Τελειώστε με τον ΟΤΕ λέμε

Διάβασα για την πουστιά του ΟΤΕ με τα packets ανά δευτερόλεπτο. Βασικά αυτό που κάνει ο ΟΤΕ είναι να περιορίζει την μεταφορά packets σε 30 ανά δευτερόλεπτο, ούτως ώστε οι χρήστες ADSL να μη μπορούν να χρησιμοποιούν VoIP που χρειάζεται 60 packets ανά δευτερόλεπτο για να λειτουργήσει ικανοποιητικά. Τελικά τι να κάνουμε, είναι μεγάλη "μασονία" ο ΟΤΕ κι αυτό λίγοι το αμφισβητούν. Από την άλλη, το RAM Ιανουαρίου, αν θυμάμαι καλά, είχε αφιέρωμα στις VoIP υπηρεσίες και στο Skype. Το router της HOL έχει ΔΥΟ (2) υποδοχές για τηλέφωνα αλλά μια για ethernet, καθότι προωθούν και κείνοι το VoIP. Δε διάβασα όλο το άρθρο, ίσως κάπου μέσα το λέει για τα packets ανά δευτερόλεπτο. Αν δε λέει τίποτα, ίσως πολύ απλά να "πετάς" τον ΟΤΕ και να δουλεύεις με άλλη εταιρία. Πιθανώς οι συντάκτες του άρθρου να συνιστούν Vivodi. Γενικώς είναι καλή φάση να έχεις VoIP τηλέφωνο ή bluetooth headset που συνδέεται στον υπολογιστή και στο Skype με τη βοήθεια αυτού εδώ του προγραμματακίου. Άσχετο: Στα αγγλικά υπάρχουν δύο λέξεις για το "κόκκορας" τουλάχιστον που γνωρίζω. Δεν ξέρω αν διάλεξαν να ονομάσουν την ιστοσελίδα e-rooster τυχαία ή όχι. Θα μου πεις βέβαια το e-cock ίσως και να 'ναι παρεξηγήσιμο, αλλά ίσως κι όχι μιας και στη Βρετανία χρησιμοποιείται συχνά ακόμα.

Εντυπώσεις

Πήγαμε, είδαμε, γυρίσαμε. Βρήκαμε ένα ωραίο μαγαζάκι με ρακόμελο, ουζάκι και καλό φραπέ. Το όνομα αυτού Ρακομελιό. Η μουσική που βάζουν είναι στυλ Περίδης/Υπόγεια Ρεύματα/Μάλαμας - το 'πιασες το νόημα. Χρονοντούλαπο. Αλλά αντί για το συνηθισμένο χρονοντούλαπο ονόματι Poison/Slaughter/Firehouse που σε πήγαινε 20 χρόνια πίσω, αυτή τη φορά είχαμε το άλλο το χρονοντούλαπο που σε πήγαινε μόλις 10 χρόνια πίσω. Ας κάνουμε μια αναφορά και για τις πελάτισσες, όλες τυπικές εικοσάρες με τζιν και "σταράκια". Να πάτε, είναι ωραία. Ζητήστε κανέλα στο ρακόμελο γιατί από μόνοι τους δε βάζουν. Προς το γνωστό τύπο: Όχι δεν είναι γιάφκα αριστεριστών, όχι δεν κάνουν μπεκρή μεζέ, αλλά είπαμε κάνουν γαμισερό ρακόμελο, φραπέ και ωραία ποικιλία. Club Texas στην Ιπποκράτους. Τι "Club" δηλαδή, αφού δεν είναι πάνω από δεκαπέντε τετραγωνικά. Κάθε Δευτέρα ο Δημήτρης, ένας τύπος γύρω στα 40, βάζει AOR/Melodic Hard Rock. Εκεί να δεις μηχανή του χρόνου. Δεδομένης της ηλικίας του Δημήτρη (που γράφει ως sirjim στα forums του rocking.gr) και πιθανώς και διάφορων καταστάσεων που μπορεί να πέρασε το '80 μεγαλώνοντας μ' αυτή τη μουσική καταλαβαίνω πώς και γνωρίζει αυτά τα κομμάτια που παίζει. Έβαλε μέχρι και το "Show me what you got" των Witness, που ανάθεμα κι αν περίμενα ότι θα το έβαζε ποτέ κανένα μαγαζί στον πλανήτη. Δηλαδή σχεδόν ντράπηκα που του ζήτησα κάτι τόσο γνωστό σαν τους Tyketto. Την Πέμπτη άλλος DJ έπαιξε ποζεριές/sleaze/L.A. scene. Με τα ξενύχτια τι γίνεται ρε μάγκες; Θέλω να πω, ακούμε τη μουσική μας, πίνουμε τη μπύρα μας αλλά γιατί να ξεκινήσει η έξοδος στις 11πμ ή και στις 12 καμιά φορά; Κλαμπ δεν είναι το Texas, μπαρ είναι, και θέλουν να πάνε και πολλοί που την άλλη μέρα δουλεύουν. Αν έμενα Αθήνα και έπρεπε να ξυπνήσω την επόμενη στις 7 το πρωί ενώ το μαγαζί γεμίζει από τις 1πμ, κατάλαβες. Εκτός του ότι χάνεις τη μισή μέρα όταν ξυπνήσεις ούτως η άλλως. Από την άλλη ίσως είμαι και πολύ καιρό έξω και έχω ξεσυνηθίσει πώς δουλεύουν τα πράγματα κάτω. Off he goes.

Θα λείπω λίγο καιρό. Κανονίστε μη σφαχτείτε πάλι. Δε θα μπαίνω συχνά Internet για να κάτσω να χαζέψω αυτό το θέαμα, ούτε θα έχω τάκος με μεξικάνικη σάλτσα να τρώω την ώρα που θα το απολαμβάνω. Οπότε παρακαλώ να είστε κούλ.

Υποστηρίξτε τη Δανία

Αγοράστε CD των Pretty Maids, Royal Hunt, Push, Martie Peters Group, D.A.D., Prime Time, Fate, Mike Tramp (ex-White Lion). Αν δεν ακούτε AOR/Melodic rock, επικοινωνήστε μαζί μου να σας δώσω διεύθυνση να μου ταχυδρομήσετε τα CD. :)

You think you can just walk away, biatch?

Θα παραβώ για άλλη μια φορά τις αρχές μου (γι αυτό τις έχουμε - για να τις παραβαίνουμε) και θα το κάνω shoutbox το blog. Που πάς ρε μυγόχεσμα Robertson; Έτσι μας αφήνεις; And we're just getting started! ;-) Εντάξει, ξέρουμε ότι έγραφε μπούρδες τελευταία, αλλά τουλάχιστον όσο το είχε ανοιχτό υπήρχαν πιθανότητες να ανακάμψει. Τώρα που το έχει κλειστό... αν και όποιος λέει "το κλείνω" αργά ή γρήγορα επανέρχεται. Γενικά καλό ατομάκι φαίνεται ο τύπος και έλεγα να του στείλω κανα μέιλ να πάμε να βολτάρουμε, αλλά δε μπορώ παρά να παρατηρήσω ότι είναι κοσμικός τύπος. Δηλαδή απ΄αυτούς που γουστάρουν χαϊλίκια, πώς το λένε, high life κι έτσι. Ποτά, γυναίκες, χορός μέχρι το πρωί. Και με το high life δεν είμαι και πολύ φίλος. Δηλαδή καθόλου φίλος. Μπρους παλικάρι μου, έλα να σε γυρίσω στα καλύτερα παραπληγικά μέρη του Κάμντεν. Αν το αντέχεις. Και μη μου πεις πως ξέρεις απ' την περιοχή. Δε θέλω να το παινευτώ αλλά σ' αυτό τον τομέα ξέρω καλύτερα. Σε άλλα νέα, ανακαλύπτοντας το νέο blog της εριτίμου δεσποινίδος Serie Aire, ανακάλυψα σύντομα ότι έχει πέσει επιδημία (ή μήπως πανδημία) εγκατάλειψης του Blogger. Κοτούλες μου εσείς, μη δειτε μια μικρή δυσκολία, αμέσως να πάρετε πόδι. Γι αυτό και γω... ακολουθώ και εγκαταλείπω επίσης τον Blogger. Σύντομα... Καλό το περιεχόμενο, καλή όμως και η εμφάνιση. Μισώ αυτό που θα κάνω, θα παραθέσω απόφθεγμα:

"Never underestimate the power of the image, Mike"

President Charles Logan, 24 Day 5, 7:00AM - 8:00AM

Kαι όσοι ασχολούμαστε σοβαρά με το άθλημα, πρέπει και να δείξουμε ότι κάνουμε αυτό. Robertson, αν σε βρω, θα σε βάλω ν' ακούς L.A. Guns 20 ώρες συνεχόμενα. Πιθανότατα να σε δέσω σε μια καρέκλα για να μην αυτοτραυματιστείς κιόλας.

Επίμαχα καρτούνς και Τζακ Μπάουερ

Αυτό το διάστημα προσπάθησα να μη χάσω τελείως επαφή με την επικαιρότητα. Κι η επικαιρότητα είχε αρκετό ψωμί αυτές τις μέρες μπορούμε να πούμε. Δεν έχω να προσθέσω κάτι στο θέμα των γελοιογραφιών για τις οποίες γίνεται τελευταία λόγος. Έχω όμως να παραθέσω μερικές σκέψεις για τη συνήθεια αυτή των μουσουλμάνων να δημιουργούν ζητήματα και προβλήματα ώστε να βρίσκονται διαρκώς σε προβολή. Συμπτωματικά, πέρσι τέτοιο καιρό εκπρόσωποι των μουσουλμάνων από δυτικά κράτη ασχολήθηκαν με το 24 (το 'ξερες, δεν το 'ξερες;) και συγκεκριμένα τον τέταρτο κύκλο όπου οι τρομοκράτες είναι μουσουλμάνοι. Το Συμβούλιο για τις Αμερικανοϊσλαμικές Σχέσεις (CAIR) έστειλε εκπροσώπους του στο Fox όταν παίχτηκε ένα επεισόδιο που απεικόνιζε μια ολόκληρη οικογένεια μουσουλμάνων ως τρομοκράτες. Η ένσταση του CAIR ήταν ότι ενισχύεται το στερεότυπο για τους μουσουλμάνους. Τις μέρες εκείνες είχε γίνει μεγάλο θέμα σε εφημερίδες, τηλεόραση και blogs. Ακολούθως, το Μουσουλμανικό Συμβούλιο της Βρετανίας τα έχωσε στο SkyOne που έχει τα δικαιώματα της σειράς στη Βρετανία. Τελικά τι έγινε; Το Fox... έφτιαξε ένα σποτάκι με τον Κίφερ Σάδερλαντ να δηλώνει ότι "είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι οι μουσουλμάνοι Αμερικάνοι καταδικάζουν την τρομοκρατία μαζί με τους υπόλοιπους Αμερικάνους". Δηλαδή κατά κάποιο τρόπο απολογήθηκαν για κάτι που δεν έκαναν (το stereotyping μιας κοινωνικής ομάδας). Ακριβώς. Δεν το έκαναν αυτό. Οι σειρές φαντασίας γενικότερα υπερβάλλουν. Αν δεν ήταν έτσι, δε θα διέφεραν πολύ από τη ζωή. Εν πάσει περιπτώσει, μάλλον έκατσαν εκεί στο FOX και είπαν "άντε να κάνουμε μια ανακοίνωση να μη μας τα σπάνε άλλο" και την έκαναν. Επίσης, δέχτηκε να κάνει κάποιες παραχωρήσεις και ν' αλλάξει λίγο την υπόθεση της σεζόν... κάτι που είναι ισοδύναμο με το "ξέχεσμα" των μεγάλων χωρών προς τη Δανία αυτές τις μέρες.

"Hi. My name is Kiefer Sutherland. And I play counter-terrorist agent Jack Bauer on Fox's 24. I would like to take a moment to talk to you about something that I think is very important. Now while terrorism is obviously one of the most critical challenges facing our nation and the world, it is important to recognize that the American Muslim community stands firmly beside their fellow Americans in denouncing and resisting all forms of terrorism. So in watching 24, please, bear that in mind."

H εικόνα της "οικογένειας βομβιστών" είναι αυτό που έχει στο μυαλό του ο μέσος Δυτικός όταν φέρνει στο νου του μια οικογένεια μουσουλμάνων; Ή μήπως δεν έχει καν σημασία αν είναι έτσι ή αλλιώς; Κακώς, αλλά όλοι οι λαοί έχουν στερεότυπα για κάποιους άλλους λαούς. Πάντα έτσι ήταν. Το "24" έχει βάλει στο ρόλο τρομοκρατών Άραβες, ισπανόφωνους, Βρετανούς, Ανατολικοευρωπαίους και, ναι ρε, έχει βάλει και λευκούς αμερικανούς. Αλλά δε βγήκε η βρετανική κοινότητα στις ΗΠΑ για να τα βάλει με το δίκτυο που προβάλλει τη σειρά, ούτε οι Λατίνοι έκαναν το ίδιο, ούτε οι Σέρβοι. Τι να κάνουμε που η αμερικανική βιομηχανία του θεάματος και σ' αυτή την περίπτωση το Fox δε σκέφτεται μήπως προσβάλει κανέναν. Στο φινάλε σ' όλες τις χώρες έτσι γίνεται, απλώς οι Αμερικάνοι το κάνουν σε μεγαλύτερη κλίμακα. Ας μην παρασυρόμαστε. Το "24" είναι work of fiction, από τις καλύτερες σειρές που έχουν προβληθεί στον κόσμο κι όχι μόνο στις ΗΠΑ, και οι αφορισμοί περί προπαγάνδας της άρχουσας τάξης είναι επιεικώς αστείοι. Κάθε άνθρωπος με στοιχειώδη κριτική σκέψη μπορεί να καταλάβει αν ένα work of fiction είναι αλήθεια ή ψέμα, κι αν είναι προδιατεθειμένος να κρίνει μια κοινωνική ομάδα με βάση κάποιο στερεότυπο, δε χρειάζεται μια σειρά φαντασίας για να το κάνει. Make no mistake. Μπορεί και μόνος του... Γιατί οι μουσουλμάνοι (που δεν είναι και συγκεκριμένη εθνικότητα αλλά το Ισλάμ περιλαμβάνει πολλά έθνη) θέλουν ειδική μεταχείριση από τις υπόλοιπες εθνικότητες του 24; H εκπρόσωπος του CAIR Ράμπια Αχμέντ λέει:

"Οι παρουσιάσεις [άλλων εθνικοτήτων] ήταν πολύ γενικές και ασαφείς. Οι Αμερικάνοι μουσουλμάνοι είναι μοναδική περίπτωση. Είναι η κοινότητα που στιγματίστηκε μετά την 9/11."

H απομαγνητοφωνημένη ιστορία από το CNN. Επειδή δηλαδή μετά τη 9/11 τους έφτυναν στο δρόμο ή τους έβριζαν ή τους έσπαγαν τις βιτρίνες, να μην έχει μουσουλμάνους κακούς το 24. Αν το πάμε έτσι, και οι λευκοί Αμερικάνοι και Άγγλοι είναι επίσης στη μπούκα μιας και έχουν κατηγορηθεί από τον υπόλοιπο κόσμο (και τους μουσουλμάνους) για στερεοτυπική κατηγοριοποίηση και ρατσισμό μετά τη 9/11 και τους ζητούν να δώσουν λόγο. Άρα κι αυτοί αδίκως κατοπτρίζονται ως τρομοκράτες στη σειρά. Στην ταινία Αληθινά Ψέματα, οι τρομοκράτες ήταν Παλαιστίνιοι. Μετά την προβολή της ταινίας στις ΗΠΑ, οι Άραβες εκεί έκαναν διαμαρτυρία. Το Αληθινά Ψέματα γυρίστηκε πριν την 11η Σεπτεμβρίου, ναι ή ναι; Μιας και κάναν την αρχή οι μουσουλμάνοι, ας ακολουθήσουν και οι Άγγλοι για τον Amador και τον Saunders στον τρίτο κύκλο, οι Σέρβοι για τους Ντρέιζεν στον πρώτο, οι λευκοί Αμερικάνοι λίγο πολύ για όλους τους κύκλους, μιας και σε όλους υπήρχε τουλάχιστον ένας λευκός αμερικανός τρομοκράτης. Πιστεύω δε πως και μεις οι Έλληνες καλό θα ήταν να στείλουμε μια χεστήρια επιστολή στο Fox σε περίπτωση που κάνουν καμιά εξυπνάδα και βάλουν Έλληνες τρομοκράτες στον έκτο κύκλο. Μετά από ένα χρόνο, βλέπουμε γίνονται τα ίδια και με τα καρτούν. Λοιπόν, για να το βγάλουμε αυτό απ’ τη μέση, λέω τη γνώμη μου από τώρα: ατυχείς οι γελοιογραφίες αλλά όχι και ν’ απαγορευτούν - τέλος γνώμης. Είπαμε, οι "εκπρόσωποι" μουσουλμάνων θέλουν να βρίσκονται συνεχώς σε προβολή. Tην έχουν βρει την άκρη τώρα: όπως λέει κι ο αναλυτής του CNN William Schneider, "If you don't speak up, nobody will pay any attention to you. Muslims discovered that rule very quickly and they're speaking up and people are paying attention". Δηλαδή για να σ' ακούσουν πρέπει να είσαι φωνακλάς, οι φωνακλάδες πάντα τραβούσαν την προσοχή περισσότερο από τους μη φωνακλάδες. Oι ισλαμικές κοινότητες στη Δύση νομίζουν ότι είναι πιο ριγμένοι από τις υπόλοιπες κοινότητες και γουστάρουν ειδική μεταχείριση. Στην ίδια τη Δανία, Τούρκοι μετανάστες έχουν διώξει Δανούς από μερικά σημεία της Κοπενχάγης και μένουν τώρα εκεί. Φυσικά υπάρχει και η θετική πλευρά όπως διαβάζω στο e-rooster: μετριοπαθείς που δε συμμερίζονται τα καλέσματα των κληρικών τους. Δεν πιστεύω να επαναληφθεί στην Ευρώπη η ίδια ιστορία που έγινε μερικούς αιώνες πιο πριν, όταν η Μέση Ανατολή ήταν χριστιανική και μπούκαραν αυτοί και την έκαναν ισλαμική. Δεν επιδοκιμάζω τα εγκλήματα των Χριστιανών ανά τους αιώνες, αλλά προτιμώ να ζω σε χριστιανικό αλλά κοσμικό κράτος παρά ισλαμικό και θεοκρατικό. Έχουμε επίσης τους διάφορους που μπερδεύουν τον αντιρατσισμό με την ανεξέλεγκτη μετανάστευση και είναι έτοιμοι να σου κολλήσουν τη ρετσινιά του φασίστα άπαξ και πεις κάτι αρνητικό για τους λαούς της Μέσης Ανατολής, βόρειας Αφρικής και νότιας Ασίας. Όσοι είναι της γνώμης ότι για όλα τα κακά του σύμπαντος φταίει η Δύση βρίσκουν ελαφρυντικά του στυλ "ναι, αλλά κι εμεις τους κάνουμε το ένα, το άλλο..." χωρίς να βλέπουν ότι μπορεί και ο ισλαμικός κόσμος να έχει στραβά ή αν έχει, λένε ότι τα ενισχύει ο Ελεύθερος Κόσμος. Εντάξει, η Δύση ξέρουμε τι κάνει κατά καιρούς στην Ανατολή, αλλά σ' αυτές τις δύο περιπτώσεις (24 και γελοιογραφίες) δε φταίει σε τίποτα. Όμως οι εταίροι ξέχεσαν τη Δανία και το FOX υποσχέθηκε αλλαγές στο 24. Ήρθαν οι μουσουλμάνοι στη Δύση και βλέπουν ότι αν φωνάξουν λίγο μπορούν να μας κάνουν ό,τι θέλουν. Από την άλλη, το υποκριτικό της υπόθεσης είναι ότι οι ΗΠΑ και η Βρετανία, που κάθε 2, 3, 5 χρόνια κάνουν κι έναν πόλεμο όπου παίζει πετρέλαιο ή πιθανές τοποθεσίες για κατασκευές αγωγών, ήταν οι πρώτοι που έσπευσαν να καλοπιάσουν αυτούς τους φανατίλες. Δεν ξέρω αν πρέπει κανείς να κλάψει ή να... κλάψει. Επίσης, μ΄αρέσει που κάθε φορά που γίνεται μια ιστορία διεθνούς κλίμακας ξεπετιούνται διάφορα sites που μοιράζουν μπανεράκια για να βάζεις στο site σου. Υπάρχει και γι' αυτή την περίπτωση ένα. Κάποτε ο Νίκος Δήμου είχε γράψει για τους Έλληνες ότι αν φωνάζουμε συνέχεια και συνέχεια με το παραμικρό, στο τέλος δε θα μας παίρνει κανείς στα σοβαρά. Ελπίζω αυτοί που σήμερα αυτοχρίζονται εκπροσωποι των μουσουλμάνων και τα χώνουν από δω κι από κει στο όνομα τους, να μην πέσουν σ' αυτή την παγίδα. --- Η Ελίσα Κάθμπερτ θα επιστρέψει και θα παίξει σε μερικά επεισόδια. Δεν ξέρω τι είναι πιο τραγικό: το ότι οι παραγωγοί ταινιών και σειρών βλέπουν το μουνί ως εύκολη λύση για να ανεβάσουν νούμερα σε σειρά που δεν έχει σχέση με σαπουνόπερα ή το ότι όντως το πετυχαίνουν επιστρατεύοντας αυτή τη λύση; Θυμάστε τη Seven of Nine στο Star Trek Voyager και πώς έδωσε άλλες τέσσερις σεζόν στη σειρά; Στο κάτω κάτω η Κάθμπερτ δεν είναι και κανάς κόμματος της προκοπής... Νισάφι πια, που προφέρεις τους αριθμούς 2 και 4 μαζί και παίρνεις απάντηση "α, εκεί που παίζει και αυτη η μουναρα η - πώς τη λενε... Κάθμπερτ;" Technorati tags: islam, cartoons, 24, Δανία

Τέλος

7 μήνες σκληρής δουλειάς και 'σπαρτιάτικης' ζωής νομίζω πια πως απέδωσαν. Την τελευταία βδομάδα ο αριθμός ωρών ύπνου δεν ξεπέρασε το 20. Σήμερα ο Φαντασμάκ έκοψε το νήμα του τερματισμού. Μετά από πολύ καιρό μια φορά μπορώ να πω ότι είμαι ευχαριστημένος. Να ευχαριστήσω όλους εσάς που όλο αυτό τον καιρό μου κρατήσατε παρέα με τα γραπτά σας (χωρίς σειρά προτεραιότητας): Oneiros, Σπασίκλας, Ρωμανός, Estarian, Talos, Χάρηjar, Passenger, Γούτας, Mourning Blade,Master Li Mu Bai (προσοχή τ' αστεράκια), Ε-rooster, Δέσποινα και κανά δύο που ξεχνάω αλλά δε χρειάζονται κάποιον παπάρα να τους αναφερει στο blog του. Α, ευχαριστώ επίσης και τη Damsel in Stress γιατί το σταμάτημα του blog της έκανε τη μπλογκόσφαιρα ένα καλύτερο μέρος να βρίσκεσαι.

Ένα είναι σίγουρο

Ότι απόψε ένας απ' αυτούς τους δύο την έχει πολύ άσχημα. Ανανέωση: Ποιός τις έφαγε; :P

Πολλά και μικρά

Η σχιστομάτικη νέα χρονιά γιόρτάστηκε στη Leicester Square. Έριξαν πυροτεχνήματα πέντε η ώρα απίκο και πήραν τ' αυτιά μας. Ήταν περισσότερο θόρυβος και λιγότερα πυροτεχνήματα. Όταν λέμε είχε κόσμο, είχε κόσμο. Όχι αστεία. Δεν είχε χώρο ν' αναπνεύσεις. Όταν τελειώσε η φιέστα προσπαθήσαμε να περπατήσουμε για να βγούμε απ' τον κόσμο. Φαντάζεσαι να γινόταν αυτό οπουδήποτε στην Ελλάδα, τι βρισίδια θα άκουγες; Δεκαπενταύγουστο σε πανηγύρια έχουμε παίξει άπειρα ξυλίκια σε συνωστισμό. Εδώ λες και δεν τρέχει τίποτα. Η Northern line είχε προβλήματα πάλι. Θα μου πεις και πότε δεν έχει, αφού είναι η πιο γαμημένη γραμμή του μετρό. Ας την κλείσουν τελείως, έχουν άλλες 12 ακόμα. Σε όσα ιταλικά εστιατόρια έχω φάει στην Αγγλία, χρυσοπληρώνεις ένα πιάτο μακαρονάδα που έχει δεν έχει πέντε μπουκιές. Δε λέω ότι το κάνουν επίτηδες οι κάπελες για να τα τσεπώνουν, αλλά πρέπει η φορολογία να είναι αρκετά υψηλή, οποτε χρεώνουν για να βγουν κι αυτοί. Τελικά το κόστος μεταβιβάζεται όλο και πιο κάτω, μέχρι εκείνον που δε μπορεί να το μεταβιβάσει πιο κάτω, δηλ. τον καταναλωτή. Θα μου πεις, αφού ισχυρίζεσαι ό,τι ισχυρίζεσαι και αφού συνεχιζεις να τροφοδοτείς τη φωτιά με λάδι, αποτελείς μέρος του προβλήματος το οποίο καταδικάζεις. Κατ' αρχάς από πρόπερσι το Σεπτέμβριο δεν έχω πάει ουτε πέντε φορές σε ιταλικό να μου πιάσουν τον κώλο. Υπάρχουν κι άλλα εστιατόρια που πας, πληρώνεις αλλά τρως. Κινεζικά και μεσανατολίτικα, to name a few. Να 'ναι τυχαίο το ότι βλεπεις πιο χουβαρντιλίδικα πράγματα καθώς απομακρύνεσαι από τη Δυτική Ευρώπη προς τα ανατολικά; Το Prison Break είναι ωραίο. Όχι σαν το 24 ασφαλώς, αλλά εντάξει καλό είναι κι αυτό. Δείτε τα τελευταία επεισόδια και θα καταλάβετε γιατί οι σύζυγες που ασχολούνται με τα οικιακά δεν πρέπει να γίνονται αντιπρόεδροι των ΗΠΑ.

Prison Break - Ώστε κουβαλάτε και σπαθιά κωλόπαιδα ε;

Έχω δει κάποια επεισόδια. Καλούτσικο μου φαίνεται. Πρόκειται για έναν τύπο ο οποίος έχει τον αδερφό του στη φυλακή και θα τον εκτελέσουν σύντομα. Πιστεύει ότι του την "έστησαν" κι όλα τα στοιχεία εναντίον του είναι πλαστά. Διαπράττει λοιπόν ένα έγκλημα και μπαίνει κι αυτός στην ίδια φυλακή με τον αδερφό του για να τον "αποδράσει". Από κει όμως δεν έχει αποδράσει κανείς. Πώς είναι τόσο σίγουρος ότι θα τα καταφέρει; Ο δικός μας δουλεύει σε μια κατασκευαστική εταιρία κι όταν η φυλακή είχε ανακαινιστεί πριν μερικά χρόνια, το έργο το ανέλαβε η εταιρία του κι ο ίδιος έχει τα σχέδια στην κατοχή του. Μάλιστα τα πήρε και μέσα στη φυλακή και τα έχει συνεχώς πάνω του... σε μορφή τατουάζ που έχει κάνει σ' όλο του το σώμα. Tα σχέδια, βέβαια, δεν είναι τα κανονικά της φυλακής αλλά "κωδικοποιημένα". Έχει τελειώσει μια σεζόν και την **** σιγά σιγά. Μπορείτε να βρείτε ελληνικούς υπότιτλους στο www.greektvsubs.gr όπου έχει σχεδόν για όλες τις τρέχουσες αμερικάνικες σειρές (Lost, 24 κτλ). Δεν ξέρω αν έχει δει κανείς από Lost και πώς του φαίνεται, δεν το έχω δει αλλά ας έχω μια γνώμη για το αν αξίζει να το ****. Του οποίου 24 η σεζόν θα κλείσει στις 22 Μαΐου. Μετά... άλλη μια μεγάλη στέρηση 7 μηνών.

Προώθηση προϊόντων

Αν κάτι δε μ' αρέσει στο "24" (εκτός του ότι παίζεται στο Fox...) είναι το product placement που έχει. Ξέρεις, η εμφανής διαφήμιση προϊόντων μέσα στη σειρά. Π.χ. στον τέταρτο κύκλο, η Chloe αναφέρει την εταιρία η οποία προμηθεύει τα συστήματα της CTU και την ίδια στιγμή η κάμερα βρίσκεται πάνω από το λογότυπο της εταιρίας πάνω σ' έναν υπολογιστή. Ο Νόβικ στo δεύτερο κύκλο δουλεύει σε Mac (τουλάχιστον ευτυχώς υπάρχουν ακόμη χρήστες Mac στον πλανήτη). Στον τωρινό κύκλο ο Τζακ Μπάουερ χρησιμοποιεί κινητό γνωστής αμερικάνικης εταιρίας. Τα ίδια και στο Splinter Cell: Pandora Tomorrow και στο Chaos Theory. Διαφημίζονται λιγότερα προϊόντα αλλά σε κάθε cutscene μεταξύ των αποστολών. Προσωπικά βρίσκω υποτιμητικό για τους ηθοποιούς του "24" να κάθονται να λένε αυτές τις αρχιδιές ολκής που διαβάζουν στο σενάριό τους. Επίσης βρίσκω υποτιμητικό για τους μάνατζερ της UbiSoft να χαλάνε ένα τόσο καλό παιχνίδι με τέτοιο σενάριο βάζοντας διαφημίσεις μέσα. Να τα πάρουν απ' όπου μπορούνε... Και είναι υποτιμητικό για το θεατή και τον gamer αυτό που γίνεται, επειδή βλέποντας την "Jack Bauer Power Hour" θέλεις και να ξεχάσεις λίγο την ένταση της ημέρας ή τα προσωπικά προβλήματα που πιθανό να αντιμετωπίζεις. Το ίδιο κι όταν ανοίγεις τον υπολογιστή σου να παίξεις ένα παιχνίδι. Αυτό θέλεις και όχι ένα μακροσκελές διαφημιστικό που κρατάει όχι μόνο στα διαλείμματα αλλά και μέσα στη σειρά. Νομίζω δε, ότι τα διαφημιστικά στα διαλείμματα του "24" έχουν λίγο μεγαλύτερη διάρκεια τώρα. Αν και μ' αρέσει το "24", δε μπορώ να πω ότι δεν είμαι καχύποπτος με κάθε στροφή που παίρνει, καθότι προβάλλεται κι από ένα δίκτυο που επαινεί τον Μπους και τον 'πόλεμο κατά της τρομοκρατίας'... Δηλαδή τι πρέπει να γίνει; Ας πούμε, ετοιμάζω το e-μυθιστόρημά μου. Θα ήθελε κανείς κάθε δύο σελίδες να διαβάζει πράγματα του στυλ "Chloe, ανεβάζω τη φωτογραφία του αρχιτρομοκράτη στον υπολογιστή σου. Τη φωτογραφία την τράβηξα με το Sony Ericsson P930 το οποίο να πούμε στο σημείο αυτό ότι κάνει μόνο 89 λίρες όταν υπογράψεις διετές συμβόλαιο με την T-Mobile". Ωραίο ε; I don't think so, bitch! Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σας πάνω σ' αυτό, ειδικά αν είστε... αρχιδαράς οικονομολόγος που πιθανότατα θα υποστηρίζει την τακτική του product placement.

Δε χωράνε άλλοι, μη σπρώχνεστε!

Όταν παίρνεις το μετρό σε ώρα αιχμής, κι είσαι στριμωγμένος κάνοντας μια ή και δύο ώρες να πας στη δουλειά σου και τραβάς το ίδιο όταν γυρίζεις πίσω, όταν η παραμικρή σου κίνηση συναντά χέρια, πόδια, στέρνο διπλανών σου τι νιώθεις; Τσαντίλα; Αγανάκτηση; Μα τι σκατά κάνουν όλοι αυτοί στο τρένο πρωί πρωί, λες. Πιθανότατα το ίδιο θα σκέφτεται και κάποιος άλλος για τους συνεπιβάτες του, συμπεριλαμβανομένου και εσού. Εσύ μπήκες στο τρένο για να πας στη δουλειά σου' οι άλλοι, για να σου κάνουν τη ζωή μαρτύριο. Επικρατεί ένταση και κάθε αμαξοστοιχία και κάθε λεωφορείο είναι ένα καζάνι που βράζει. Ενίοτε εκρήγνυται, με τα γνωστά παρελκόμενα. Όλα αυτά στην Αθήνα. Γιατί στο Λονδίνο, ισχύουν όλα τα παραπάνω, εκτός του ότι δεν είναι καζάνι που βράζει και δεν εκρήγνυται. Μου έκανε εντύπωση αυτό, το πως όλοι αυτοι οι άνθρωποι σε μια πόλη που είναι 2 και κάτι φορές η Αθήνα μπαίνουν στους σταθμούς τόσο ειρηνικά στριμώχνονται στο τρένο και δεν έχουν την απαίτηση να μην υπάρχουν οι άλλοι δίπλα τους κι αν την έχουν, αναγνωρίζουν οτι δεν έχουν μεγαλύτερο δικαίωμα να χρησιμοποιούν τα τρένα και τα λεωφορεία απ' ότι οι συνεπιβάτες τους. Όλα τα έχουμε σ' αυτή την πόλη, αυτό που μας λείπει είναι να γίνει καζάνι που βράζει. Αν με χτυπήσει κάποια καταλάθος με το χαρτοφύλακά της θα μου ζητήσει συγνώμη. Αν κάποιος με σκουντήξει θα μου ζητήσει συγνώμη. Κι όλα αυτά σε ώρα που είμαστε όλοι παστοί εκεί μέσα. Μόνο εγώ ο Ελληνάρας δε θα ζητήσω συγνώμη. Ο κόσμος που περιμένει περιμένει στις αποβάθρες το τρένο, περιμένει να βγουν πρώτα όσοι είναι μέσα και μετα να μπει. Στην Αθήνα πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει το πασίγνωστο "περιμένετε πρώτα να βγουν όσοι είναι μέσα" από κάποιον ταλαίπωρο που προσπαθεί να βγει στη στάση του. Κάτι που είναι αυτονόητο, μεν αλλά της πλειοψηφίας στ' αρχίδια της. Όχι πως δε γίνονται και δω παράξενα, αλλά όχι συχνά. Την άλλη φορά, και μάλιστα όχι καθημερινη, περίμενα να "γεμίσω" την Oystercard απ΄το μηχάνημα. Πάνω απ΄το μηχάνημα υπάρχει ένας μικρός χάρτης του μετρό. Περιμένοντας, μια τύπισσα βγήκε απ΄ την ουρά και πήγε μπροστά. Δε "χώθηκε" μπροστά σε κανέναν αλλα πήγε να κοιτάξει κάτι στο χάρτη. "Don't skip the queue please" της είπε χαμηλόφωνα ο από πίσω μου. "I was just looking at the map!" φωνάζει η άλλη "Don't skip the queue" της επαναλαμβάνει. Κασέτα ο δικός σου. "Ι was just looking at the map, I didn't want to skip your queue!" Μετά κάτι άλλο της είπε που δεν κατάλαβα γιατί είχε και Ινδική προφορά. "I SAID I WAS JUST LOOKING AT THE MAP, YOU FUCKER!" Δε συνεχίστηκε, δυστυχώς. Θα ήταν και γαμώ τα θεάματα. Η τύπισσα φαινόταν κλασική Αγγλούρα, απ΄αυτούς που τρώνε το επίδομα ανεργίας του κράτους και δεν κάνουν τίποτα όλη μέρα. Μαζί μου ήταν μια φίλη που είχε έρθει βόλτα από Ελλάδα. Μου είπε ότι δεν περίμενε στην Αγγλία ότι θα έβλεπε ανθρώπους να μαλώνουν έτσι σε μετρό ή λεωφορεία. Ούτε και γω το είχα ξαναδεί. Της λέω τωρα που ήρθες εσύ έγινε, για να έχεις να λες ότι δεν είμαστε και τόσο διαφορετικοί τελικά! Μου την έδωσε βέβαια που το σκηνικό σταμάτησε εκεί και δεν έπεσε κανα ξυλίκι, δεδομένου ότι είχα πιει και κάτι μπύρες παραπάνω και δεν το 'χα σε τίποτα να χωθώ όπου βρω να ριξω και γω καμιά ψιλή να γουστάρουμε. Λέω στη φίλη μου "Φάση δεν είχε ρε; I was just looking at the maaaap!" Γυρνάω να δω την Αγγλίδα και είδα ότι με κοιτούσε. Τον από πίσω μου Ινδό/Πακιστανό/τί ήταν τελοσπάντων τον συμπάθησα και δεν ασχολήθηκα μαζί του. Τελικά έφτασε η σειρά μας, γέμισα την Oyster και φύγαμε. Σημείωση: Ο θεσμός της ουράς μού είναι σεβαστός και χαίρομαι που βλέπω ότι εδώ τον τηρούν παντού. Δεν έχει εξυπνάδες κι όταν καποιος παει να κανει μαλακία, αντιμετωπίζεται με μένος. Ε πως θα γίνει δηλαδή. Είναι πρώτος μπαίνει-πρώτος εξυπηρετείται.

Να μη διαβαστεί αν δεν έχεις δει τα 4 πρώτα επεισόδια του πέμπτου κύκλου του "24"

Πέθαναν δύο άνθρωποι που ούτε περιμέναμε, ούτε θέλαμε να πεθάνουν (κι ένας τρίτος είναι σε κρίσιμη κατάσταση). Κι αυτό στα 15 πρώτα λεπτά του πρώτου επεισοδίου. Καμιά φορά κάνοντας πλάκα, καθόμαστε και συζητάμε πώς θέλουμε να δούμε ηθοποιούς που δε μας αρέσουν, να παίζουν ρόλους σε σειρές ή ταινίες όπου στην πρώτη σκηνή θα δείχνει το θάνατό τους. Αλλά όχι γι αυτούς τους δύο. Για τη Mary Lynn Rajskub θα ταίριαζε. Να βάλει το κλειδί στην κλειδαριά του αυτοκινήτου και κείνο να ανατιναχτεί (καλά εκεί δεν έχουν τηλεκλειδαριές;). Πόσο δεν τη γουστάρω αυτή την Chloe. Μην της πεις να κάνει κάτι, θα σου αρχίσει τα μα και τα μου. Ο Τζακ Μπάουερ ζει με άλλο όνομα λίγο πιο έξω απ' το Λος Άντζελες (how convenient). O POTUS είναι στο Λος Άντζελες (how convenient). Η Chloe κατάλαβε ότι κάτι παίζει και παίρνει τον Τζακ τηλέφωνο. Και μετά (ω τι έκπληξη) γαμιέται το σύμπαν. Μέσα σε μία ώρα. Τη δεύτερη ώρα σκάνε τρομοκράτες στο Ontario Airport και σκοτώνουν δυο-τρεις για την πλάκα τους. Αμα δεν ξέρεις από την περιοχή, στην αρχή κολλάς. Ολόκληρο Οντάριο κι έχει μόνο ένα αεροδρόμιο; Ο Walt Cummings φάνηκε από πέρσι ότι θα προέκυπτε καθίκι. Κάτι μου θυμίζει ο ηθοποιός, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ που αλλού έπαιζε. Η Πρώτη Κυρία δείχνει παραπάνω στήθος και μπούτι απ' όσο θα έδειχνε μια... Πρώτη Κυρία. Ο Roger Cross παίζει όπως πάντα καλά. Από εξωγήινος στο First Wave πήρε μετάθεση κι έγινε πράκτορας της CTU. Σαν field agent δείχνει μεγάλη μούρη. Μια ερώτηση μόνο: Όταν ο Μπάουερ είπε "I'm in a 'flank two' position" και μάλιστα προσέθεσε "Repeat, I'm in a 'flank two' position" ήθελε φιλοσοφία για να καταλάβεις ότι μιλά με κωδικό; Οι άλλοι στη CTU χαμπάρι δεν πήραν μέχρι την τελευταία στιγμή. Χαμπάρι δεν πήραν και οι τρομοκράτες για να τον καθαρίσουν. Μάλλον ήταν στημένη φάση για να καταλάβουν οι θεατές κι όχι οι ήρωες. Μόνο 20 ώρες απέμειναν. Κουράγιο. Άραγε πώς θα αντέξουμε ένα επεισόδιο τη βδομάδα; Ο τέταρτος κύκλος παλεύτηκε γιατί δεν ήταν πολύ καλός. Ο πέμπτος φαίνεται εντάξει μέχρι στιγμής, καλά έκαναν και πήραν καινούριους σεναριογράφους... και τον ιδρυτή της Navy Seal Team Six. Χαίρομαι που ο Glenn Morshower ξαναενσαρκώνει το ρόλο του Aaron Pierce. Ελπίζω να κάνει κάτι καλό σ' αυτή τη σεζόν. I'm in a 'flank two' position I am invisible I am relentless I am... a splinter cell

Bόμβες στο Λονδίνο και αέναη παπαρολογία στην Αθήνα

Όποιος δε γουστάρει Δύση να σπάσει από δω πέρα, αλλά... Τρεις μέρες που ήμουν στην Ελλάδα άκουσα τις γνωστές συνομωσιολογικές αρχιδιές για το θέμα αυτό απ' τους γνωστούς-αγνώστους επαναστάτες του σαββατοκύριακου. Όσοι δεν αναφωνούσαν "καλά να πάθουν" είχαν πάει στο "οι βόμβες ήταν προβοκάτσια των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών". Ναι, καλά διαβάσατε. Οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, όχι μόνο προστατεύουν τους πολίτες τους αλλα τους σκοτώνουν κιόλας! Αυτό δεν το ξέραμε. Είναι καινούριο φρούτο. Τα επιχειρήματα που μπορεί να σου πετάξουν είναι άκυρα από τις πρώτες κιόλας λέξεις. Π.χ. αυτό που συνέβη τους συμφέρει ώστε να περάσουν πιο εύκολα μέτρα παρακολούθησης και τρομονόμους σε φοβισμένους λαούς. Δηλαδή επειδή αυτό που έγινε συμφέρει τους Ευρωπαίους ηγέτες και έχουν περάσει γρήγορα-γρήγορα αυτούς τους τρομονόμους που εδώ και μήνες λουζόμαστε συνέχεια, σημαίνει ότι οι Άγγλοι προξένησαν το χτύπημα για να επισπεύσουν την έγκριση των τρομονόμων. Ιδεοληψία χωρίς όρια δηλαδή. Όχι πως αποκλείεται, στο κάτω κάτω η επίσημη εκδοχή της 11ης Σεπτεμβρίου έχει πολλές τρύπες, όπως π.χ. το ερώτημα της διαμέτρου της τρύπας στο Πεντάγωνο, η οποία ήταν 16 πόδια αλλά το αεροπλάνο είχε 125 πόδια άνοιγμα φτερών, ή το γιατί δε σηκώθηκαν αεροπλάνα από τη βάση Andrews όταν αναφέρθηκε ότι χάθηκε η επαφή με τρία πολιτικά αεροσκάφη. Αλλά όταν κάνουμε συζήτηση μιλάμε με επιχειρήματα κι όχι μπακαλίστικα. Αυτό το λεω γιατί στους γνωστούς με τους οποίους έκανα αυτή τη συζήτηση διέκρινα μίσος, μονομέρεια και μονομανία στην επιλογή των λέξεών τους και στη γλώσσα του σώματός τους. Μια λογική ότι για όλα τα κακά του πλανήτη φταίει ο δυτικός κόσμος, ο οποίος τον αφαιμάζει. Δεν ξέρω, μπορεί ο Ζαρκάουι και ο Ζαουάχρι να ήταν πιο μειλήχιοι στις εκφράσεις τους αν έβγαζαν διάγγελμα, και να μην καταδίκαζαν συλλήβδην τη Δύση για ό,τι κακό συμβαίνει στον πλανήτη. Η "καταλήστευση" των πρώτων υλών του πλανήτη είναι μια μαλακοειδής υπεραπλούστευση και μια καραμέλα που μας μασάνε από τότε που γεννιόμαστε. Δηλαδή όσοι μένουμε Αγγλίες κι Αμερικές πρέπει να νιώθουμε και τύψεις που οι φόροι μας πάνε σε βομβαρδισμούς και στρατούς κατοχής; Δε μας αρέσει φυσικά, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε και τίποτα. Ένα πράγμα: Η Ελλάδα στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ δε θα μπορεί να τη "σκαπουλάρει" για πολύ καιρό ακόμα. Εδώ είσαι κι εδώ είμαι, θα της ζητηθεί να κάνει και "χοντρά" πράγματα στρατιωτικώς. Στο κάτω κάτω αυτά περί συνομοσιολογίας για προβοκάτσια μου φαίνονται κάπως (έως πολύ) τραβηγμένα και δεν ταιριάζουν σε μια Δυτική Δημοκρατία και μάλιστα από τις πιο προηγμένες και δημοκρατικότερες κοινωνίες του κόσμου. Δηλ. τι πάει να πει "σεβόμαστε τους πολίτες μας αλλά αμα μας τη γκαβλώσει σκοτώνουμε και καμιά πενηνταριά στο μετρό το πρωί"; Λοιπόν, αν κάποιοι παθαίνουν αλλεργία στο άκουσμα της λέξης "Δύση", είναι δικό τους πρόβλημα και μόνο. Δε γίνεται στο όνομα της ιδεοληψίας του καθένα να βρίσκει ελαφρυντικά στα καθεστώτα της Μέσης Ανατολής και νότιας Ασίας απλώς και μόνο επειδή τα περισσότερα είναι εγκάθετοι των ΗΠΑ. Στο δυτικό κόσμο, ακόμα και στη Βρετανία, όπου δεν υπάρχει γραπτό σύνταγμα, απολαμβάνουμε ελευθερίες που αυτά τα καθεστώτα εκεί κάτω δε θα δουν σε 150 χρόνια. Έχει στραβά ο δυτικός κόσμος, φυσικά, αλλά έχει περάσει από Μεσαίωνα, από Αναγέννηση, από Διαφωτισμό, έγιναν σφαγές και έγινε αυτό που έγινε σήμερα. Συμφωνώ ότι δεν έχουμε δημοκρατία αλλά ένα είδος αστικής "φιλελεύθερης δικτατορίας" κι ότι όλες οι πρόοδοι που έχουν γίνει τους τελευταίους αιώνες έγιναν λόγω του οφέλους της τάξης που διανέμει τον πλούτο. Π.χ. η λεγόμενη "Γαλλογερμανική φιλία" που αναφέρει και ο Ν. Δήμου, γεννήθηκε μεν μετά από αιώνες αντιπαλότητας αλλά δεν προέκυψε επειδή οι δύο πλευρές είπαν "εντάξει μωρέ οι τσακωμοί είναι χαζομάρες, ας τα βρούμε να τελειώνουμε". Προέκυψε επειδή οι άρχουσες τάξεις των δύο χωρών συμπέραναν ότι οι αποκομιδές θα είναι περισσότερες μέσω της συνεργασίας. Αυτό όμως δεν αναιρεί τα επιτεύγματα του δυτικού κόσμου, ειδικά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο. Αμα αυτό δεν το γουστάρουν οι βολεμένοι "επαναστάτες" δυτικών κρατών που απλωνουν την κωλάρα τους στις καφετέριες και αμπελοφιλοσοφούν, ας τα μαζέψουν να πάνε πιο ανατολικά μπας και τ' αρχίδια των υπόλοιπων από μας συρρικνωθούν κι επιστρέψουν στην κανονική τους διάμετρο. Μετά από μια βδομάδα ας γυρίσουν πίσω να μας πουν πώς πέρασαν. Αν και σκέφτομαι ότι όπου και να τους έστελνες πάλι τα ίδια θα έλεγαν. Υπάρχει όμως και μια συνιστωσα που ονομάζεται "πραγματικότητα". Αν αυτή την παραμερίσουμε τότε ο καθένας μπορεί να πει ό,τι σκατιά του κατέβει. Αλλά επειδή κάποιοι έχουν πάγια τακτική να παραμερίζουν την πραγματικότητα για να βγει η ιδεοληψία τους από πάνω, να μην περιμένουν ότι όλοι θα κάνουμε το ίδιο.Όταν ήμουν στο λεωφορείο πριν από κανά δυο μήνες ήταν μπροστά μου ενας τύπος που φορούσε ένα μπουφάν που από πίσω έγραφε "Στρατιώτης του Αλλάχ". Ποιον θα φοβηθώ, αυτόν ή τις μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας; Αλλά θέλω να δω τι θα πουν οι γνωστοί αντιδυτικοί ελληνιμπάν που απολαμβάνουν τις δυτικές ελευθερίες εκ του ασφαλούς. Παρακαλώ μόνο με επιχειρήματα κι όχι υποθέσεις του αέρα. Ας πούμε το ότι αντιτρομοκρατική άσκηση βρισκόταν σε εξέλιξη στις 7 Ιουλίου στους ίδιους σταθμούς όπου έσκασαν οι βόμβες, την ίδια ώρα, είναι κάτι που αξίζει να μας βάλει σε σκέψεις. Ή το ότι ούτε ο αρχηγός της αστυνομίας παραιτήθηκε, ούτε οι αρχηγοι των Μ.Ι., ούτε κανείς. Αυτό μπορεί να σου βάλει ψύλλους στ' αυτιά. Όπως και στην 11η Σεπτεμβρίου, που και ούτε παραιτήθηκε πάλι κανείς, ενώ η CIA έκανε αντιτρομοκρατικές ασκήσεις για αεροσκάφη υπό αεροπειρατεία που θα έπεφταν πάνω στους πύργους!! Αλλά αυτό θα πει συζήτηση κι όχι το "προαίσθημα" που μπορεί ο καθένας να έχει. Αλλοίμονο αν χτίζαμε κόσμους μόνο πάνω σε προαισθήματα. To τελευταίο λινκ έχει κι άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία. Βέβαια και πάλι δε στέκει' αν ήταν κρατικές δουλειές θα το έκαναν τόσο εμφανώς; Αυτά δεν είναι κρυφά, την είδηση για την άσκηση στο μετρό του Λονδίνου τη μετέδωσε και το BBC Radio Five το βράδυ της 7ης ιουλίου και το έχει γράψει και μια ελληνική εφημερίδα (τα Νέα, μου είπαν, αλλά στο αρχείο δε βρήκα τίποτα). Αν συμβαίνουν όλα αυτά, την έχουμε γαμήσει όλοι. Οι άνθρωποι όμως που γράφουν εκεί την έχουν ψάξει, δεν είναι σαν κάτι άλλους. Όπως λένε και οι Queensryche, Who do you trust when everyone is a crook?

Raw Silk - Silk Under The Skin

Τρία γεγονότα έφεραν τους Raw Silk στο νου μου πρόσφατα. Ήμουν στο Texas (το μαγαζί ντε, όχι την πολιτεία) τις προάλλες και στον τοίχο είχε ένα κάδρο με τους Raw Silk σε promo πόζα του 1990. Κάτι έγραφε από κάτω, νομίζω "Raw Silk 1990 tour". Όταν λέμε tour, βέβαια, μιλάμε για το opening που έκαναν στους Saxon το 1990, τη συναυλία στη Χίο και μερικές εμφανίσεις στην Αθήνα την ίδια χρονιά. Το 1991 επίσημα διέλυσαν. Το δεύτερο γεγονός είναι η επανακυκλοφορία του μοναδικού τους δίσκου, Silk Under the Skin, το 2003, 13 χρόνια μετά την αρχική κυκλοφορία του. Με την αφορμή αυτή τα παιδιά ξαναβρέθηκαν και τελικά έπαιξαν support στους Pink Cream 69 και τον Jeff Scott Soto στην Αθήνα τον περασμένο Σεπτέμβρη. Το τρίτο γεγονός είναι η απόκτηση μιας μεταχειρισμένης κόπιας του Silk Under the Skin. Ακόμα και μετά την επανακυκλοφορία του CD δεν το έβρισκα στα μαγαζιά, αλλά επιτέλους είμαι πια κάτοχός του. Γνώμη μου είναι ότι οι Raw Silk έχουν υπερεκτιμηθεί στην Ελλάδα απλώς και μόνο επειδή ήταν (είναι;) το μόνο ελληνικό συγκρότημα που παίζει AOR/Melodic hard rock. Κάτι σαν τους Thunder στην Αγγλία δηλαδή, με τη διαφορά ότι στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ άλλο τέτοιο συγκρότημα (γι αυτό είμαι βέβαιος, αλλά δε θυμάμαι και καλά εδώ που τα λέμε). Ο δίσκος είναι καλός, αλλά δε νομίζω πως αξίζει τόσες μνείες όπως αυτές που συχνά ακούω και διαβάζω. Ο δίσκος ήταν απλώς "καλός" και ήταν μόνο ένας. Δίνουν πολλή σημασία στα πλήκτρα αλλά σε σημείο που τα κομμάτια ακούγονται περισσότερο ποπ εποχής Θάνου Καλλίρη με τους Bang, παρά χαρντ ροκ. Και γενικά είναι οι συνθέσεις τους έτσι, ως ολότητα. Μετά απ' όλα αυτά, θα έλεγε κανείς ότι οι Raw Silk εκτιμώνται μόνο από αθεράπευτα ρομαντικούς ροκάδες που έχουμε ξεμείνει στο '80. Επειδή βλέπω ήδη κάποιους που πάνε να πούν "Γι αυτό δεν πάει η Ελλάδα μπροστά' ένας πάει να κάνει ένα καλό και όλοι πάνε να τον κακολογήσουν/ρίξουν", λέω πως μ' αρεσουν οι Raw Silk (ή μάλλον ο μοναδικός δίσκος που ποτέ έβγαλαν) αλλά δεν είναι και τόοοσο φανταστικοί πια. Ο κολλητός που είχε πάει στον JSS το Σεπτέμβρη μου έλεγε στο τηλέφωνο "ποιοί ήταν αυτοί που είχαν βγει πριν τους Pink Cream 69 και τους ζητωκραύγαζε όλος κόσμος και ήξεραν και τραγουδούσαν τα κομμάτια τους;" Με την ευκαιρία της επανένωσής τους ας ευχηθούμε να μην επαναπαυτούν στις δάφνες τους (σε κείνο το CD δηλαδή) αλλά να βγάλουν και καινούρια δουλειά. Την έχουμε στην Ελλάδα αυτή την τάση γενικότερα: κάνουμε κάτι καλό, μας παίρνουν όλοι πίπες και μετά νομίζουμε ότι πιάσαμε τον παπά απ' τ' αρχίδια. Καλά, όχι πως οι έξω είναι καλύτεροι. Όλοι ξέρουμε πόσους διάττοντες αστέρες είχε το NWOBHM στις αρχές του 80, με συγκροτήματα που μερικές φορές έμεναν στην κυκλοφορία ενός demo και μετά διέλυαν. Ομοίως με την αμερικάνικη L.A. σκηνή και τα ποζεράδικα. Μόνο που έξω υπάρχουν και ιερά τέρατα. Τρία μάλιστα, τα εξής δύο: Οι Γουιτεσνάκε.

Τέτοιες ώρες είναι που νομίζω ότι δεν έχω κανέναν στο κόσμο.

Γύρισα. Αν και το γύρισα δεν ξέρω πια τι σημαίνει, γιατί ούτε θέλω, ούτε μπορώ να προσδιορίσω πού είναι το σπίτι μου. Σ' αυτό το ταξίδι ποτέ δεν πηγαίνω κάπου παρά μόνο γυρίζω σ' ένα σπίτι, σε κάποιους ανθρώπους, και προς τις δύο κατευθύνσεις. Αυτή τη φορά γύρισα εκεί που έχω την πτυχιακή, τη δουλειά και την ADSL στο σπίτι. Χιόνια σ' όλη την Ευρώπη λέει. Στο Λονδινιστάν(*) έχει μηδέν βαθμούς. Στην Ελλάδα; Δεν πρόλαβα να παω και πουθενά. Μου φάνηκε παράξενο που άκουγα παντού γύρω μου ελληνικά ξανά. Πρόλαβα να δω κάποια πράγματα πάντως: Ο τρεντόφατσας. Αυτός γενικά στις τρεις τελευταίες μου επισκέψεις κυκλοφορεί με στεγνό μαλλάκι με κοκκορι προς τα πάνω και μπρός, κι από πίσω χαιτούλα. Επίσης φορά στενό σκουρόχρωμο σακκάκι, σκούρο τζιν ξεβαμμένο στο ύψος των μηρών, και αθλητικοειδές παπουτσάκι (όχι αθλητικό ακριβώς, δείχνει έτσι αλλά δεν κάνεις σπορ μ' αυτά τα παπούτσια). Τον τρεντόφατσα σ' αυτή την επίσκεψη τον πρωτοείδα στη διαφήμιση της βόνταφον που το γκομένι θέλει κινητό κι ο τρεντόφατσας της το αγοράζει. Επίσης είδα μερικούς σε μέσα μεταφοράς που έμοιαζαν πολύ σ' αυτόν της διαφήμισης. Η κλωνοποίηση σε άνθρωπο συμβαίνει εδώ και καιρό, σε αντίθεση με ό,τι μας λένε επίσημα. Η ευγένεια. Μπορεί έτσι να μου φαίνεται γιατί δεν πρόλαβα να κάνω αλισβερίσι με πολλούς επαγγελματίες, αλλά με τον λίγο που αλληλεπίδρασα μου φάνηκε αλλιώς. Οι σερβιτόροι στις καφετέριες, οι περιπτεράδες, οι σουβλατζήδες, οι σερβιτόρες στα μπαρ... Μας έμεινε τελικά κι ένα καλό μετά τους Ολυμπιακούς; Θα δείξει. Τις περισσότερες φορές, βεβαια, μου φάνηκε πως είμαστε απλώς ένα έθνος που γεννηθήκαμε και μάθαμε να είμαστε από πάντα αγενείς σε ό,τι αλληλεπίδραση έχουμε και μέσα σε 1-2 χρόνια προσπαθούμε να μάθουμε να είμαστε ευγενικοί. Το Mall (με προφορά αλά Σωτήρη Καλυβάτση): Τόσα άκουγα, πετάχτηκα μια βόλτα. Πρώτη εντύπωση, που έμεινε και τελική: Το Mall είναι αμερικανιά ολκής. Ό,τι αμερικάνικο περιμένουν πως θα "πιάσει" και στην Ελλάδα, το φέρνουν και κει, απλώς και μόνο γιατί θα πιάσει. Δεν ήταν να κάτσουμε πολύ εκεί μέσα, εντάξει, πιο πολύ ρουχάδικα είχε. Βρήκαμε όμως κι ένα FNAC στο ισόγειο. Βρήκα τον καινούριο μου παράδεισο. Άσε με εκεί μέσα για δύο μέρες και δε θα πάρω χαμπάρι για πότε θα περάσουν. έχει από κινητά μέχρι PDAs, επιτραπέζιους και φορητούς υπολογιστές, αξεσουάρ για τα παραπάνω, σιντί και ντιβιντί, mp3 players, γενικά ό,τι βρίσκεις σ' όλα τ' αλλα ηλεκτρονικάδικα στην Ελλάδα, συγκεντρωμένα σ' ένα μαγαζί. Respect στο FNAC, λοιπόν, και δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή άλλο παράρτημα στην Ελλάδα, αυτό του Mall είναι το πρώτο μιας σειράς που θ' ανοίξει. Μετά πήγαμε στον πάνω πάνω όροφο και μετά από εξονυχιστική έρευνα βρήκαμε μέρος να κάτσουμε να πιούμε καφέ. Πολύς κόσμος. Οικογένειες, παρέες εικοσάχρονων, ό,τι θέλεις. Περιμέναμε 20 λεπτά για να μας πάρουν παραγγελία και 30 λεπτά για να μας τα φέρουν. Αυτά από το Mall. Θα μου πεις, η Όξφορντ Στριτ είναι ένα γιγαντιαίο υπαίθριο mall από μόνη της, τι ανάγκη έχεις να πας εκεί στις τρεις μέρες που κατέβηκες. Άσε που έχει και πολλούς Έλληνες, κατοίκους Αγγλίας αλλά και τουρίστες απ΄την Ελλάδα. Γενικά ο υπερκαταναλωτισμός καλά κρατεί στην Ελλάδα. Δεν έχουμε λεφτά θα σου πει ένας, με πέντε σακούλες από το Vardas θα σου σκάσει μετά από δυο ώρες. Ο μηχανόβιος πισω από το σκουπιδιάρικο. Καθώς γυρνούσαμε απ' τα Εξάρχεια το πρωί, πετύχαμε σκουπιδιάρικο στο δρόμο μας. Για 50 μέτρα μέχρι ν' ανοίξει ο δρόμος πηγαίναμε σημειωτόν. Ανάμεσά μας ήταν ένα μηχανάκι. Κάτι κόρναρε στο σκουπιδιάρικο, δεν κατάλαβα καλά, κάτι "ρε φίλε κάνε πιο εκεί να χωθώ να βγω μπροστά" κάτι τέτοια εν πάσει περιπτώσει, μετά λίγο λογομάχησε μ' έναν απ' τους σκουπιδιάρηδες και μετά ήταν όλο αγκαλιές, "φίλε μου κι αδερφέ μου". Μόνο σε μεσογειακό λαό θα το βρεις αυτό. Να λες σε κάποιον "το μουνί της μάνας σου" και μετά από λίγο να πίνετε νερό μαζί. Όσο για τους μηχανόβιους στην Ελλάδα μην τα ξαναλέμε. Τα στολίδια. Σε δρόμους, πολυκατοικίες, παντού. Σου βγάζουν το μάτι. Είπαμε μετά τις μπύρες να μην πάμε κατευθείαν σπίτι αλλά να κάνουμε μια μεγάλη διαδρομή. Eίδαμε λαμπιόνια και λαμπιονάκια. Αντί να γίνει κάτι σοβαρό για την Αθήνα... Ο μαλάκας με την κόρνα. Μια φορά πήγαμε να περάσουμε απέναντι ένα δρόμο περπατώντας αργά. Από μακριά ερχόταν ένα αυτοκίνητο και από 20 ολόκληρα μέτρα μακριά, πηγαίνοντας πολύ αργά (δηλαδή δεν ήταν σάμπως και θα έπεφτε και πάνω μας) μάς κόρναρε. Το "Ζενίθ". Το καινούριο περιοδικό του "μεγάλου" Έλληνα συνωμοσιολόγου Γιώργου Στάμκου των εκδόσεων "Άγνωστο". Παραδόξως, το "Ζενίθ" δεν υπόκειται στις υπόλοιπες φυλλάδες που βγάζει το λόμπυ Στάμκου-Ευαγγελόπουλου-Γιαννουλάκη-Kosanovic. Έχει αρκετά καλά άρθρα, όπως π.χ. αυτό των "άγνωστων" μπαρ της Θεσσαλονίκης, για τις εξεγέρσεις στα Ευρωπαϊκά γκέτο, τη συνέντευξη με το Μανώλη Ρασούλη... έχει ενδιαφέρον. Ρίξ' του μια ματιά. Σε αντίθεση με το "Αντί", το Ζενίθ είναι τυπωμένο σε χαρτί πιο παχύ από τουαλέτας, είναι έγχρωμο, και σε κοιμίζει λιγότερο. Ήθελα να καθίσω περισσότερο αλλά δεν προλαβαίνω φέτος. Επίσης, αν αποφασίσω κάποια στιγμή να κάνω κτήμα μου τη δεύτερή μου πατρίδα πρέπει κρατήσω αραιωμένη τη συχνότητα και τη διάρκεια των επισκέψεών μου στην Ελλάδα στα τωρινά επίπεδα, όχι να την αυξήσω. Άλλωστε, όταν ή αν επιστρέψω για μόνιμα, αργά ή γρήγορα, θα έχω ζήσει για λίγο καιρό την εδώ ζωή κι όχι ταυτόχρονα την εδώ και την εκεί. Αλλιώς διχάζεσαι και σαλτάρεις. Λονδινιστάν: Το Λονδίνο, όπως αποκαλείται λόγω του μεγάλου μουσουλμανικού πληθυσμού που έχει. Η αρχική σημασία του όρου αναφέρεται στα εξτρεμιστικά μουσουλμανικά στοιχεία του Λονδίνου, αλλά σιγά σιγά αναπροσαρμόστηκε.

Τέτοιες μέρες που κάνω το καθιερωμένο ταξίδι στην Ελλάδα έχω διάφορες σκέψεις, όπως π.χ. τι μαλακιστήρι θα μου τύχει στη δίπλα θέση του αεροπλάνου και τι θα κάνω 3.5 ώρες μαζί του. Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά. Οι μέρες που η Ελλάδα γεμίζει εκπατρισμένους ή συγγενείς πάνε να δουν τους εκπατρισμένους τους και γενικότερα υπάρχει μεγάλη αεροπορική κίνηση εδώ στο δυτικό κόσμο. Πάσχα και καλοκαίρι όχι τόσο. Μου έχουν τύχει διάφορα τυπάκια στη δίπλα θέση. Πάντοτε εκεί γύρω στα 20-22 (μάλλον εγώ έφυγα μεγάλος) και αγόρια πάντοτε. Με κοπέλα δεν έχω κάτσει ποτέ. Το θέμα είναι ότι δεν έχω και όρεξη για γνωριμίες ή για κουβέντες μέσα στ' αεροπλάνο. Την τελευταία φορά μου είχε κάτσει ένας Καλαματιανός και μου τα 'χε πρήξει με τον Κώδικα Ντα Βίντσι και τη μυστική ζωή του Χριστού και τι ωραίο βιβλίο είναι κτλ. Το διάβασα μετά από 4 μήνες και μπορώ να πω ότι το "Angels and Demons" μου άρεσε πολύ περισσότερο, αλλά τεσπα δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι οι διάφοροι που μου τυχαίνουν στις διπλανές θέσεις. Την άλλη φορά ένας μου έλεγε ιστορίες από Αγγλία, για το πώς ένας Έλληνας φοιτητής πούστεψε όταν τον βίασε ένας μάύρος κι άλλες τέτοιες αρχιδιές ("Όχι δεν είναι αστικός μύθος, αλήθεια είναι, μου το είπαν 2 διαφορετικά άτομα"). Τεσπα, το θέμα είναι ότι η ώρα στο αεροπλάνο δεν περνά με τίποτα συν το ότι μπορεί να σου τύχουν και τέτοιοι. Ευτυχώς συνήθως ο άλλος επίσης δεν έχει όρεξη να μιλήσει και το ρίχνει στον ύπνο. Θα το έκανα και γω αλλά οι θέσεις είναι τέτοιες που δε βολεύουν γενικά. Στην Ελλάδα τώρα. Ο Μπρους έλεγε κάτι για γκομενοφύλακες (μάθαμε και μια καινούρια λέξη). Έχω ένα γνωστό "γκομενοφύλακα", γυρνάει συνέχεια με τις ίδιες δύο κοπέλες, και η φάση ήταν ότι του τις είχα γνωρίσει και τις δύο εγώ. Είναι μια σχέση απλής παρέας, απ' αυτές που είναι μια γυναικοπαρέα που θέλει να έχει και ένα μαλάκα μαζί τους και ενός τύπου που θέλει να έχει δύο γκόμενες για να τον κοιτάνε στα διπλανά τραπέζια. Αυτός την έχει ψιλοπέσει και στις δύο αλλά είναι και διχασμένος γιατί ξέρει ότι καμία απ' αυτές δεν κάνει για τα δόντια του. Συνεχίζει να γυρνά μαζί τους, όμως, επειδή α) δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει και β) περιμένει (ματαια) να του γνωρίσουν καμιά φίλη τους. Λες και είναι χαζές οι γυναίκες και δεν καταλαβαίνουν πότε είσαι πεινασμένος για να ρίξεις φούτσο, και στο κάτω κάτω οι φίλες τους τι είναι, εμπορεύματα; Άσε που δίνεις την εντύπωση ότι δε μπορείς να σταυρώσεις γκόμενα μόνος σου. Σε μια άσχετη φάση βρεθήκαμε μεγάλη παρέα σ' ενα ουζάδικο στο Μοναστηράκι και υπήρχε και τρίτη κοπέλα. Δεν έχασε ευκαιρία να της την πέσει βέβαια, ήταν τότε που βεβαιώθηκα ότι και τη μάνα σου να του γνωρίσεις θα της ριχνόταν. Να σου πω, γουστάρω τους players, αυτούς που ξέρουν τι κάνουν. Όχι όμως και τους λιγούρηδες, τους απελπισμένους. Η κοπέλα εκείνη ( η τρίτη στο τραπέζι ) την κατάλαβε την όλη φάση με τον μαλάκα και τον έχεσε κανονικότατα. Μετά βρεθήκαμε να τα 'χουμε μαζί για κάποιο διάστημα (με την κοπέλα, όχι με τον μαλάκα). Πού παω και τους βρίσκω, θα μου πεις. Απλό. Στην Ελλάδα δεν δυσκολεύομαι ιδιαίτερα να κάνω και πέντε γνωριμίες. Όμως, ο μεσόγειος άνθρωπος είναι αυτός που σε περίπτωση που είναι μαλάκας, δε θα το καταλάβεις για ένα μήνα και θα γουστάρεις να κάνεις παρέα μαζί του. Μετά θα το δεις. Αντίθετα άνθρωπος της βόρειας Ευρώπης δε σου ανοίγεται αμέσως και σ' αφήνει σιγά σιγά να δεις τι μέρος του λόγου είναι. Εν πάσει περιπτώσει, μετά έφυγα απ' την Ελλάδα κι εδώ σκέφτηκα μερικά πράγματα για διάφορους με τους οποίους έκανα παρέα στην Ελλάδα και συνειδητοποίησα ότι με έναν-δύο απ' αυτούς δεν άξιζε τον κόπο. Κι όταν καμια φορά μου έστελναν μηνύματα του τύπου "δε μας μιλάς πια;", είχα την απάντηση αβίαστα: "όχι, σας γράφω στα 'ρχίδια μου" (έτσι, με την απόστροφο).

JLT - The usual suspects

Μ' αρέσει το τελευταίο CD του Joe Lynn Turner, "The Usual Suspects". Θέλω να τ' ακούω συνέχεια. Μπορεί να παίζει τα ίδια που έπαιζε και πριν 25 χρόνια, αλλά μας αρέσει παρά ταύτα! Τελικά από μουσική μάλλον σ' αυτά είναι καλός μόνο. Τον είχα δει στο Ρόδον κοντά δυο χρόνια πριν, μαζί με τον Glenn Hughes. Όλα τα λεφτά βέβαια ήταν ο Hughes. O Turner στη συναυλία ήταν ανύπαρκτος, σαν έπιπλο που πλαισίωνε τον Hughes. Θυμάμαι πόσο εντύπωση μας έκανε αυτό και το συζητούσαμε μετά για μέρες. Στο οποίο Ρόδον βρισκόταν μπροστά μας στον εξώστη και ο Αλέξανδρος Ριχάρδος. Διαφήμιζε τη συναυλία στην εκπομπή του κάτι βδομάδες πριν.

Doro Pesch, 1986

Από το Home of Rock.