Raw Silk - Silk Under The Skin

Τρία γεγονότα έφεραν τους Raw Silk στο νου μου πρόσφατα. Ήμουν στο Texas (το μαγαζί ντε, όχι την πολιτεία) τις προάλλες και στον τοίχο είχε ένα κάδρο με τους Raw Silk σε promo πόζα του 1990. Κάτι έγραφε από κάτω, νομίζω "Raw Silk 1990 tour". Όταν λέμε tour, βέβαια, μιλάμε για το opening που έκαναν στους Saxon το 1990, τη συναυλία στη Χίο και μερικές εμφανίσεις στην Αθήνα την ίδια χρονιά. Το 1991 επίσημα διέλυσαν. Το δεύτερο γεγονός είναι η επανακυκλοφορία του μοναδικού τους δίσκου, Silk Under the Skin, το 2003, 13 χρόνια μετά την αρχική κυκλοφορία του. Με την αφορμή αυτή τα παιδιά ξαναβρέθηκαν και τελικά έπαιξαν support στους Pink Cream 69 και τον Jeff Scott Soto στην Αθήνα τον περασμένο Σεπτέμβρη. Το τρίτο γεγονός είναι η απόκτηση μιας μεταχειρισμένης κόπιας του Silk Under the Skin. Ακόμα και μετά την επανακυκλοφορία του CD δεν το έβρισκα στα μαγαζιά, αλλά επιτέλους είμαι πια κάτοχός του. Γνώμη μου είναι ότι οι Raw Silk έχουν υπερεκτιμηθεί στην Ελλάδα απλώς και μόνο επειδή ήταν (είναι;) το μόνο ελληνικό συγκρότημα που παίζει AOR/Melodic hard rock. Κάτι σαν τους Thunder στην Αγγλία δηλαδή, με τη διαφορά ότι στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ άλλο τέτοιο συγκρότημα (γι αυτό είμαι βέβαιος, αλλά δε θυμάμαι και καλά εδώ που τα λέμε). Ο δίσκος είναι καλός, αλλά δε νομίζω πως αξίζει τόσες μνείες όπως αυτές που συχνά ακούω και διαβάζω. Ο δίσκος ήταν απλώς "καλός" και ήταν μόνο ένας. Δίνουν πολλή σημασία στα πλήκτρα αλλά σε σημείο που τα κομμάτια ακούγονται περισσότερο ποπ εποχής Θάνου Καλλίρη με τους Bang, παρά χαρντ ροκ. Και γενικά είναι οι συνθέσεις τους έτσι, ως ολότητα. Μετά απ' όλα αυτά, θα έλεγε κανείς ότι οι Raw Silk εκτιμώνται μόνο από αθεράπευτα ρομαντικούς ροκάδες που έχουμε ξεμείνει στο '80. Επειδή βλέπω ήδη κάποιους που πάνε να πούν "Γι αυτό δεν πάει η Ελλάδα μπροστά' ένας πάει να κάνει ένα καλό και όλοι πάνε να τον κακολογήσουν/ρίξουν", λέω πως μ' αρεσουν οι Raw Silk (ή μάλλον ο μοναδικός δίσκος που ποτέ έβγαλαν) αλλά δεν είναι και τόοοσο φανταστικοί πια. Ο κολλητός που είχε πάει στον JSS το Σεπτέμβρη μου έλεγε στο τηλέφωνο "ποιοί ήταν αυτοί που είχαν βγει πριν τους Pink Cream 69 και τους ζητωκραύγαζε όλος κόσμος και ήξεραν και τραγουδούσαν τα κομμάτια τους;" Με την ευκαιρία της επανένωσής τους ας ευχηθούμε να μην επαναπαυτούν στις δάφνες τους (σε κείνο το CD δηλαδή) αλλά να βγάλουν και καινούρια δουλειά. Την έχουμε στην Ελλάδα αυτή την τάση γενικότερα: κάνουμε κάτι καλό, μας παίρνουν όλοι πίπες και μετά νομίζουμε ότι πιάσαμε τον παπά απ' τ' αρχίδια. Καλά, όχι πως οι έξω είναι καλύτεροι. Όλοι ξέρουμε πόσους διάττοντες αστέρες είχε το NWOBHM στις αρχές του 80, με συγκροτήματα που μερικές φορές έμεναν στην κυκλοφορία ενός demo και μετά διέλυαν. Ομοίως με την αμερικάνικη L.A. σκηνή και τα ποζεράδικα. Μόνο που έξω υπάρχουν και ιερά τέρατα. Τρία μάλιστα, τα εξής δύο: Οι Γουιτεσνάκε.