Πολλά και μικρά

Η σχιστομάτικη νέα χρονιά γιόρτάστηκε στη Leicester Square. Έριξαν πυροτεχνήματα πέντε η ώρα απίκο και πήραν τ' αυτιά μας. Ήταν περισσότερο θόρυβος και λιγότερα πυροτεχνήματα. Όταν λέμε είχε κόσμο, είχε κόσμο. Όχι αστεία. Δεν είχε χώρο ν' αναπνεύσεις. Όταν τελειώσε η φιέστα προσπαθήσαμε να περπατήσουμε για να βγούμε απ' τον κόσμο. Φαντάζεσαι να γινόταν αυτό οπουδήποτε στην Ελλάδα, τι βρισίδια θα άκουγες; Δεκαπενταύγουστο σε πανηγύρια έχουμε παίξει άπειρα ξυλίκια σε συνωστισμό. Εδώ λες και δεν τρέχει τίποτα. Η Northern line είχε προβλήματα πάλι. Θα μου πεις και πότε δεν έχει, αφού είναι η πιο γαμημένη γραμμή του μετρό. Ας την κλείσουν τελείως, έχουν άλλες 12 ακόμα. Σε όσα ιταλικά εστιατόρια έχω φάει στην Αγγλία, χρυσοπληρώνεις ένα πιάτο μακαρονάδα που έχει δεν έχει πέντε μπουκιές. Δε λέω ότι το κάνουν επίτηδες οι κάπελες για να τα τσεπώνουν, αλλά πρέπει η φορολογία να είναι αρκετά υψηλή, οποτε χρεώνουν για να βγουν κι αυτοί. Τελικά το κόστος μεταβιβάζεται όλο και πιο κάτω, μέχρι εκείνον που δε μπορεί να το μεταβιβάσει πιο κάτω, δηλ. τον καταναλωτή. Θα μου πεις, αφού ισχυρίζεσαι ό,τι ισχυρίζεσαι και αφού συνεχιζεις να τροφοδοτείς τη φωτιά με λάδι, αποτελείς μέρος του προβλήματος το οποίο καταδικάζεις. Κατ' αρχάς από πρόπερσι το Σεπτέμβριο δεν έχω πάει ουτε πέντε φορές σε ιταλικό να μου πιάσουν τον κώλο. Υπάρχουν κι άλλα εστιατόρια που πας, πληρώνεις αλλά τρως. Κινεζικά και μεσανατολίτικα, to name a few. Να 'ναι τυχαίο το ότι βλεπεις πιο χουβαρντιλίδικα πράγματα καθώς απομακρύνεσαι από τη Δυτική Ευρώπη προς τα ανατολικά; Το Prison Break είναι ωραίο. Όχι σαν το 24 ασφαλώς, αλλά εντάξει καλό είναι κι αυτό. Δείτε τα τελευταία επεισόδια και θα καταλάβετε γιατί οι σύζυγες που ασχολούνται με τα οικιακά δεν πρέπει να γίνονται αντιπρόεδροι των ΗΠΑ.