Δε χωράνε άλλοι, μη σπρώχνεστε!

Όταν παίρνεις το μετρό σε ώρα αιχμής, κι είσαι στριμωγμένος κάνοντας μια ή και δύο ώρες να πας στη δουλειά σου και τραβάς το ίδιο όταν γυρίζεις πίσω, όταν η παραμικρή σου κίνηση συναντά χέρια, πόδια, στέρνο διπλανών σου τι νιώθεις; Τσαντίλα; Αγανάκτηση; Μα τι σκατά κάνουν όλοι αυτοί στο τρένο πρωί πρωί, λες. Πιθανότατα το ίδιο θα σκέφτεται και κάποιος άλλος για τους συνεπιβάτες του, συμπεριλαμβανομένου και εσού. Εσύ μπήκες στο τρένο για να πας στη δουλειά σου' οι άλλοι, για να σου κάνουν τη ζωή μαρτύριο. Επικρατεί ένταση και κάθε αμαξοστοιχία και κάθε λεωφορείο είναι ένα καζάνι που βράζει. Ενίοτε εκρήγνυται, με τα γνωστά παρελκόμενα. Όλα αυτά στην Αθήνα. Γιατί στο Λονδίνο, ισχύουν όλα τα παραπάνω, εκτός του ότι δεν είναι καζάνι που βράζει και δεν εκρήγνυται. Μου έκανε εντύπωση αυτό, το πως όλοι αυτοι οι άνθρωποι σε μια πόλη που είναι 2 και κάτι φορές η Αθήνα μπαίνουν στους σταθμούς τόσο ειρηνικά στριμώχνονται στο τρένο και δεν έχουν την απαίτηση να μην υπάρχουν οι άλλοι δίπλα τους κι αν την έχουν, αναγνωρίζουν οτι δεν έχουν μεγαλύτερο δικαίωμα να χρησιμοποιούν τα τρένα και τα λεωφορεία απ' ότι οι συνεπιβάτες τους. Όλα τα έχουμε σ' αυτή την πόλη, αυτό που μας λείπει είναι να γίνει καζάνι που βράζει. Αν με χτυπήσει κάποια καταλάθος με το χαρτοφύλακά της θα μου ζητήσει συγνώμη. Αν κάποιος με σκουντήξει θα μου ζητήσει συγνώμη. Κι όλα αυτά σε ώρα που είμαστε όλοι παστοί εκεί μέσα. Μόνο εγώ ο Ελληνάρας δε θα ζητήσω συγνώμη. Ο κόσμος που περιμένει περιμένει στις αποβάθρες το τρένο, περιμένει να βγουν πρώτα όσοι είναι μέσα και μετα να μπει. Στην Αθήνα πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει το πασίγνωστο "περιμένετε πρώτα να βγουν όσοι είναι μέσα" από κάποιον ταλαίπωρο που προσπαθεί να βγει στη στάση του. Κάτι που είναι αυτονόητο, μεν αλλά της πλειοψηφίας στ' αρχίδια της. Όχι πως δε γίνονται και δω παράξενα, αλλά όχι συχνά. Την άλλη φορά, και μάλιστα όχι καθημερινη, περίμενα να "γεμίσω" την Oystercard απ΄το μηχάνημα. Πάνω απ΄το μηχάνημα υπάρχει ένας μικρός χάρτης του μετρό. Περιμένοντας, μια τύπισσα βγήκε απ΄ την ουρά και πήγε μπροστά. Δε "χώθηκε" μπροστά σε κανέναν αλλα πήγε να κοιτάξει κάτι στο χάρτη. "Don't skip the queue please" της είπε χαμηλόφωνα ο από πίσω μου. "I was just looking at the map!" φωνάζει η άλλη "Don't skip the queue" της επαναλαμβάνει. Κασέτα ο δικός σου. "Ι was just looking at the map, I didn't want to skip your queue!" Μετά κάτι άλλο της είπε που δεν κατάλαβα γιατί είχε και Ινδική προφορά. "I SAID I WAS JUST LOOKING AT THE MAP, YOU FUCKER!" Δε συνεχίστηκε, δυστυχώς. Θα ήταν και γαμώ τα θεάματα. Η τύπισσα φαινόταν κλασική Αγγλούρα, απ΄αυτούς που τρώνε το επίδομα ανεργίας του κράτους και δεν κάνουν τίποτα όλη μέρα. Μαζί μου ήταν μια φίλη που είχε έρθει βόλτα από Ελλάδα. Μου είπε ότι δεν περίμενε στην Αγγλία ότι θα έβλεπε ανθρώπους να μαλώνουν έτσι σε μετρό ή λεωφορεία. Ούτε και γω το είχα ξαναδεί. Της λέω τωρα που ήρθες εσύ έγινε, για να έχεις να λες ότι δεν είμαστε και τόσο διαφορετικοί τελικά! Μου την έδωσε βέβαια που το σκηνικό σταμάτησε εκεί και δεν έπεσε κανα ξυλίκι, δεδομένου ότι είχα πιει και κάτι μπύρες παραπάνω και δεν το 'χα σε τίποτα να χωθώ όπου βρω να ριξω και γω καμιά ψιλή να γουστάρουμε. Λέω στη φίλη μου "Φάση δεν είχε ρε; I was just looking at the maaaap!" Γυρνάω να δω την Αγγλίδα και είδα ότι με κοιτούσε. Τον από πίσω μου Ινδό/Πακιστανό/τί ήταν τελοσπάντων τον συμπάθησα και δεν ασχολήθηκα μαζί του. Τελικά έφτασε η σειρά μας, γέμισα την Oyster και φύγαμε. Σημείωση: Ο θεσμός της ουράς μού είναι σεβαστός και χαίρομαι που βλέπω ότι εδώ τον τηρούν παντού. Δεν έχει εξυπνάδες κι όταν καποιος παει να κανει μαλακία, αντιμετωπίζεται με μένος. Ε πως θα γίνει δηλαδή. Είναι πρώτος μπαίνει-πρώτος εξυπηρετείται.