Γύρισα. Αν και το γύρισα δεν ξέρω πια τι σημαίνει, γιατί ούτε θέλω, ούτε μπορώ να προσδιορίσω πού είναι το σπίτι μου. Σ' αυτό το ταξίδι ποτέ δεν πηγαίνω κάπου παρά μόνο γυρίζω σ' ένα σπίτι, σε κάποιους ανθρώπους, και προς τις δύο κατευθύνσεις. Αυτή τη φορά γύρισα εκεί που έχω την πτυχιακή, τη δουλειά και την ADSL στο σπίτι. Χιόνια σ' όλη την Ευρώπη λέει. Στο Λονδινιστάν(*) έχει μηδέν βαθμούς. Στην Ελλάδα; Δεν πρόλαβα να παω και πουθενά. Μου φάνηκε παράξενο που άκουγα παντού γύρω μου ελληνικά ξανά. Πρόλαβα να δω κάποια πράγματα πάντως: Ο τρεντόφατσας. Αυτός γενικά στις τρεις τελευταίες μου επισκέψεις κυκλοφορεί με στεγνό μαλλάκι με κοκκορι προς τα πάνω και μπρός, κι από πίσω χαιτούλα. Επίσης φορά στενό σκουρόχρωμο σακκάκι, σκούρο τζιν ξεβαμμένο στο ύψος των μηρών, και αθλητικοειδές παπουτσάκι (όχι αθλητικό ακριβώς, δείχνει έτσι αλλά δεν κάνεις σπορ μ' αυτά τα παπούτσια). Τον τρεντόφατσα σ' αυτή την επίσκεψη τον πρωτοείδα στη διαφήμιση της βόνταφον που το γκομένι θέλει κινητό κι ο τρεντόφατσας της το αγοράζει. Επίσης είδα μερικούς σε μέσα μεταφοράς που έμοιαζαν πολύ σ' αυτόν της διαφήμισης. Η κλωνοποίηση σε άνθρωπο συμβαίνει εδώ και καιρό, σε αντίθεση με ό,τι μας λένε επίσημα. Η ευγένεια. Μπορεί έτσι να μου φαίνεται γιατί δεν πρόλαβα να κάνω αλισβερίσι με πολλούς επαγγελματίες, αλλά με τον λίγο που αλληλεπίδρασα μου φάνηκε αλλιώς. Οι σερβιτόροι στις καφετέριες, οι περιπτεράδες, οι σουβλατζήδες, οι σερβιτόρες στα μπαρ... Μας έμεινε τελικά κι ένα καλό μετά τους Ολυμπιακούς; Θα δείξει. Τις περισσότερες φορές, βεβαια, μου φάνηκε πως είμαστε απλώς ένα έθνος που γεννηθήκαμε και μάθαμε να είμαστε από πάντα αγενείς σε ό,τι αλληλεπίδραση έχουμε και μέσα σε 1-2 χρόνια προσπαθούμε να μάθουμε να είμαστε ευγενικοί. Το Mall (με προφορά αλά Σωτήρη Καλυβάτση): Τόσα άκουγα, πετάχτηκα μια βόλτα. Πρώτη εντύπωση, που έμεινε και τελική: Το Mall είναι αμερικανιά ολκής. Ό,τι αμερικάνικο περιμένουν πως θα "πιάσει" και στην Ελλάδα, το φέρνουν και κει, απλώς και μόνο γιατί θα πιάσει. Δεν ήταν να κάτσουμε πολύ εκεί μέσα, εντάξει, πιο πολύ ρουχάδικα είχε. Βρήκαμε όμως κι ένα FNAC στο ισόγειο. Βρήκα τον καινούριο μου παράδεισο. Άσε με εκεί μέσα για δύο μέρες και δε θα πάρω χαμπάρι για πότε θα περάσουν. έχει από κινητά μέχρι PDAs, επιτραπέζιους και φορητούς υπολογιστές, αξεσουάρ για τα παραπάνω, σιντί και ντιβιντί, mp3 players, γενικά ό,τι βρίσκεις σ' όλα τ' αλλα ηλεκτρονικάδικα στην Ελλάδα, συγκεντρωμένα σ' ένα μαγαζί. Respect στο FNAC, λοιπόν, και δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή άλλο παράρτημα στην Ελλάδα, αυτό του Mall είναι το πρώτο μιας σειράς που θ' ανοίξει. Μετά πήγαμε στον πάνω πάνω όροφο και μετά από εξονυχιστική έρευνα βρήκαμε μέρος να κάτσουμε να πιούμε καφέ. Πολύς κόσμος. Οικογένειες, παρέες εικοσάχρονων, ό,τι θέλεις. Περιμέναμε 20 λεπτά για να μας πάρουν παραγγελία και 30 λεπτά για να μας τα φέρουν. Αυτά από το Mall. Θα μου πεις, η Όξφορντ Στριτ είναι ένα γιγαντιαίο υπαίθριο mall από μόνη της, τι ανάγκη έχεις να πας εκεί στις τρεις μέρες που κατέβηκες. Άσε που έχει και πολλούς Έλληνες, κατοίκους Αγγλίας αλλά και τουρίστες απ΄την Ελλάδα. Γενικά ο υπερκαταναλωτισμός καλά κρατεί στην Ελλάδα. Δεν έχουμε λεφτά θα σου πει ένας, με πέντε σακούλες από το Vardas θα σου σκάσει μετά από δυο ώρες. Ο μηχανόβιος πισω από το σκουπιδιάρικο. Καθώς γυρνούσαμε απ' τα Εξάρχεια το πρωί, πετύχαμε σκουπιδιάρικο στο δρόμο μας. Για 50 μέτρα μέχρι ν' ανοίξει ο δρόμος πηγαίναμε σημειωτόν. Ανάμεσά μας ήταν ένα μηχανάκι. Κάτι κόρναρε στο σκουπιδιάρικο, δεν κατάλαβα καλά, κάτι "ρε φίλε κάνε πιο εκεί να χωθώ να βγω μπροστά" κάτι τέτοια εν πάσει περιπτώσει, μετά λίγο λογομάχησε μ' έναν απ' τους σκουπιδιάρηδες και μετά ήταν όλο αγκαλιές, "φίλε μου κι αδερφέ μου". Μόνο σε μεσογειακό λαό θα το βρεις αυτό. Να λες σε κάποιον "το μουνί της μάνας σου" και μετά από λίγο να πίνετε νερό μαζί. Όσο για τους μηχανόβιους στην Ελλάδα μην τα ξαναλέμε. Τα στολίδια. Σε δρόμους, πολυκατοικίες, παντού. Σου βγάζουν το μάτι. Είπαμε μετά τις μπύρες να μην πάμε κατευθείαν σπίτι αλλά να κάνουμε μια μεγάλη διαδρομή. Eίδαμε λαμπιόνια και λαμπιονάκια. Αντί να γίνει κάτι σοβαρό για την Αθήνα... Ο μαλάκας με την κόρνα. Μια φορά πήγαμε να περάσουμε απέναντι ένα δρόμο περπατώντας αργά. Από μακριά ερχόταν ένα αυτοκίνητο και από 20 ολόκληρα μέτρα μακριά, πηγαίνοντας πολύ αργά (δηλαδή δεν ήταν σάμπως και θα έπεφτε και πάνω μας) μάς κόρναρε. Το "Ζενίθ". Το καινούριο περιοδικό του "μεγάλου" Έλληνα συνωμοσιολόγου Γιώργου Στάμκου των εκδόσεων "Άγνωστο". Παραδόξως, το "Ζενίθ" δεν υπόκειται στις υπόλοιπες φυλλάδες που βγάζει το λόμπυ Στάμκου-Ευαγγελόπουλου-Γιαννουλάκη-Kosanovic. Έχει αρκετά καλά άρθρα, όπως π.χ. αυτό των "άγνωστων" μπαρ της Θεσσαλονίκης, για τις εξεγέρσεις στα Ευρωπαϊκά γκέτο, τη συνέντευξη με το Μανώλη Ρασούλη... έχει ενδιαφέρον. Ρίξ' του μια ματιά. Σε αντίθεση με το "Αντί", το Ζενίθ είναι τυπωμένο σε χαρτί πιο παχύ από τουαλέτας, είναι έγχρωμο, και σε κοιμίζει λιγότερο. Ήθελα να καθίσω περισσότερο αλλά δεν προλαβαίνω φέτος. Επίσης, αν αποφασίσω κάποια στιγμή να κάνω κτήμα μου τη δεύτερή μου πατρίδα πρέπει κρατήσω αραιωμένη τη συχνότητα και τη διάρκεια των επισκέψεών μου στην Ελλάδα στα τωρινά επίπεδα, όχι να την αυξήσω. Άλλωστε, όταν ή αν επιστρέψω για μόνιμα, αργά ή γρήγορα, θα έχω ζήσει για λίγο καιρό την εδώ ζωή κι όχι ταυτόχρονα την εδώ και την εκεί. Αλλιώς διχάζεσαι και σαλτάρεις. Λονδινιστάν: Το Λονδίνο, όπως αποκαλείται λόγω του μεγάλου μουσουλμανικού πληθυσμού που έχει. Η αρχική σημασία του όρου αναφέρεται στα εξτρεμιστικά μουσουλμανικά στοιχεία του Λονδίνου, αλλά σιγά σιγά αναπροσαρμόστηκε.