Τέτοιες μέρες που κάνω το καθιερωμένο ταξίδι στην Ελλάδα έχω διάφορες σκέψεις, όπως π.χ. τι μαλακιστήρι θα μου τύχει στη δίπλα θέση του αεροπλάνου και τι θα κάνω 3.5 ώρες μαζί του. Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά. Οι μέρες που η Ελλάδα γεμίζει εκπατρισμένους ή συγγενείς πάνε να δουν τους εκπατρισμένους τους και γενικότερα υπάρχει μεγάλη αεροπορική κίνηση εδώ στο δυτικό κόσμο. Πάσχα και καλοκαίρι όχι τόσο. Μου έχουν τύχει διάφορα τυπάκια στη δίπλα θέση. Πάντοτε εκεί γύρω στα 20-22 (μάλλον εγώ έφυγα μεγάλος) και αγόρια πάντοτε. Με κοπέλα δεν έχω κάτσει ποτέ. Το θέμα είναι ότι δεν έχω και όρεξη για γνωριμίες ή για κουβέντες μέσα στ' αεροπλάνο. Την τελευταία φορά μου είχε κάτσει ένας Καλαματιανός και μου τα 'χε πρήξει με τον Κώδικα Ντα Βίντσι και τη μυστική ζωή του Χριστού και τι ωραίο βιβλίο είναι κτλ. Το διάβασα μετά από 4 μήνες και μπορώ να πω ότι το "Angels and Demons" μου άρεσε πολύ περισσότερο, αλλά τεσπα δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι οι διάφοροι που μου τυχαίνουν στις διπλανές θέσεις. Την άλλη φορά ένας μου έλεγε ιστορίες από Αγγλία, για το πώς ένας Έλληνας φοιτητής πούστεψε όταν τον βίασε ένας μάύρος κι άλλες τέτοιες αρχιδιές ("Όχι δεν είναι αστικός μύθος, αλήθεια είναι, μου το είπαν 2 διαφορετικά άτομα"). Τεσπα, το θέμα είναι ότι η ώρα στο αεροπλάνο δεν περνά με τίποτα συν το ότι μπορεί να σου τύχουν και τέτοιοι. Ευτυχώς συνήθως ο άλλος επίσης δεν έχει όρεξη να μιλήσει και το ρίχνει στον ύπνο. Θα το έκανα και γω αλλά οι θέσεις είναι τέτοιες που δε βολεύουν γενικά. Στην Ελλάδα τώρα. Ο Μπρους έλεγε κάτι για γκομενοφύλακες (μάθαμε και μια καινούρια λέξη). Έχω ένα γνωστό "γκομενοφύλακα", γυρνάει συνέχεια με τις ίδιες δύο κοπέλες, και η φάση ήταν ότι του τις είχα γνωρίσει και τις δύο εγώ. Είναι μια σχέση απλής παρέας, απ' αυτές που είναι μια γυναικοπαρέα που θέλει να έχει και ένα μαλάκα μαζί τους και ενός τύπου που θέλει να έχει δύο γκόμενες για να τον κοιτάνε στα διπλανά τραπέζια. Αυτός την έχει ψιλοπέσει και στις δύο αλλά είναι και διχασμένος γιατί ξέρει ότι καμία απ' αυτές δεν κάνει για τα δόντια του. Συνεχίζει να γυρνά μαζί τους, όμως, επειδή α) δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει και β) περιμένει (ματαια) να του γνωρίσουν καμιά φίλη τους. Λες και είναι χαζές οι γυναίκες και δεν καταλαβαίνουν πότε είσαι πεινασμένος για να ρίξεις φούτσο, και στο κάτω κάτω οι φίλες τους τι είναι, εμπορεύματα; Άσε που δίνεις την εντύπωση ότι δε μπορείς να σταυρώσεις γκόμενα μόνος σου. Σε μια άσχετη φάση βρεθήκαμε μεγάλη παρέα σ' ενα ουζάδικο στο Μοναστηράκι και υπήρχε και τρίτη κοπέλα. Δεν έχασε ευκαιρία να της την πέσει βέβαια, ήταν τότε που βεβαιώθηκα ότι και τη μάνα σου να του γνωρίσεις θα της ριχνόταν. Να σου πω, γουστάρω τους players, αυτούς που ξέρουν τι κάνουν. Όχι όμως και τους λιγούρηδες, τους απελπισμένους. Η κοπέλα εκείνη ( η τρίτη στο τραπέζι ) την κατάλαβε την όλη φάση με τον μαλάκα και τον έχεσε κανονικότατα. Μετά βρεθήκαμε να τα 'χουμε μαζί για κάποιο διάστημα (με την κοπέλα, όχι με τον μαλάκα). Πού παω και τους βρίσκω, θα μου πεις. Απλό. Στην Ελλάδα δεν δυσκολεύομαι ιδιαίτερα να κάνω και πέντε γνωριμίες. Όμως, ο μεσόγειος άνθρωπος είναι αυτός που σε περίπτωση που είναι μαλάκας, δε θα το καταλάβεις για ένα μήνα και θα γουστάρεις να κάνεις παρέα μαζί του. Μετά θα το δεις. Αντίθετα άνθρωπος της βόρειας Ευρώπης δε σου ανοίγεται αμέσως και σ' αφήνει σιγά σιγά να δεις τι μέρος του λόγου είναι. Εν πάσει περιπτώσει, μετά έφυγα απ' την Ελλάδα κι εδώ σκέφτηκα μερικά πράγματα για διάφορους με τους οποίους έκανα παρέα στην Ελλάδα και συνειδητοποίησα ότι με έναν-δύο απ' αυτούς δεν άξιζε τον κόπο. Κι όταν καμια φορά μου έστελναν μηνύματα του τύπου "δε μας μιλάς πια;", είχα την απάντηση αβίαστα: "όχι, σας γράφω στα 'ρχίδια μου" (έτσι, με την απόστροφο).