο το ότι έκατσε ο άλλος να το φτιάξει, υποδηλώνει ότι δε συμβιβάζεται με όσα του σερβίρουν. Αυτό δεν περνάει απαρατήρητο. Τώρα για μας τους υπόλοιπους; Ας στρώσουμε κώλο να φτιάξουμε ένα template καλό. Καποιοι το έχουν κάνει. Είναι ο δικός μας τρόπος για να περάσουμε το μήνυμα ότι ενδιαφερόμαστε για τα ιστολόγιά μας, να βοηθήσουμε τους αναγνώστες μας να νιώσουν ότι δουλεύουν μ' ένα καλαίσθητο interface, να μπορούν να πλοηγηθούν με ευκολία και να μην έχουν την εντύπωση ότι διαβάζουν ένα ακόμη ευκαιριακό blog που δε θα κρατήσει πάνω από δύο μήνες. Έχει μαζευτεί πολύ σκουπίδι εκεί έξω. Ας φροντίσουμε να καθαρίσουμε τη γωνιά μας.

Αλλαγή στο καθεστώς. Νομίζω χρειαζόταν. Ίσως φταίει το ότι είχα πολύ καιρό το προηγούμενο template, αλλά αυτό το άσπρο-μαύρο μόνο του τελευταία μου φαινόταν πολύ μονότονο. Να δούμε πότε θα αξιωθώ να φτιάξω ένα template απ' την αρχή. Καλά τα έτοιμα του blogger, αλλά αν δεν τα πειράξεις πολύ ή δε φτιάξεις κάτι δικό σου, το blog σου χάνει κάτι απ΄την ατομικότητά του.

Content management system και μισθωμένο web hosting

Συνήθως αποφεύγω να γράφω για "geeky" θέματα για δύο λόγους: Πρώτον, κάνω αυτή τη δουλειά 15 ώρες την ημέρα και δε θέλω να τη μεταφέρω και δω. Δεύτερον, άλλοι bloggers ψάχνονται περισσότερο και γράφουν στο blog τους για τέτοια θέματα, οπότε δεν τα ποστς μου δεν έχουν να προσφέρουν κάτι καινούριο. Κι αυτό το ποστ δεν είναι (πολύ) τεχνικό. Εν πάσει περιπτώσει, το change of heart είναι γιατί είναι Σάββατο βράδυ, δεν πάω πουθενά, και έχω κάποιους προβληματισμούς για τα CMSs ανοιχτού λογισμικού για το blog σου σε web space που μισθωνεις. Οι πιο πολλοί από μας έχουμε τα blogs μας σε "έτοιμα" blogging sites. Το Blogger είναι το πιο δημοφιλές, ακολουθούν τα LiveJournal, to UpSaid, το γκομενοειδές ακουγόμενο "Diary-X" κ.α. (να χαρείς, βρες τα απ' το Google, βαριέμαι τώρα να βάζω λίνκια). Ενώ μπορούμε να "πειράζουμε" την εμφάνιση της σελίδας, παράλληλα δε χρειάζεται να γράφουμε άλλο κώδικα, ή να εγκαταστήσουμε λογισμικό server, scripts κι άλλα τέτοια τρομακτικά πράγματα. Ανοίγεις λογαριασμό και μπορείς να γράψεις ευθύς αμέσως, αν και κάτι τέτοιο αντενδείκνυται καθότι η σελίδα θα είναι ένα "προσχέδιο με posts", δηλαδή η εμφάνιση του blog δε θα έχει την "πινελιά" του συγγραφέα. Ούτε links, ούτε blogrolling, ούτε μια εμφάνιση μοναδική για το blog. Αν έχετε λίγο χρόνο, υπάρχουν δεκάδες tutorials ΗΤΜL στο Internet γι' αυτά τα πράγματα. Αν όχι, τα tutorials είναι πάλι εκεί, αλλά μπορείτε να τα απορροφάτε με φειδώ. Αν δε είσθε κορασίς που πληκτρολογεί με ρυθμό 5 keys/min, πάντα μπορείτε να πατήσετε μια φωνή και να βρεθεί ένας μαντραχαλάς που ασχολείται με το ρημαδομηχάνημα 15 ώρες την ημέρα για να σας φτιάξει το template (πάντως εγώ δέχομαι e-mail με φωτογραφία μόνο). H άλλη λύση είναι να νοικιάσετε web space με δυνατότητα server-side scripting και φιλοξενία βασης δεδομένων. Τα προτερήματα σ' αυτή την περίπτωση αυξάνονται. Τώρα μπορείτε να κρατήσετε αντίγραφο ασφαλείας των posts σας. Επίσης, μπορείτε να "πειράξετε" τον κώδικα του CMS και να τον κάνετε να διαχειρίζεται το περιεχόμενο όπως θέλετε. Μειονέκτημα είναι ότι αν θέλεις να διατηρήσεις την ανωνυμία σου δε μπορείς, καθότι η υπηρεσία φιλοξενίας ιστοσελίδων που χρησιμοποιείς ξέρει ονοματεπώνυμο και τραπεζικά στοιχεία. Big no-no αν θέλεις να βρίσεις το αφεντικό σου, τη γκόμενα ή το γκόμενο και δε συμμαζεύεται. Δημοφιλές CMS ελεύθερου λογισμικού είναι το Wordpress (άντε, τι μας λες, σοβαρά;) και έχω ακούσει πολύ καλά λόγια για το Geeklog. Τα δύο αυτά είναι γραμμένα σε PHP με backend μια βάση δεδομένων σε MySQL. Στο Geeklog μπορείς να προσθέσεις τη δυνατότητα εγγραφής (registration) και ανάλογα με το επίπεδο χρήστη που θα δίνεις στον κάθε εγγραφόμενο θα μπορεί να δει μερικά ή όλα τα ποστ, οπότε θα δελεάσεις κόσμο να κάνει register και θα ξέρεις αν ο Κώστας που γράφει ωραία ποστ για hard rock μπαίνει να διαβάσει και σένα. Eπίσης μπορούν να υπάρχουν περισσότεροι από έναν blog admins. Μετά είχαμε και το MovableType, αλλά μας την χάλασε. Αυτοί που το 'γραψαν σε λίγο θα θέλουν και πατέντες λογισμικού. Χεσ' τους, ούτως ή άλλως σε Perl το έχουν γράψει. Οπωσδήποτε η εγκατάσταση και προσαρμογή μιας τέτοιας εφαρμογής δεν είναι 1-2-3, όπως το να έχεις το blog σου σε έτοιμο site. Μη φοβού όμως! Ενδεικτικά αναφέρουμε πως φοιτήτρια ιατρικής που δεν είχε ιδεά ούτε από HTML, έκατσε και έμαθε όσο χρειαζόταν, μαζί με PHP, και τώρα έχει ένα καλαίσθητο blog που τρέχει σε Geeklog. Αν θέλεις όλα γίνονται. Για να πω την αλήθεια πάντως είμαι ευχαριστημένος με το Βlogger και δε ζητάω τίποτε περισσότερο. Μόνο από περιέργεια θα ήθελα να δοκιμάσω κανένα CMS ανοιχτού λογισμικού στον Apache που έχω στο φορητό. Αφού τα Wordpress και Geeklog τρέχουν PHP/MySQL, θα πρέπει να πηγαίνουν μια χαρά και στα ΧΡ. Έχω κατεβάσει τα 4 CD του Slackware 10.1 αλλά δε θέλω να το περάσω μόνο και μόνο γι' αυτό. Πιθανότατα να χρησιμοποιήσω CMS σε πιο μόνιμη βάση αν αποφασίσω να στήσω σοβαρό project το οποίο θα ασχολείται με περιορισμένη γκάμα θεμάτων και όπου θα γράφω επώνυμα, ίσως και μαζί με φίλους ή συνεργάτες. Τελειώνοντας θα ήθελα να ρωτήσω τι σκέφτεστε, ειδικά εκείνοι που έχετε blog πίσω από "κατεβασμένο" CMS. Είστε ευχαριστημένοι; Πόσο μεγαλύτερη ευελιξία έχετε σε σχέση με τις δυνατότητες που παρέχουν τα "έτοιμα" blogging services; Mιούζικ: Baton Rouge - Tie You Up

Μ' αρέσει όταν ακούω "είμαστε *όλοι* ένοχοι, και γω μαζί" από κάποιους που βρίσκονται 3000 χλμ μακριά. Το παίζουν αρκετά εκ του ασφαλούς ώστε να βάλουν και τους εαυτούς τους μέσα. Όπως και να το κάνουμε ακούγεται πιο "politically correct" από το να πει "Είσαστε ένοχοι που δουλεύετε για το κράτος τους ενώ εμείς είμαστε μάγκες που μένουμε σε μη 'ιμπεριαλιστική' χώρα". Τσάμπα μαγκιά δηλαδή. Ο Έλληνας βλέπει τη Δύση ως τον Απόλυτο Σατανά (και την ίδια στιγμή "τρώει" τα κεφάλαια από την ΕΕ). Θέλω να δω τι θα πουν όλοι αυτοί για την Αίγυπτο τώρα ή τους κόπτουν μόνο τα χτυπήματα σε δυτικές χώρες; Όλα πολιτικά τα βλέπουν κι όχι όπως είναι: επίθεση σε κοσμάκη.

Μπλογκοτσακωμοί και άλλα

Όταν ένα θέμα κάνει μπαμ στα ελληνικά blogs, δε θέλω ν' ασχοληθώ. Το βρίσκω τελείως άσκοπο και εν συνεχεία τα ξύνω μέχρι να ματώσουν. Εξαίρεση οι βόμβες στο Λονδίνο γιατί νομίζω πως το θέμα αφορά άμεσα εμένα και φίλους που ζουν εδώ. Θέλω όμως να πω ότι το monitor, παρότι έχει ως σκοπό να λειτουργεί ως aggregator που φέρνει τους Έλληνες bloggers κοντά, εμείς οι χρήστες του το έχουμε μετατρέψει σε forum που δεν είναι καν οργανωμένο σε threads. Τα blogs όμως δεν είναι forums. Tις συζητήσεις τις αφήνουμε για τα σχόλια κάτω από ένα ποστ. Αντί γι' αυτό, αφήνουμε μεν σχόλιο κάτω από το ποστ του συγγραφέα που άνοιξε το θέμα, μετά καπάκι πάμε στο δικό μας blog και αναπτύσσουμε το σχόλιο σε ποστ. Θα μπουν άλλοι να σχολιάσουν. Σε τρίτο μπλογκ πάλι τα ίδια. Δηλαδή, βασικά καλύτερα σε discussion board, όπου οι συζητήσεις είναι οργανωμένες σε θέματα. Εντάξει, η επικαιρότητα δικαιολογείται. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί πρέπει να γράψουν 30 άτομα για ένα ποστ που είδαν κάπου. Και σα να μην έφτανε όλο αυτό, θα πρέπει να παίξουν και τσακωμοί για να δέσει το γλυκό. Nα κάνεις επίθεση δηλαδή στη γνώμη του άλλου. Να φτιάξουμε ένα φορουμ να μπαίνουμε να συζητάμε τα ποστς μας; Να φτιάξουμε! Weblog σημαίνει ιστο-ημερολόγιο ή ιστο-λόγιο. Είναι ένας χώρος όπου ο καθένας καταθέτει ειδήσεις, σκέψεις, φιλοσοφίες, αμπελοφιλοσοφίες, απόψεις. Δεν κάνουμε inter-ιστολογική κουβέντα (μέσω monitor). Δε γράφεις ποστ για να πεις "Ο Χ στο <link>blog του</link> έγραψε ότι μπλα μπλα μπλα... συμπερασμα: έγραψε μαλακίες, ενώ εγώ λέω ότι μπλα μπλα μπλα"... ή "Ο Χ στο <link>blog του</link> έγραψε ότι μπλα μπλα μπλα... συμπερασμα: συμφωνώ γιατί μπλα μπλα μπλα..." Στο τέλος αντί διακοσίων blogs έχουμε ένα ή δύο που εκτείνονται σε πολλαπλά URLs. Δε λέω ότι δεν πρέπει να υπάρχουν links στα ποστ διαφορετικών blogs. Αλλά τι νόημα έχει να γράφεις ποστ μιας σειράς που παραπέμπει σε ποστ άλλου; Μπαίνω στο blog σου να δω τι γράφεις εσύ ρε αγόρι μου/κοπέλα μου, να διαβάσω νέα σου, σχολιασμό της επικαιρότητας από τη σκοπιά σου, να δω αν λες κάτι ενδιαφέρον, δε μπαίνω για να φάω στη μάπα ένα λινκ που οδηγεί σε κάποιον που κατά τη γνώμη σου έχει γράψει κάτι πολύ γαμάουα. Στο κάτω κάτω οι πιο πολλοί από μας χρησιμοποιούμε το monitor, οπότε chances are ότι το έχουμε δει κιόλας. Τουλάχιστον ας κάνουμε μια αναφορά στο ποστ άλλου, αλλά στα πλαίσια ενός θέματος που θέλουμε να αναπτύξουμε εμείς. Εντάξει, και γω δεν είμαι καλύτερος. Μάλλον έφερα το blog μου πιο κοντά σε άλλα blogs/άφησα άλλα blogs να έρθουν πιο κοντά στο δικό μου απ' όσο έπρεπε. Είμαστε μια κλίκα 100 ατόμων που διαβάζουμε και σχολιάζουμε ο ένας το blog του άλλου, ξεχνώντας ότι τα κλειστά συστήματα δεν επιβιώνουν. Eπίσης, το blog ως προσωπικός χώρος που εκχωρεί το δικαίωμα στον αναγνώστη να αφήσει και τον (αντί)λογό του, θα πρέπει να είναι σεβαστός από τον αναγνώστη. Διαφορετικά είναι σα να πηγαίνεις να χέζεις όπου βρεις σε ξένο σπίτι. Ας φτιάξουμε λοιπόν ένα γαμωdiscussion board να κρατάμε και τα blogs μας "καθαρά". Yπάρχει κανείς που να έχει σκεφτεί"λέω να γράψω για το τάδε πράγμα σήμερα αλλά θα βγει ο Χ και ο Ψ μαλάκας στα σχόλια και θα γαμήσουν το νόημα"; Αν υπάρχει, καταλαβαίνει τι εννοώ. Εδώ που τα λέμε, πάντως, και στα forums της καργιόλας γίνεται, γι' αυτό δε μπαίνω να διαβάσω. Δεν ξέρω τι να πω. Δεν είναι μόνο η ελληνική μπλογκόσφαιρα που περνάει παιδικές ασθένειες. Είναι και το έθνος μας και το κράτος μας. Βασικά δεν ξέρουμε να συζητάμε και δεν ξέρουμε πότε πρέπει να τραβάμε το όριο. Αντίθετα, γινόμαστε ένας αχταρμάς με πυρήνα τα θρησκευτικά και τα πολιτικά. Ίδιο πράγμα με τα τηλεοπτικά "παράθυρα" που χλευάζουμε. Καμία διαφορά με τις παλιότερες γενιές εδώ που τα λέμε. Δε θέλω να φτάσω σε σημείο να πω ότι ήταν καλύτερα όταν γράφαμε μόνο 15-20 άτομα, κι αυτό γιατί το blogging δεν είναι "ελιτίστικη" δραστηριότητα. Έδω και λιγες εβδομάδες έχω σκεφτεί να ζητήσω να βγω απ' το μόνιτορ, να κόψω τα σχόλια, ακόμα και να σταματήσω να γράφω. Το να σταματήσω δεν είναι ακόμη πιθανή επιλογή, μ' αρέσει αυτό που κάνω. Το monitor παρότι πολύς κόσμος το χρησιμοποιεί για λάθος λόγους, παραμένει δυνητικά χρήσιμο εργαλείο. Κάποιοι αναγνώστες που διαβάζουν αυτό το blog, εντοπίζουν τα καινουρια ποστς κοιτώντας το monitor, αφού εκεί θα βρουν ποια απ' τα blogs που διαβάζουν έχουν ανανεωθεί. Το monitor τα συγκεντρώνει όλα, είναι η λύση που συμφερει, οπότε γιατί όχι; Τώρα για τα σχόλια... δε θυμάμαι να έχουν γίνει "σφαγές" στο δικό μου blog. Πάντα είχαμε ήπιες και εποικοδομητικές συζητήσεις και χαίρομαι γι αυτό. Αυτό σημαίνει ότι έχω και λίγα ή καθόλου σχόλια στα ποστ μου αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Καλύτερα λίγα και καλά. Προτιμώ καθόλου σχόλια σε ποστ παρά βρισιές, επιθέσεις επί προσωπικού και flamers, όπως έχω δει αλλού. Οπότε για την ώρα συνεχίζω έτσι και βλέπουμε. Μιούζικ: Mr Big - My Kinda Woman

Και νέα χτυπήματα

Ακριβώς δυο εβδομάδες μετά τις θανάσιμες τρομοκρατικές επιθέσεις στο Λονδίνο, Ορισμένοι σταθμοί του μετρό εκκενώθηκαν μετά από τρεις εκρήξεις που σημειώθηκαν σε κάποιους απ΄αυτούς. Ο Αρχηγός της Μητροπολίτικης Αστυνομίας δήλωσε ότι πρόκειται για σοβαρό συμβάν. Δεν ήταν επιθέσεις αυτοκτονίας αυτή τη φορά. Η Northern Line, η Victoria Line και η Hammersmith and City line σταμάτησαν να λειτουργούν. Θυμήθηκα την Κυριακή που το μισό μετρό δε λειτουργούσε. Στο Whitehall είχα δει μερικούς αστυνομικούς με ημιαυτόματα. Το εξώφυλλο της Sun έχει τον σεΐχη Ομάρ Μπακρί Μοχάμεντ, ιδρυτή της ακραίας "βρετανικής" ισλαμικής οργάνωσης Αλ Μουχατζιρούν ("Οι Μετανάστες") , ο οποίος επευφήμισε τις επιθέσεις στις ΗΠΑ την 11η Σεπτεμβρίου και κατηγόρησε το βρετανικό λαό για τις επιθέσεις στο Λονδίνο. Παρά τους νέους αντιτρομοκρατικούς νόμους ο σεΐχης παραμένει σε βρετανικό έδαφος. Ο Τόνυ Μπλαιρ δέχεται πιέσεις για να τον απελάσει, αλλά η νομοθεσία των ανθρώπινων δικαιωμάτων δεν τον αφήνει. Η Αλ Μουχατζιρούν επίσημα έχει διαλύσει, αλλά πιστεύεται ότι η φανατική ισλαμική οργάνωση Η Σέκτα του Σωτήρα είναι η ίδια η Αλ Μουχατζιρούν με άλλο όνομα. Τελικά ακόμα δεν ξεμπλέξαμε με τα καθίκια. Άσε που με Άγγλο δε μπορείς να στρώσεις πολιτκή κουβέντα. Σα να μη θέλει να σου μιλήσει. Καλά, θα μου πεις ούτως ή άλλως έχουν τις δικές τους τις παρέες και δεν ασχολούνται με ξένους. Ο Άγγλος συγκάτοικός μου πήρε ένα mail, που του το 'στειλε κάποιος που του το 'στειλε κάποιος άλλος, δηλ. πιθανότατα ψέμα, το οποίο προειδοποιούσε και για άλλα μεγάλα χτυπήματα, αλλά δεν ήθελε να μας το προωθήσει, μόνο μας άφησε να το διαβάσουμε από τη δική του οθόνη.

Μέρα Κρίσης

Εννοείται ότι δεν πιστεύω ότι θα έρθει ο μελαχρινός μακρυμάλλης τύπος με τα μούσια για να πει "από αρίστερά οι καλοί, από δεξιά τα γαμιόλικα αρχίδια". Τα ίδια λένε και οι μουσουλμάνοι και όλοι. Η πιθανότητα όμως να τελειώσει ο κόσμος πιο νωρίς από τη μέρα που ο Ήλιος θα γίνει Λευκός Νάνος φαντάζει όλο και μεγαλύτερη. Οι από δω σκοτώνουν αραβάκια για να πάρουν όλα τα πετρέλαια εκεί κάτω, οι απο κει βομβαρδίζουν ανυποψίαστους πολίτες εδώ για να επιτεθούν στον τρόπο ζωής μας (αν μου το λεγες αυτό πριν 2 χρόνια θα σου έλεγα ότι μου λες μαλακίες). Οι από δω πάνε να υιοθετήσουν το δόγμα Σίαρ (Κωδικός Swordfish): "Βομβαρίζουν μία εκκλησία, βομβαρδίζουμε δέκα δικές τους. Καταλαμβάνουν αεροπλάνο, καταστρέφουμε αεροδρόμιο. Εκτελούν Αμερικανούς τουρίστες, ρίχνουμε πυρηνικά σε μια πόλη τους". Έτσι σκοπεύουν να εμποδίσουν το διαμελισμό κι άλλων δυτικών ανθρώπων. Και έρχονται τώρα και μας λένε ότι όχι, οι τρομοκράτες δεν ήταν "διαφορετικοί" απο μας από πέρα μακριά, ήταν Άγγλοι! Πακιστανικής καταγωγής, ναι, αλλά πέρα απ' τους Ισλανδούς δείξε μου ένα έθνος σήμερα που δεν είναι μπασταρδεμένο. Δηλαδή πόσο περισσότερο πρέπει να περιπλακούν τα πράγματα; Θα μας βάλουν και κάμερες στον κώλο για να βλέπουν τι κάνουμε. H Aνοιχτή Κοινωνία ξαναοχυρώνεται. Εδώ που τα λέμε "ανοιχτή κοινωνία" του πούτσου ήταν πάντα. Έχει άλλα καλά, έχει τις περισσότερες κατακτήσεις από κάθε άλλη κοινωνία της Ιστορίας, αλλά ανοιχτή κοινωνία δεν ήταν ποτέ. Ανεκτική ήταν. Όπως το βλέπω εγώ, δεν υπάρχει λύση. Μετά από δύο χρόνια θα ξανάχουμε επίθεση και σ' άλλη πόλη, ενώ οι Αμερικάνοι ούτως ή άλλως στηρίζουν τα υπερκέρδη των πολυεθνικών τους σε βομβαρδισμούς κάθε τρία χρόνια. Θα συνεχίζουν να σκοτώνονται άνθρωποι σ' όλο τον πλανήτη και οι πολιτικές ελευθερίες μας θα συνεχίσουν να περιορίζονται. Σε πενήντα χρόνια ο κόσμος θα είναι μέγα μπάχαλο. Δεν ξέρω τι ζωή θα ζήσουν τα παιδιά μου. Το Τέλος του Κόσμου φαντάζει πολύ κοντά και αν δεν το δούμε εμείς οι ίδιοι, θα το δουν αυτά. Αυτό θα πει εμπειρία που θα σου τύχει μια φορά στη ζωή σου. Σαφώς και δεν είναι σίγουρο ότι θα συμβεί. Πιο σίγουρο είναι ότι πρώτα θα περάσουμε από κοινωνίες τύπου Escape From New York, Deus Ex, Δικαστή Ντρεντ, Running Man, Blade Runner, Demolition Man, το 'πιασες. Δεν τα βγάλαν απ' το μυαλό τους όλοι αυτοί. Ο κόσμος πήγαινε κατά διαόλου από τότε. Και όταν η φαντασία άρχισε να γίνεται πραγματικότητα η παραγωγή τέτοιων ταινιών άρχισε ν' αραιώνει. Kαι ερχόμαστε στο παρόν και σε μια κατάσταση που όλοι γνωρίζουμε. Άαααντε πες και τα παιδιά μας δε θα δουν το πάτημα του κουμπιού και θα το δουν τα εγγόνια μας. Αυτό δε σημαίνει ότι έχουμε καιρό για πανηγύρια. Βλέπω τη ζωή που κάνουμε νέοι άνθρωποι και δε μ' αρέσει. Στο γραφείο εννιά με εννιά και με ψίχουλα στην τσέπη. Θα σε πληρώνουν λιγότερα και θα σου ζητούν περισσότερα καθώς περνούν τα χρόνια. Αυτό ήδη φαίνεται από τα πανεπιστήμια όπου ο απόφοιτος σχολείου υποχρεώνεται να ζήσει σ' ένα εταιρικά εξομοιωμένο περιβάλλον όπου δεν έχει χρόνο ούτε να χέσει, με προθεσμίες να τον κατακυνηγάνε και πρέπει να πληρώσει κι ένα κάρο λεφτά. Δες τι πληρώνουν και στις ΗΠΑ. Για μένα δεν είναι δικαιολογία ότι όταν αποφοιτήσεις θα πληρώνεσαι τα λεφτά που έδωσες για δίδακτρα επί τρία. Αν δε βγάλεις First Class και παίρνεις λιγότερα; Μα, θα σου πουν, αν είσαι τεμπέλης και δεν δουλέψεις, δικό σου πρόβλημα, όχι του συστήματος. Δηλαδή δε φτάνει να δουλέψεις σκληρά, το "σκληρά" πρέπει να είναι κατά τα κριτήρια του κάθε πανεπιστημίου και της κάθε εταιρίας. Αν δεν αντέξεις και παρατήσεις τις σπουδες, πώς θα πληρώσεις αυτά που χρωστάς; Και στο φινάλε έχεις εμπιστοσύνη στο μέλλον και ξέρεις πότε θα βρεις δουλειά και πώς θα διαχειριστείς τα οικονομικά σου; Τα δίδακτρα όμως πρέπει να τα δώσεις, δε θα περιμένουν. Δεν είναι τυχαία όλα αυτά. Ο σημερινός δυτικός άνθρωπος μπορεί να μη μαστιγώνεται και να μη φορά αλυσίδα, αλλά ενώ είναι ακόμη σκλάβος, μας διδάσκουν στα σχολεία ότι η δουλεία έχει καταργηθεί... αλλάξαμε και τον τόνο στη λέξη για να μη νιώθουμε τόσο πολύ ότι έχουμε πιαστεί μαλάκες. Kι αν κάνεις ότι σηκώνεις κεφάλι, έχεις τον ίδιο τον εργοδότη σου να προσπαθεί να σου δημιουργήσει τύψεις λέγοντάς σου ότι τίποτα στη ζωή δεν έρχεται τσάμπα και πρέπει να δουλέψεις... δηλαδή ρε μπαγλαμά μόνο το άσπρο-μάυρο υπάρχει; Η μόνη άλλη επιλογή από το να δουλεύεις 16 ώρες την ημέρα και να πληρώνεσαι ψίχουλα, να μη βλέπεις το σύντροφό σου, τους φίλους σου, τα παιδιά σου, είναι να μη δουλεύεις καθόλου; Δεν είμαστε παρά εξελιγμένοι μπαμπουίνοι. Αν και έχουμε βαρύτερο εγκέφαλο απ΄τα ζώα πρέπει να πάρουμε μερικά μαθήματα απ' αυτά, όπως γινόταν ανά τους αιώνες. Λέγεται ότι ο άνθρωπος έμαθε να θάβει τους νεκρούς του βλέποντας ένα κοράκι να κάνει το ίδιο. Ίσως το επόμενο βήμα είναι να μάθουμε απ' το σκύλο, το πιο πιστό ζώο. Γιατί ποιον θα εμπιστευτείς, τον άνθρωπο; Αυτός είναι το λιγότερο αξιόπιστο ον! Πέρα από την οικογένειά σου, τους φίλους σου και τον σύντροφό σου, πες μου ποιον άλλο θα εμπιστευόσουν. Πονάει, αλλά είναι αλήθεια. Ούτε η φτώχεια θα σταματήσει, ούτε η πείνα ούτε η τρομοκρατία. Το ενδιαφέρον μας γι' αυτά είναι ασαφές και θεωρητικό. Ένας, πέντε, δέκα άνθρωποι δε μπορούν να κάνουν τίποτα. Κλείνοντας θέλω να πω ότι ο Τζιν Ρόντενμπέρυ είχε καλό όραμα, αλλά δεν μάλλον δεν έβλεπε ειδήσεις και δε διάβαζε blogs.

Ιδιωτικοποιήσεις

O Xρήστος Μιχαηλίδης στη στήλη του "Πρόσωπα" στην Ελευθεροτυπία αναδημοσιεύει σήμερα κομμάτια από ρεπορτάζ της εφημερίδας "Λε Παριζιέν". Ο κ. Μιχαηλίδης λέει πως μετά την ήττα τηε διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012 (πω πω εθνική καταστροφή ρε παιδί μου) και την απόρριψη του ευρωσυντάγματος, η εφημερίδα προσπαθεί ν' ανεβάσει το ηθικό των Γάλλων. Η εν λόγω εφημερίδα, λοιπόν λέει ότι οι Γάλλοι θα έπρεπε να χαίρονται για άλλα πράγματα τα οποία έχουν καταφέρει. Μερικά απ' αυτά μεταξύ άλλων είναι: Το υψηλό προσδόκιμο όριο ζωής και απ' τις καλύτερες κοινωνικές υπηρεσίες του κόσμου. Άριστο οδικό δίκτυο, τα TGV, από τις καλύτερες υπηρεσίες ηλεκτρισμού και πολύ καλό εθνικό σύστημα υγείας. Νομίζω το 'χουν πιάσει το νόημα και έχουν καταλάβει ότι οι ιδιωτικοποιήσεις δεν έχουν χώρο να βρίσκονται παντού. Η Γαλλία είναι μια από τις πιο συγκεντρωτικές χώρες του κόσμου. Η France Telecom δεν είναι πια κρατικό μονοπώλιο, αλλά στον τομέα των τηλεπικοινωνιών χωρούν ιδιωτικά κεφάλαια προκειμένου να γίνουν έρευνες και να βελτιωθεί το τηλεπικοινωνιακό δίκτυο ανάλογα με τις αυξανόμενες ανάγκες των πελατών. Το ίδιο και στις μεταφορές. Αλλά δημόσια αγαθά όπως η παιδεία και η υγεία δεν είναι για πούλημα. Η εταιρία έχει σκοπο το κέρδος και κέρδος δε θα πρέπει να βγαίνει απ' αυτά τα δύο αγαθά, όπως δε θα πρέπει να βγαίνει κέρδος από το ρεύμα και το νερό. Όταν η προθεσμία πληρωμής λογαρισαμού του νερού λήξει, ο επιχειρηματίας δε θα διστάσει να σου το κόψει αφήνοντάς σε διψασμένο κι άπλυτο. Ομοίως για το ρεύμα. Με το κράτος όμως μπορείς να κάνεις διακανονισμό και να μη μείνεις χωρίς νερό. Επίσης, ο επιχειρηματίας, προκειμένου να μειώσει το κόστος, πιθανώς να χρησιμοποιήσει φθηνότερα και πιο επισφαλή υλικά για την κατασκευή νέων αγωγών νερού. Στα τέσσερα παραπάνω αγαθά δεν υπάρχει κανόνας για το πόσο ο ιδιώτης μπορεί ν' ανεβάσει τις τιμές και με τι ρυθμό. Ή μπορεί να τα παρατήσει και να φύγει... και η λίστα συνεχίζεται. Η λύση είναι να (ξανα)αναλάβει αυτούς τους τομείς το κράτος, ως προέκταση της εξουσίας του λαού όπως είναι. Εδώ υπάρχει το αντεπιχείρημα του ανταγωνισμού των εταιριών. Αυτό, όμως, που συμβαίνει είναι να μαζευτούν οι ανταγωνιστές σ' ένα τραπέζι και να συμφωνήσουν σε ένα κατώτατο όριο τιμής πώλησης κι από κει και πέρα να υπάρξουν διακυμάνσεις σε τιμές επιμέρους προϊόντων. Πάρε παράδειγμα τα κομπιουτεράδικα" στη Στουρνάρα ή στην Tottenham Court Road εδώ πέρα. Αν έχεις κάνει έρευνα αγοράς γυρνώντας τα μαγαζιά για να σου "φτιάξουν" υπολογιστή, έχεις δει ότι άλλοι "χτυπούν" τις μνήμες, άλλοι τους επεξεργαστές, άλλοι τους σκληρούς, άλλοι την τεχνική υποστήριξη... οπότε αλλού κερδίζεις, αλλού χάνεις και καταλήγεις να πληρώσεις τα ίδια λεφτά, όπως επίσης ξέρουμε ότι συμβαίνει και στις εταιρίες κινητής. Αυτό βέβαια δε συμβαίνει γιατί οι "μεγάλες πολυεθνικές" συνωμοτούν εναντίον μας και θέλουν να μας τα "φάνε", αλλά για να μην "αδικηθεί" μια εταιρία σε σχέση με άλλες και χάσει πελάτη, κάτι που αποτέλεσμα θα είχε να σκοτωθούν μεταξύ τους και να παραλύσει το εμπόριο... κι αν αυτό γίνει δε θα μπορούν να μας τα "τρώνε" με το σταθερό και μεθοδικό τρόπο που το κάνουν τώρα. Το γαλλικό κράτος πούλησε το 30% των μετοχων της Electricite de France σε ιδιώτες. Ας ελπίσουμε ότι δε θα δημιουργηθεί πρόβλημα στους Γάλλους πολίτες. Ας ελπίσουμε επίσης ότι οι Άγγλοι θα καταλάβουν ότι τα προβλήματα του δικού τους συστήματος υγείας δε θα λυθούν με ιδιωτικές πρωτοβουλίες σε νοσοκομεία. Στις ΗΠΑ γνωστή μου οδοντίατρος πληρώνεται σε μετρητά μόνο από τις απονευρώσεις που κάνει, και μιλάμε για πολλά λεφτά ανά απονεύρωση. Η δημόσια υγεία εκεί είναι λίγη ως ανύπαρκτη. Αυτό σημαίνει πως όποιου το δόντι πονάει και δεν έχει τα λεφτά να κάνει την απονεύρωση θα πρέπει να ζήσει με παυσίπονα τη στιγμή που κάνει δύο δουλειές για να τα μαζέψει ώστε τελικά να πάει στον οδοντίατρο. Όταν αντί για την περίπτωση πονόδοντου έχουμε σοβαρό περιστατικό που απαιτεί χειρουργείο, το ποσό είναι δυσβάσταχτο για τον απλό εργαζόμενο. Ο χειρούργος στις ΗΠΑ, βέβαια, θεωρεί ότι άλλα κλιμάκια θα έχουν "φιλτράρει" πιο πριν τους ασθενείς που δεν μπορούν να καταβάλλουν το απαιτούμενο αντίτιμο και οι ασθενείς που θα φτάσουν στο γραφείο του/της δε θα είναι τίποτε αγανακτισμένοι άνθρωποι που θα θέλουν να διαπραγματευτούν καμια συμφωνία μαζί του/της, αλλά θα έχουν "τακτοποιήσει" προηγουμένως τις υποχρεώσεις τους με το νοσοκομείο. Ο άρρωστος το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να προνοήσει και να κάνει ιδιωτική ασφάλιση. Δώρο άδωρο, γιατί το πώς σε αντιμετωπίζουν οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εκεί το είδαμε στο John Q. Αν τελικά δεν εχεις άλλη επιλογή από το να πιάσεις ομήρους για να σώσεις τον εαυτό σου η ένα αγαπημένο σου πρόσωπο, το κράτος θα σε καταστείλει. Η ταινία βέβαια δε συνιστά να βγάλεις τα όπλα αν σου συμβεί κάτι παρόμοιο, απλώς δείχνει τι έκανε ο Τζων. Ιδιωτικοποιήσεις πρέπει να γίνονται εκεί που υπάρχει χώρος κι όχι παντού. Φαντάζεσαι ιδιωτική την Αστυνομία; Δεν είμαστε υπερβολικοί και δε λέμε ότι πρέπει και τα σουπερ μάρκετ να είναι κρατικά, δεν είναι υποχρεωμένος κανείς φορολογούμενος να ταΐζει σολωμό και χαβιάρι κάποιον άλλον με τους φόρους του. Όμως ή θα πάρεις τις γνώσεις του σχολείου ή όχι. Ή θα γιατρευτείς αν είσαι άρρωστος ή θα πεθάνεις.

Άλλοι βρήκαν ευκαιρία να ξεσπάσουν στις μειονότητες των χωρών τους. Όσοι δε γουστάρουν ομάδες ανθρώπων που τους χαλάνε τη ζαχαρένια της ομοιομορφίας βρήκαν αφορμή να εκφραστούν με τη βαρβαρότητα που τους διέπει.

Κυριακή

Οι σημαίες ακόμη κυματίζουν μεσίστιες στο αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς. Μία η βρετανική και μία η σημαία της αστυνομίας. Στη Γερμανία επίσης είχαν τις σημαίες μεσίστιες ως ένδειξη συμπαράστασης. Ο κόσμος όμως έδειξε να μην πτοείται. Χτες Κυριακή πήγαμε βόλτα στη νότια όχθη του Τάμεση. Πολύς κόσμος έξω. Το παζάρι με τα μεταχειρισμένα βιβλία στη θέση του κάτω από την Waterloo Bridge. Kαθίσαμε με τους καφέδες μας στα Jubilee Gardens, μια έκταση γρασιδιού κάτω από τη ρόδα του Λονδίνου (London Eye). To London Eye δεν αρέσει στους Λονδρέζους να το λες ρόδα του Λούνα Παρκ (ferris wheel) αλλά Ρόδα Παρατήρησης (observation wheel)... μπας και περάσει στη συνείδηση του κόσμου. Ποιός άλλωστε θα έδινε 15 λίρες (~23 ευρώ) για μισή ώρα περιστροφή σε μια ρόδα; Έχε χάρη που είναι μεγάλη και βλέπεις το σύμπαν απο κει πάνω. Ντρεπόμουν να πω στην παρέα μου ότι υπάρχουν αρκετοί συμπατριώτες μου που δε στενοχωρήθηκαν μ' αυτό που έγινε την Πέμπτη και το δηλώνουν ευθαρσώς. Σε Eurovision και Euro 2004 διαχωρίζω τη θέση μου και δηλώνω απερίφραστα ότι δεν είμαι "περήφανος" και λοιπές αρχιδιές, αλλά για θέματα όπως η αναστήλωση της Ακρόπολης ή για το ότι κάποιοι Έλληνες χαμογελάν κάτω απ' τα μουστάκια τους για τα χτυπήματα της Πέμπτης και προσπαθούν να τα... δικαιολογήσουν, ως Έλληνας που θέλει ν' ασχολείται με τα πολιτικά δρώμενα με κάνει να θέλω να είμαι σιωπηλός. Τα Jubilee Gardens μετά από ολοήμερη κρεπάλη. Εδώ και κάτι βδομάδες δεν είχαμε δει καλό καιρό και χτες ήταν ευκαιρία. Μέχρι και κοντομάνικα φορέσαμε. O μέχρι πριν τρεις βδομάδες Έλληνας συγκάτοικος ούτε ένα τηλέφωνο δεν πήρε να ρωτήσει αν είμαστε καλά. Βασικά, τον έβλεπα που περίμενε πως και πως να πάει κάτω στην Ελλάδα για δύο μήνες. Τώρα πιθανότατα να βρίσκεται σε καμιά παραλία μ' ένα φραπέ και θα χαζεύει γυναικείους κώλους και στ' αρχίδια του για μας εδώ πάνω. Δέχτηκα όμως μερικά τηλέφωνα από γνωστούς που απ' όσο τους ξέρω ήθελαν να μάθουν πώς νιώθουν οι κάτοικοι του Λονδίνου "από πρώτο χέρι" ώστε να χρησιμοποιήσουν αυτήν την πληροφορία στις αριστερίστικές τους συζητήσεις. Σήμερα Δευτέρα οι εργαζόμενοι ξαναπήγαν στις δουλειές τους. Η κίνηση στο μετρό ήταν κανονικότατη. Οι εργαζόμενοι στους σταθμούς είπαν ότι δε μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο από το να συνεχίσουν να δουλεύουν. Αυτό είναι το Λονδίνο που γνώρισα και κανένας πούστης τρομοκράτης δε μπορεί να το αλλάξει.

Recap 2

talos, netpen (1,2), Οζυμάνδιας, Kωστής Ρίξ'τα μια ματιά αν δεν το 'χεις κάνει. Υπάρχουν και bloggers που υποστηρίζουν το αντίθετο. Δε βάζω λινκ, είναι πάρα πολλά. Στο κάτω κάτω δε νομίζω πως έχει σημασία, μιας και μαζί τους συμφωνεί μεγάλο ποσοστό Ελλήνων. Είμαι και γω απ' αυτούς που έφαγαν δακρυγόνα για να μη βομβαρδιστεί το Ιρακ και με θλίβει όταν ακούω κάτι τέτοια. Δηλαδή τι να κανoυμε εμείς εδώ, να τα παρατήσουμε όλα και να πάμε στις χώρες μας; Λες και η Αθήνα δεν έχει δώσει αφορμές (κατά τη γνώμη των prospective βομβιστών) για να επιτεθούν και κει (που το απευχόμαστε όλοι βέβαια). Ο στρατός που έστειλε η Ελλάδα στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, παραμένει κατοχική δύναμη κι ας είναι λίγοι. Ένα παράδειγμα αυτό. Kαι φυσικά σ' ενδιαφέρουν περισσότερο αυτά που βιώνεις. Όλος ο κόσμος γι αυτό ενδιαφέρεται περισσότερο. Ζούμε εδώ και αλληλεπιδρούμε με τους κατοίκους. Τους αγαπάμε. Δεν είμαι δω ένα χρόνο κι έμαθα ν΄αγαπώ αυτή την πόλη, με όλα τα καλά και τα στραβά που έχει. Την επισκεπτόμουν συχνά και παλιότερα. Όπως περισσότερο θα ταυτιζόταν με τη Νέα Υόρκη την περίοδο της 11ης Σεπτεμβρίου ο Έλληνας που μένει εκεί παρά ο Έλληνας που μένει στο Καρπενήσι. Όπως και ο Έλληνας στο Κάιρο νιώθει το vibe της πόλης που μένει περισσότερο από το συγγενή του στη Γερμανία που μπορεί να μην έχει παει στην Αίγυπτο ποτέ του. Το ενδιαφέρον του Έλληνα στο Καρπενήσι και του Έλληνα στη Γερμανία είναι εκ των πραγμάτων θεωρητικό-ασαφές-λιγότερο πραγματιστικό. Και μια απορία που πρώτος εξέφρασε ο Οζυμάνδιας. Είναι αρκετά τα ελληνικά blogs με ποστ που δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από εκθέσεις του State Department. Δε λέω, σε μερικά πράγματα συμφωνούμε, συνήθως διαφωνούμε, αλλά μόνο τη σημαία των ΗΠΑ στην κεντρική σελίδα δεν έχουν.

Δεν είδα καμια αλλαγή στη συμπεριφορά του κόσμου σήμερα. Υπήρχε κίνηση κανονικότατα, οι Άγγλοι πέντε η ώρα μετά τη δουλειά με τα κουστούμια ήταν απίκο στις παμπ και πίνανε, οι Άραβες και οι Πακιστανοί κανονικότατα πουλούσαν σοκολάτες και τσιγάρα στα μαγαζάκια τους. Λατινοαμερικάνες γκόμενες περπατούσαν σ' έναν πεζόδρομο, μιλούσαν και γελούσαν. Δεν ξέρω αν η παρασκευοσαββατιάτικη έξοδος θα είναι μεγάλη όπως τις άλλες φορές. Δεν το ξέρω, γιατί εγώ θα κάτσω μέσα. Όσο για τους βομβιστές: Χτές δε με πετύχατε, αρχίδια. Άντε και γαμηθείτε.

"Καλά να πάθουν!"

Δεν ξέρω πόσοι Έλληνες "χάρηκαν" με ό,τι έγινε χτες. Εντάξει, δε χαρηκαν σα να λέμε βγήκαν στους δρόμους να πανηγυρίσουν. Ούτε πιστεύω ότι ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων είναι σαν τον πατέρα ενός φίλου που την 11η Σεπτεμβρίου 2001 καθόταν μπροστά στην τηλεόραση και φώναζε "γαμήστε τα τα κωλόπαιδα". Πόσοι όμως γέλασαν κάτω απ' τα μουστάκια τους χαζεύοντας τις εικόνες στον ΑΝΤ1 και στο Alter; Πόσοι είπαν "κακώς έβαλαν βόμβες, αλλά..." Πόσο μου τη δίνει αυτό το "αλλά". Που ουσιαστικά δεν είναι παρά τοποθέτηση στη μία απ' τις δύο πλευρές και εμμέσως δικαιολογεί τα χτεσινά. Για μένα είναι μασκοφορεμένη ικανοποίηση, γιατί ασφαλώς δε θα βγουν ανοιχτά να πουν "καλά να πάθουν" και να εισπράξουν τις ντομάτες. Έχουν επιλέξει να θεωρήσουν κάποια απ΄αυτά τα εγκλήματα "καλά" και κάποια άλλα "κακά". Αν -χτύπα ξύλο- έβαζαν βόμβες π.χ. στο Λάγος στη Νιγηρία, γιατί δε θα υπήρχαν δύο "στρατόπεδα" αλλά θα καταδίκαζαν τις επιθέσεις όλοι;

Με πήρε φίλος από Αθήνα και ρώτησε πώς είμαι. Χτες και σήμερα συνεχώς απαντάω τηλέφωνα. Μετά μπήκα στο monitor να δω τι γράφετε. Έχω διαβάσει πολλά, ότι έτσι είναι κι αυτός φταίει, όχι, αλλιώς είναι κι ο άλλος φταίει. Τελικά πώς είναι, έτσι ή αλλιώς, ρε παιδιά, πείτε και μας να ξέρουμε. Kαι μερικά αμερικάνικα blogs που οι συγγραφείς τους σηκώνουν το κεφάλι στον αέρα και λένε "μα τι τους κάναμε, δε φτάνει που πήγαμε να τους ελευθερώσουμε, έρχονται και ανατινάζονται στους δρόμους μας;" Καλά, αυτά τα έχουμε πει χιλιάδες φορές. Είμαστε τόσο πορωμένοι με το ψέμα που σερβίρουν στον καθένα μας, που και μπροστά μας να μας βάλουν την αλήθεια δε θα τη δούμε. Ελπίζω να μη δούμε φαινόμενα έξαρσης ξενοφοβίας εδώ. Σ' αυτή την πόλη μιλιούνται πάνω από 300 γλώσσες. Τώρα θα φανεί αν οι άνθρωποι που τις μιλούν συνυπάρχουν κιόλας. Το BBC Radio Five μιλά, μιλά, μιλά, όχι διαφορετικά απ' όσο θα μιλούν τώρα οι ελληνικοί ραδιοσταθμοί που κάνουν υποθέσεις, διαβάζουν αστυνομικά δελτία και περιγράφουν τι συμβαίνει. Είδα τη φωτογραφία της κοπέλας που κλαίει και μόλις βγήκε απ' το λεωφορείο που καιγόταν. Καπηλεύονται τα συναισθήματα εκείνων που επέζησαν, για να προκαλέσουν συναισθήματα στους αναγνώστες και θεατές και να φέρουν νούμερα στο website/τηλεοπτικό κανάλι τους. Τριάντα νεκροί. Πενήντα. Εβδομήντα. Είκοσι χιλιάδες. Δεν έχει καμία σημασία. Κανείς δε συγκινείται με τους αριθμούς. Στατιστική είναι αυτά. Αν όμως ένας νεκρός ήταν δικός μας άνθρωπος... πώς αλλαζει η οπτική γωνία ε; Ο κάλος στον εγκέφαλο βασιλεύει παντού όμως. Π.χ. οι αμερικάνοι βγήκαν να πουν ότι "όχι, εμείς υποφέραμε περισσότερο, εμείς θελουμε μεγαλύτερη συμπόνοια, όχι αυτοί" (Credit στον Nick για το link) Διάβασα διάφορα σήμερα το πρωί, π.χ. για συλλογική ευθύνη, παρότι πολλά blogs χτες κατέρριψαν αυτόν τον ισχυρισμό. Και άλλα πολλά. Τέλοσπαν, έχουμε και δουλειά και πρέπει να παω να συνεχίσω. Στο κάτω κάτω σε ιμπεριαλιστική χώρα ζούμε, είμαστε ένοχοι που οι φόροι μας πάνε σε βομβαρδισμούς και που στηρίζουμε το αγγλοαμερικανικό λόμπυ. Για ανθρωπιστές ψάχνεις σ' αυτό το blog; Σε γελάσανε! Για δες πάνω δεξιά. London, England, United Kingdom γράφει. Πώς γίνεται άνθρωπος που μένει σ' αυτή τη χώρα να είναι ευαίσθητος κι ανθρωπιστής;

Recap

Δύο πολύ καλά ποστς από το Σπιτάκι και το Για σκέψου. Επίσης δύο ποστ που ουσιαστικά είναι ένα, με διαφορετικό περιτύλιγμα. Και τα δύο ισχύουν. Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Δε μπορώ να συμμετάσχω άλλο σε αναλύσεις. Στο κάτω κάτω έχω γράψει τόσα ποστς για τους Αμερικάνους και το Ιράκ που δε θυμάμαι. Αυτή τη φορά νιώθω την καταστροφή δίπλα μου κι όχι κάπου μακριά που δεν έχω παει ποτέ. Απο δω και στο εξής θα μεταφέρω τα διαδραματιζόμενα απο δω, όσο μου επιτρέπει ο χρόνος. Βασικά, η ζωή συνεχίζεται, με πιάαν'ς;

Συνιστώ το Dying for the World των W.A.S.P. Αναφέρεται στα χτυπήματα στη Νέα Υόρκη και σε ο,τι ακολούθησε.

Blogs respond to London blasts

Blogs respond to London Blasts Επίσης στο flickr, αν ψάξετε για blasts ή London ή κάτι παρόμοιο, θα βγουν πολλές φωτογραφίες που δείχνουν την κατάσταση.

Λονδίνο, 7 Ιουλίου 2005

Δεν είχα καταλάβει τίποτε μέχρι που με ξύπνησε τηλέφωνο απ' την Ελλάδα. Και μου 'παν τα μαντάτα. Αυτό είναι ενημέρωση, Αθήνα-Πάτρα μέσω Τρικάλων. Μην έχοντας ούτε τηλεόραση ούτε ραδιόφωνο, με το που σηκώθηκα απ' το κρεβάτι προσπάθησα να μπω να ακούσω BBC News από το Ίντερνετ. Ο σέρβερ ήταν πλήρης και δεν επιτρέπονταν άλλες συνδέσεις. Μόλις τώρα κατάφερα να μπω στο Five Live. Έμαθα ό,τι μπορούσε να μαθευτει από το site του BBC και από ελληνικά ειδησεογραφικά sites. Πέρασα έξω από μια παμπ που είχε κόσμο μαζεμένο στην πόρτα. Μέσα, μια τηλεόραση είχε ζωντανή μετάδοση από τα συμβάντα. Ο αρχηγός της Metropolitan Police Ίαν Μπλαιρ μιλούσε εκείνη τη στιγμή. Στους δρόμους υπήρχε κόσμος με τα κουστούμια του που αδυνατούσε να μετακινηθεί μιας και είχαν παραλύσει οι συγκοινωνίες. Πιθανότατα σήμερα να εμφανίστηκαν στις δουλείες τους και να τους έδιωξαν για το υπόλοιπο της ημέρας. Άλλοι είχαν μια σαστισμένη έκφραση ενώ άλλοι μιλούσαν και γελούσαν προσπαθώντας να μη σκέφτονται το τι θα συμβεί αργότερα. Μερικές αστυνομικές περίπολοι επίσης βρίσκοταν εδώ και κει μιλώντας με τους πολίτες. Δεν είδα ούτε ένα κόκκινο λεωφορείο, ενώ πέρασα από τρεις σταθμούς του μετρό και ήταν όλοι με κατεβασμένα τα ρολά. Κάποιοι δε θα πάνε νωρίς σπίτι τους απόψε, αν θα πάνε καθόλου. Η ρεσεψιονίστ και οι υπεύθυνοι της εστίας μάλλον ανήκουν σ' αυτούς. Από το πρωί που σηκώθηκα μέχρι τώρα ακούω απ' το παράθυρό μου σειρήνες. Μου τηλεφώνησαν συγγενείς και φίλοι απ' την Ελλάδα. Στη ρεσεψιόν της εστίας υπάρχει σημείωμα που αναφέρει να μη μετακινηθούμε στην πόλη και να ειδοποιήσουμε τις οικογένειές μας αν δεν το έχουμε κάνει ήδη. Οι δημοσιογράφοι απέδωσαν την ευθύνη σε μια οργάνωση-παρακλάδι της Αλ Κάιντα, αλλά τελικά δεν έχει και τόσο σημασία ποιός το έκανε. Σημασία έχει το τι λέει ο κόσμος. Ναι, πιθανότατα οι δράστες να είναι ισλαμοφασίστες, ιδεολογικοί σύμμαχοι της κ. Παπαρήγα αλλά και μεγάλου ποσοστού Ελληναράδων που αναφωνούν "καλά να πάθουν για όλα αυτά που προκάλεσαν σε ανθρώπους με σκουρότερο χρώμα επιδερμίδας". Αν, για χάρη της συζήτησης, δεχτούμε ότι οι λευκοί Λονδρέζοι είναι ένοχοι για τις σφαγές αμάχων πληθυσμών επειδή ψηφίζουν αυτούς που τους βομβαρδίζουν, αμέσως αυτός ο ισχυρισμός καταρρίπτεται από ένα αντιπαράδειγμα. Ο σταθμός της Edgware Road, που χτυπήθηκε από βόμβα, εξυπηρετεί μια περιοχή που είναι πόλος συγκέντρωσης της αραβικής κοινότητας του Λονδινου. Επίσης, από τα χτυπήματα αυτά επηρεάστηκαν μαύροι, λατινοαμερικάνοι και ασιάτες, όχι μόνο λευκοί. Αν δεχτούμε αυτόν τον ισχυρισμό, ο οποίος δε στέκει. Δύο εγκλήματα δεν αλληλοακυρώνονται. Αν οι "αγωνιστές" ήθελαν να "φάνε" αυτούς που βομβάρδισαν τις χώρες τους, θα έκαναν ακριβώς αυτό και δε θα έβαζαν στόχο αθώο κόσμο. Δεν είναι ότι οι ηγέτες είναι απλησίαστοι, απλώς αν κάποιος επιχειρήσει να τους σκοτώσει δε θα βγει απο κει ολόκληρος. Αλλά σε περίπτωση επίθεσης αυτοκτονίας, ο επιτιθέμενος δε φοβάται για τη ζωή του αφού εκτελέσει την αποστολή του. Αυτό αποδεικνύει ότι δεν τους ενδιαφέρει η δικαιοσύνη αλλά ήθελαν να σκοτώσουν αθώο κόσμο που το μόνο έγκλημα που έκανε ήταν να πάει το πρωί στη δουλειά του. Ναι, ξέρω, δεν υπάρχουν αθώοι, όλοι αυτοί που σκοτώθηκαν σε επιθέσεις τρομοκρατών είναι ένοχοι για κάτι, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Να δούμε αν αυτοί οι μάγκες σκεφτούν τα ίδια αν παρόμοιο χτύπημα γίνει στην πόλη τους με στόχους τους ίδιους ή κάποιους δικούς τους. Γιατί αν είσαι μακριά από κάτι που δεν ξέρεις και δεν καταλαβαίνεις, εύκολα το μισείς αν σε μάθουν να το μισείς κι εύκολα το αγαπάς αν σε μαθουν να τ' αγαπάς.

Heart

Οι Heart βγάζουν δίσκους εδώ και 30 χρόνια και δεν περίμεναν βέβαια εμένα να τους ανακαλύψω. Έχουν χωρίσει την καριέρα τους σε δύο μέρη. Στο ένα έπαιζαν καντρο-φολκ-rock ένα πράγμα. Στο δεύτερο πήγαν για τα μεγάλα τα φράγκα με μαλλί περμανάντ και τυπικό AOR, όπως και πολλοί άλλοι. Όταν το "All I wanna do is make love to you" παιζόταν στα ραδιόφωνα ήμουν γυμνάσιο. Τότε δεν έδωσα σημασία και το άφησα να φύγει. Πιο σοβαρά ασχολήθηκα με τους Heart πριν δυόμισι χρόνια. Ένα μεσημέρι πριν δυόμισι χρόνια, λοιπόν, ήμουν στο Corsa του κολλητού και κόβαμε βόλτες στο Μενίδι. Στο CD player είχαμε το Brigade, που μόλις είχα αγοράσει και μου είχε φύγει και ο πάτος να το βρω. Ο φίλος είχε στρίψει και βρεθεί σε μια μεγάλη ευθεία και είχε γκαζώσει. Εκείνη την ώρα η Ann Wilson στο CD έριχνε ένα κρεσέντο στο Cruel Nights. Ο φίλος κοίταζε το δρόμο και φαινόταν πως πρόσεχε πώς οδηγούσε. Ξαφνικά ακούω ένα φρένο που είμαι σίγουρος ότι ακούστηκε και πέρα απ' την Πάρνηθα. Το αυτοκίνητο δεν πρόλαβε να σταματησει έγκαιρα και καρφώθηκε στον μπροστινό που περίμενε το φανάρι ν' ανάψει πράσινο. Ευτυχώς κανείς στα δύο αυτοκίνητα δεν έπαθε το παραμικρό. Το μπροστινό μέρος απ' το Corsάκι όμως είχε γίνει λαμαρίνα. Είχε γαμηθεί! Αμάξι ενός μήνα χωρίς μεικτή ασφάλεια. Αν και δεν ξέρω από τρακαρίσματα, είμαι βέβαιος ότι στα συνεργεία στάνταρ θα σε γδάρουν και θα σου πουλήσουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Αν δεν ξέρεις άτομο (στην Ελλάδα πάντα κάποιον πρέπει να ξέρεις) δεν το γλυτώνεις το γαμήσι. Τέλοσπάντων. Από τότε δεν άκουσα πολλές φορές το Brigade, κατά τη γνώμη μου μια απ' τις δισκάρες του συγκροτήματος. Όταν ακούω το Cruel Nights μου θυμίζει αυτό το τρακάρισμα που δεν ήταν καν ατύχημα. Οι Heart πέρσι έβγαλαν καινούριο δίσκο. Δεν τον έχω βρει ακόμα να τον ακούσω. Είδα όμως ότι η Αν Γουίλσον κατάφερε να χάσει τα κιλά που προσπαθούσε τόσα χρόνια να χάσει. Δεν πιστεύω ότι θα έβγαζε το δίσκο αν δεν αδυνάτιζε πρώτα. Το Brigade όμως είναι η αγάπη μου. Κι ας προσπαθώ κάθε φορά να καταπιέσω τις αναμνήσεις του τρακαρίσματος.