Οι ρήτορες υπάρχουν ακόμη

Μεταφράζω ελεύθερα τον καθηγητή της ομαδικής μας εργασίας γι' αυτό το τρίμηνο. 2 εβδομάδες πριν: Ομαδικό πρότζεκτ: φτιάξτε ένα σταυρόλεξο για PDA και γράψτε ένα essay για ασφάλεια σε PDA. Αυτό, τέλος. Τις παραμέτρους και τα χαρακτηριστικά της εργασίας δικά σας, αρκεί να τα δηλώνετε καθαρά στο documentation. Αν είναι 10x10, 15x15, Java applet που καλείται από HTML ή standalone εφαρμογή Java, C, C++ ή ότι σας κατέβει, αν τραγουδάει Βοσκόπουλο, δε με νοιάζει. Το μόνο που θέλω είναι να βρίσκεται μέχρι τις 4 το απόγευμα στο faculty office της σχολής σε τρεις μήνες. Α, και να έρχεστε κάθε εβδομάδα να μου αναφέρεστε για να μη γίνει της πουτάνας εδώ μέσα. Θέλω σχέδιο, πλάνο, στρατηγική, μεθοδικότητα, να αναφέρετε πώς θα οργανωθείτε, πώς θα φέρετε το σχέδιο εις πέρας, διαγράμματα, καταστάσεις με τα μέλη της ομάδας και τον καταμερισμό της εργασίας. Κόψτε το λαιμό σας. Μεταπτυχιακό κάνετε. Ξέχάστε αυτά που ξέρατε. Έτσι θα κάνετε και αργότερα που θα δουλεύετε σε εταιρία; Αν δουλέωετε δηλαδή, έτσι όπως πάτε. Εκεί δεν εκτιμούν το ταλέντο του καθενός αλλά την αποτελεσματικότητα της ομάδας. Τσακιστείτε τώρα και όπως είπαμε. Αυτός ο Ασίφ φταίει, σκέφτομαι. Αν είχε έρθει δέκα λεπτά νωρίτερα τώρα δε θα καθόμασταν ν' ακούμε τον άλλο να λέει αρχιδιές. Και γιατί άργησες, και τι αίσθημα ευθύνης έχεις απέναντι στις υποχρεώσεις σου... Ε και συ τι θα πάθαινες αν ερχόσουν στην ώρα σου; Δημιούργησες μια αλυσίδα γεγονότων που κρατάει και στις μέρες μας. Άκου σταυρόλεξο... Εντάξει και στο πτυχίο κάναμε παρόμοια πράγματα. Θα κάτσουμε να το φτιάξουμε. Ξεκινήσαμε λοιπόν τις διαδικασίες. Την προηγούμενη εβδομαδα συμφωνήσαμε τα εξής: τρεις από μας θα κάναμε review σε εφαρμογές ανάπτυξης λογισμικού για Palm. Οι υπόλοιποι θα έκαναν literature review για ασφάλεια σε PDA. Την επόμενη εβδομάδα (δηλ. χτες) θα συναντιόμασταν στην τάξη για να συγκρίνουμε τα πορίσματά μας και να βλέπαμε πώς θα προχωρούσαμε παρακάτω, όπως και κάναμε. Χτες: Καθηγητής: You are Master's students now but you certainly don't behave like ones. Ωχ όχι πάλι τα ίδια. Σκέψου να είχε τριτοετείς πτυχίου... "You are now final year students". Κι αν είχε πρωτοετείς, "Υοu are in Higher Education now" ή όπως τελοσπάντων το λένε. Καθηγητής: Θα πάτε αύριο μεθαύριο σε πολυεθνική να δουλέψετε. Εκεί θέλουν δυνατές ομάδες. Αποφασίσατε στρατηγηκές και μεθοδολογίες; Όχι. Ιδέες έχετε, αλλά χρειάζεται και σχεδιασμός στρατηγικής. Δεν έχετε καταλάβει τι κάνουμε εδώ. Τα είπα και στους άλλους. Students in the UK are very spoiled. Στην Ινδία και στη Μακεδονία (φαντάζομαι εννοούσε την ΠΓΔΜ) δεν είναι έτσι. Σε κάποια πρότζεκτς δεν είχανε καθηγητή να τους καθοδηγεί και έκαναν πολύ καλή δουλειά. Εδώ, από το ένα μπαίνει... Και πού να ήσουν και στη "Μακεδονία" Μακεδονία μεγάλε. Εκεί να δεις τι δουλειά πέφτει. Φεύγω και την άλλη βδομάδα όπως είπαμε. Κάντε αυτό που πρέπει. Ε, πού πάτε, τώρα πρέπει να συνεχίσετε. "Μαζίντ", λέω του διπλανού μου, "πόσο βοηθήθηκες σήμερα από το μάθημα; You're a Master's student. Behave like one!" και γελάω. "Κάθε φορά τα ίδια. Αλλά και να ήμασταν συγκροτημένη ομάδα και να του παρουσιάζαμε στρατηγική δε θα τον ένοιαζε. Πάλι θα μας δασκάλευε, αλλά όχι τόσο. Θα μιλούσε δέκα λεπτά στο κάθε γκρουπ και θα σηκωνόταν και θα έφευγε να πάει στο γραφείο του να κάνει ό,τι κάνει. " "Αφού είναι ρήτορας, Μαζίντ. Πάνω που πριζώνομαι με το project, έρχεται αυτός και με ξενερώνει. Μόνο το βάθρο στην τάξη λείπει."

Decadence dance

Μιας και μιλήσαμε για μουσική, το θέμα αυτό δε λέει να τελειώσει. Σήμερα, για παράδειγμα. Εγώ με δύο τύπισσες στο Σόχο. Η Α, εντελώς κυριλέ με καλοπληρωμένη δουλειά και μακροχρόνια σχέση με τον οποίο μένουν σε μια σπιτάρα σε συνοικία με καλή φήμη. Η Κ, αδερφή της που ήρθε απ' την Ελλάδα να τη δει. Η κουβέντα ήρθε στη μουσική. Το έργο το έχω δει πάμπολλες φορές. "Καλά τι μουσική είναι αυτή που ακούς;" μου λέει η Α. "Γιατι ρε, τι έχει η μουσική;" απαντάω με προσποιητή αθωότητα. "Η μουσική πρέπει να σε ξεκουράζει, να διασκεδάζεις ακούγοντάς της, να έχεις να πάρεις κάτι απ' αυτό που ακούς και να σε εκφράζει ο ήχος και οι στίχοι", συνεχίζει. Ομολογώ ότι αυτά που μου έλεγαν οι γκόμενες στα πρώτα φοιτητικά χρόνια δεν είχαν συμπτύξει τους ισχυρισμούς τους σε μια τόσο συγκροτημένη πρόταση. Τέλος πάντων, παρακάτω: "Ο Στιουαρτ (σσ. γκόμενός της) τα ίδια κάνει. Το θεωρεί πολύ φυσικό να χτυπιέται με μουσική. Ροκ ακούει κι αυτός. Άκου να δεις, δηλαδή, τριαντα δύο χρονών άνθρωπος. Μου φαίνεται ότι από όσους ξέρω μόνο εγώ έχω μεγαλώσει," συμπληρώνει. "Καλά κάνει το παιδί. Και γω γουστάρω να χτυπιέμαι" Με κοιτάνε και οι δύο με μισό μάτι. Φαντάσου τώρα σκηνικό. Άλλο να στο περιγράφω κι άλλο να το βλέπεις. "Ναι, ρε, δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση από μια συναυλία," συνεχίζω. "Δεν κάνω τα τρελά που έκανα πιο παλιά αλλά και εξακολουθώ να πηγαίνω και τρελαίνομαι με τη μουσική" Τώρα το κοίταγμα έγινε πιο έντονο, κοιτιούνται μεταξύ τους με ένα ύφος 'Πω πω παναγίτσα μου τι ακούμε, πως γίνονται αυτά τα πράγματα'. Τώρα να τις εξηγήσεις ότι υπάρχουν σαραντάρηδες, άντρες και γυναίκες, που είναι αμετανόητοι που-rockers, που στις συναυλίες Hughes-Turner Project, UFO και Whitesnake στην Αθήνα είχε ηλικίες μέχρι και πενήντα ("Α, αυτοί είναι αντικοινωνικοί δεν πάνε καλά, εσύ είσαι καλό παιδι") δε θα βγάλεις άκρη. Δε μπορείς να τις δώσεις να καταλάβουν ότι είναι ωραίο πράγμα να βλέπεις ηλικίες μεγαλύτερες από τις δικές μας σε τέτοιες συναυλίες. Κι ας μη χτυπιούνται. Πλήρωσαν όμως εισιτήριο και βρίσκονται εκεί για να δουν, ίσως για δεύτερη και τρίτη φορά, τα συγκροτήματα με τα οποία μεγάλωσαν. Η ρήση της Α, όμως, μου έκανε εντύπωση, γιατί οι άλλες απλώς αρκούνταν στα υπόλοιπα (ότι α πα πα, μεγάλωσες, και το υφάκι 'Παναγίτσα μου τι πάθαμε'). Και ξεκουράζομαι και διασκεδάζω με το Hard Rock και το metal. Απ΄ αυτό που ακούω αποκομίζω κάτι που δε μπορώ να το εξηγήσω με λόγια και στο κάτω κάτω της γραφής δε μ' ενδιαφέρει να το αναλύσω. Οι χαρντροκάδες και μεταλλάδες ξέρουν τι εννοώ. Θα προσπαθήσω να απαριθμήσω μερικά από τα στοιχεία της Hard Rock και του metal που μ' αρέσουν και μου δίνουν ενέργεια (και όχι απαραίτητα να με "εκφράζουν" γιατί δεν είναι ανάγκη να σε εκφράζει ένα πράγμα που σου αρέσει. Το σε "εκφράζει" το ένα και σε "εκφράζει" το άλλο έχει γίνει πολύ καραμέλα πια): Αν ήθελα να κάτσω ν' αναλύσω κάθε στίχο από τα τραγούδια, δε θα άκουγα μουσική, θα διάβαζα ποιήματα. Γι αυτό, αν και μου αρέσουν οι στίχοι π.χ. του τελευταίου δίσκου των Megadeth, δε μπορώ τον ήχο τους και γι' αυτό δεν τους ακούω. Παράλληλα προσέχω τους στίχους από τα συγκροτήματα που ακούω. Παραθέτω και μερικά συγκροτήματα για να γίνουν πιο σαφείς οι ορισμοί που ακολουθούν. "Τσαμπουκαλίδικο" ύφος - Accept, Running Wild κλπ Τέχνη, ταλέντο, ποικιλία, κληρονομιά αυτών των ήχων - Judas Priest, Dio, Whitesnake Αίσθημα - Jaded Heart, Bonfire, Great White Οργή - Iced Earth, Black Sabbath, Skid Row Αλητεία, πάρτυ - W.A.S.P., Motley Crue, AC/DC, Twisted Sister Noσταλγία, καλές στιγμές, άφθονο γέλιο - Slaughter, Firehouse, Cinderella, Britny Fox Να σημειώσω βέβαια ότι τα παραπάνω στοιχεία και ο συσχετισμός με τα αναφερόμενα συγκροτήματα είναι η δική μου ερμηνεία για διάφορα (και ασφαλώς όχι όλα) στοιχεία που βρίσκω προσωπικά σ' αυτή τη μουσική. Πάνω απ' όλα, ακούω αυτά που ακούω γιατί... έτσι! Δε μπορείς να περιμένεις λογική εξήγηση. Εσύ γιατί ακούς ό,τι κι αν είναι αυτό που ακούς; Επειδή σου αρέσει! Και ασφαλώς δεν έχω την ανάγκη να εξηγηθώ σε κανέναν. Έφτασα αισίως στα είκοσι εφτά κι ακούω την ίδια μουσική απ' τα δεκατέσσερα (εντάξει, οι ανακαλύψεις πλήθαιναν καθώς περνούσαν τα χρόνια. Στην αρχή οι πηγές μου ήταν 3-4 συγκροτήματα). Περιμένω όμως όποιον διαβάσει αυτές τις γραμμές και μοιράζεται τις ίδιες απόψεις με τις δύο αυτές κυρίες να καταλάβει ότι δεν έχει το δικαίωμα να λέει σε κανέναν πώς να διασκεδάζει και τι μουσική ν' ακούει γιατί πρόκειται για προσωπικές προτιμήσεις και δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Εδώ υπάρχουν πράγματα τα οποία οι γύρω σου μπορεί να μην καταλαβαίνουν αλλά έχουν νόημα για σένα τον ίδιο. Είναι κι αυτό ένα απο τα στοιχεία που μας κάνουν μοναδικούς.

Για τους Judas Priest δε χρειάζεται να πούμε λόγια. Η φωτογραφία του καινούριο τους δίσκου τα λέει όλα. Δεν υπάρχει τίποτε να πεις, γιατί πολύ απλά και δε χρειάζεται ν' αποδείξουν τίποτα πια, και δεν υπάρχει τίποτε άλλο πια για να αποδείξουν. Για τους Running Wild, όμως, χωράνε λίγα λόγια. Καινούριο δίσκο λοιπόν κι αυτοί. Τώρα θα βγουν οι "προοδευτικοί" και θ΄αρχίσουν τα γνωστά περί κολλήματος στο παρελθόν κι άλλες τέτοιες αρχιδιές. Εντάξει, οι Running Wild δε διεκδικούν και πρωτεία προοδευτικότητας, αυτό είναι γνωστό. Μπορεί ο Rolf Kasparek να είναι μονολιθικός και κολλημένος σε ένα στυλ ήχου, μπορεί να έχει μείνει μόνος του επειδή δεν ακούει συναδέλφους του, μπορεί οι Running Wild να είναι one man band (Στο Brotherhood δεν είχε καν φωτογραφίες των υπόλοιπων μελών του συγκροτήματος) Δεν πειράζει όμως καθόλου μα καθόλου που παίζουν τα ίδια πράγματα από την εποχή του Under Jolly Roger. Όπως και οι Jaded Heart, έτσι και ο Kasparek βγάζει δίσκους που ξέρεις τι θ' ακούσεις πριν τους αγοράσεις και αν σου αρέσει το αλήτικο, "πειρατικό" metal του Rolf, ξέρεις ότι δε θα μείνεις απογοητευμένος.

Πριν μερικούς μήνες, όταν ακόμα δεν είχα καλά καλά αφήσει τις βαλίτσες μου στο καινούριο μου δωμάτιο, ήμουν καλεσμένος για βραδυνό στο σπίτι ενός ζευγαριού γνωστών. Αυτή Ελληνίδα κι αυτός Άγγλος. Μετά το φαγητό καθίσαμε και βάλαμε λίγο τηλεόραση και πετύχαμε ειδήσεις. Πρώτη είδηση Μπλαίρ και το Ιράκ. Στην όψη του Τόνυ, λοιπόν, χωρίς να το σκεφτώ καθόλου μου βγήκε αυθόρμητα... "Ωχ πάλι θα μας πρήξουν τ' αρχίδια με τον γαμόσπιτο" "Είπε τίποτα κακό αυτός για τον πρωθυπουργό μας;" είπε ο Άγγλος αμέσως. Δε χρειαζόταν να ξέρει ελληνικα για να καταλαβει. "Απλώς ο Μπλαιρ έχει κακή φήμη στην Ελλάδα" ήρθε η απάντηση της Ελληνίδας. Και με το δίκιο του, πήγα να πω, αλλά άσε σε ξένο σπίτι ήμουν. Πολλά τα 'χει κάνει κι αυτός. Ώσπου χτες έπεσα σ' αυτό εδώ και θυμήθηκα τι έχει γίνει σ' αυτή τη χώρα κατά τη διάρκεια της επτάχρονης θητείας του. "Βοήθησε" στο Κόσοβο και στο Ιράκ, βεβαια. Δίδακτρα στα πανεπιστήμια (για προπτυχιακούς). Ιδιωτικές πρωτοβουλίες σε δημόσια νοσοκομεία. Η μετατροπή της αστυνομίας από νομικό σώμα σε όργανο καταστολής. Και τώρα που έχουμε τον "πόλεμο κατά της τρομοκρατίας", η προσωποκράτηση χωρίς απαγγελία κατηγορίας και δίκη. (Επίσης: Wall, T. (2004) Police State UK New Statesman 17 (834) pp. 12-13) Βέβαια, αν οι Συντηρητικοί ήταν τώρα κυβέρνηση κανείς δεν εγγυάται ότι δε θα συνέβαινε τίποτε απ' όλα αυτά. Άλλωστε όποιο κόμμα είναι στην εξουσία εξυπηρετεί διαφορετικά επιχειρηματικά συμφέροντα. Το ίδιο και το κόμμα του "πρωθυπουργού τους". Ίσως τον Άγγλο τον πείραξε ότι ένας ξένος, που τότε δεν είχε δύο εβδομάδες στο Λονδίνο, έβγαλε γλώσσα για τον πρώτο πολίτη της χώρας του. Δεν ξέρω. Μπορεί να γινόταν το ίδιο αν το καλοκαίρι που είχε έρθει στην Ελλάδα έλεγε κάτι παρόμοιο για τον Κώστα τον Καραμανλή. Και το ΠΑΣΟΚ να ήταν ακόμα κυβέρνηση πάλι τον Αύγουστο του 2004 θα βλέπαμε εικόνα από το Running Man με ελικόπτερα και Zeppelin πάνω από τον ουρανό της Αθήνας. Κι όμως. Ο τρόπος ζωής μας δεν άλλαξε με στρατό κατοχής, ούτε με βομβιστικές επιθέσεις τρομοκρατών. Άλλαξε με την έλευση των MacDonalds, Pizza Hut, Starbucks, multiplex cinemas, Χολυγουντοπίπες, Applebees. Αυτά στις χώρες που περνάνε. Αν δεν περάσουν αυτά, μιλάνε τα πιστόλια. Αλλά και εκ των έσω, η διαμόρφωση του τρόπου ζωής γίνεται με άλλα μέσα. Μην υπερασπίζεσαι τους ηγέτες σου λοιπόν. Δε θέλουν το καλό σου. Έτσι για να ξέρεις.

Οι Θεοί μίλησαν ξανά 

Αν η ΕΕΕΑ και το Websloth έπρεπε να μην κλείσουν, είναι λόγω άρθρων σαν τα παρακάτω. http://eeea.websloth.gr/www.eeea.gr/tee-kanakarhdes.html http://eeea.websloth.gr/www.eeea.gr/koritsakia95.html

Δε γαμιέται το σύμπαν...

Καμια φορά νομίζω πως ο Τζακ Μπάουερ είναι βγαλμένος από σενάριο του Παπακαλιάτη. Όλα στραβά του πάνε του ανθρώπου για κάποιο λόγο. Ήθελα να 'ξερα τι θα 'κανε αν μάθαινε ότι όλα όσα του συμβαίνουν τα αποφασίζουν 2-3 σεναριογράφοι και ό,τι είναι να πάει στραβά θα πάει, μόνο και μόνο επειδή οι κάθε είκοσι τέσσερις ώρες που του συμβαίνουν σημεία και τέρατα είναι αντικείμενο θεάματος σε χιλιάδες θεατές σ' όλο τον πλανήτη. Ο τέταρτος κύκλος έχει ξεκινήσει από την προηγούμενη εβδομάδα και έχει ήδη προχωρήσει πέντε επεισόδια (είχε δείξει δύο διπλά σε δύο συνεχόμενες μέρες στην αρχή). Οι "εχθροί της Αμερικής" κάτι μεγάλο ετοιμάζουν πάλι σε αμερικάνικο έδαφος και τ' αρχίδια μου κουνιούνται. Γι' αυτό υπάρχει και ο μάγκας της υπόθεσης (καλά τα λέω, Κίφερ;) που βασικά δεν είναι περισσότερο πρωταγωνιστής από το καστ του εκάστοτε κύκλου. Όλοι παίζουν σημαντικό ρόλο, "καλοί" και "κακοί", και γι' αυτό ο τηλεοπτικός χρόνος του κάθε επεισοδίου ισομοιράζεται σ' όλους τους πρωταγωνιστές. Βέβαια το "24" δεν έγινε δημοφιλές εκτός Αμερικής για το σενάριό του, που εδώ που τα λέμε δεν είναι και κάτι πρωτότυπο. Έχει τεράστια πλοκή, όλοι μα ΟΛΟΙ οι χαρακτήρες είναι αναλώσιμοι, δεν ξέρεις ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός, και πάντα κάτι αναπάντεχο συμβαίνει στο τέλος κάθε επεισοδίου για να σε κάνει να δεις και το επόμενο. Αυτά τα πέντε μέχρι στιγμής επεισόδια από τον τέταρτο κύκλο ήταν γαμάτα. Κλασικό "24" δηλαδή. Με τα σφαξίδια του... τα πιστόλια του... τους διαπληκτισμούς και τις εντάσεις... όλα μαζί, αχταρμάς κι έτσι. Δυστυχώς τώρα θα πρέπει να περιμένω για το επόμενο επεισόδιο. Πού είναι οι ηρωϊκές εποχές όταν ήμουν κλεισμένος στο δωμάτιο μαζί με τον υπολογιστή και έβλεπα έναν ολόκληρο κύκλο σε 2-3 μέρες ζώντας με πίτσες και μπύρες; Θυμάμαι που το κανάλι του Κυριακού είχε παίξει 4-5 επεισόδια από τον πρώτο κύκλο μια φορά κι έναν καιρό. Ένα βράδυ έπεσε το μάτι μου στην τηλεόραση. Αυτό ήταν. Ο Φαντασμάκ προσηλυτίστηκε.

Πέρα από τους δύο συγκατοίκους μου δεν είχα κάνει παρέα ποτέ με Ελληνοκύπριους. Μερικές φορές είχα πάρε δώσε με ιδιοκτήτες ξενοδοχείων όταν έψαχνα κάπου να μείνω, αλλά να κάτσουμε στο ίδιο τραπέζι να μιλήσουμε, να πάμε για μπύρες, να πούμε καμιά μαλακία να περάσει η ώρα, ποτέ. Στην Ελλάδα η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε ενημέρωση για την Κύπρο. Ούτε την ιστορία της ξέρουμε καλά καλά, ούτε τον τρόπο ζωής των Κυπρίων, τίποτα. Εγώ το μόνο που ξέρω είναι τί σχήμα έχει το νησί και πού βρίσκεται στο χάρτη. Αντιθέτως, μου έκανε εντύπωση πόσα ήξεραν εκείνοι για τα ελληνικά κουτσομπολιά, τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια, τις ταινίες και τους τραγουδιστές. Στην Ελλάδα τα κανάλια και το σχολείο χρησιμοποιούν την Κύπρο για να φορτίσουν συναισθηματικά τον Ελλαδίτη ενάντια στους Τούρκους. Εκεί εξαντλείται η αναφορά στην Κύπρο από τα χείλη επίσημων κρατικών φορέων και των επιχειρήσεων. Πιο πολλά ξέρουμε ας πούμε για τον Μπους και το επιτελείο του Λευκού Οίκου ή το ασφαλιστικό σύστημα των Αμερικάνων παρά για το πού στο χάρτη της Κύπρου είναι η Λευκωσία - και είμαστε το ίδιο έθνος. Είμαι μπερδεμένος μαζί τους. Τουλάχιστον από τον Άγγλο το συγκάτοικο ξέρω τι να περιμένω, απλώς και μόνο επειδή είναι διαφορετικός από μας. Ξέρω αν καταλαβαίνει τα αστεία μας ή όχι, κατά πόσο ίσως ξέρει τι συμβαίνει στην Ελλάδα κλπ. Οι Κύπριοι όμως; Είμαστε ίδιο έθνος, μιλάμε την ίδια γλώσσα, αλλά πόσα στοιχεία έχουμε κοινά; Μοιράζεται ένας Αθηναίος τα ίδια στοιχεία με έναν Κύπριο και τα ίδια με ένα Γιαννιώτη; Στο χιούμορ μοιάζουμε αλλά κατά τ' άλλα είμαι μπερδεμένος γιατί δεν ξέρω τι να περιμένω. Πολλοί Ελλαδίτες δεν τους ενδιαφέρει που στην Ελλάδα δεν υπάρχει ενημέρωση για την Κύπρο. Μάλλον είναι ένα νησί εκεί στην άκρη της Μεσογείου το οποίο προσπερνάμε και δε μας ενδιαφέρει τί γίνεται εκεί. Ανήκω και γω σ' αυτή την κατηγορία. Επίσης μου επισήμαναν το "αντικυπριακό" κλίμα που υπάρχει στην Ελλάδα. Αυτό συνοψίζεται στα εξής:

• Δεν έχουν μεγάλο στρατό, οπότε τα λεφτά που ο Ελλαδίτης εργαζόμενος κερδίζει με πολύ χρόνο και κόπο πάνε σε ολοένα και περισσότερες αμυντικές δαπάνες.
• Όσα επεισόδια έχουν γίνει με τους Τούρκους τα τελευταία 15-20 χρόνια έχουν γίνει για χάρη των Κυπρίων.
• Όλοι αυτοί εκεί κάτω είναι μέσα στα φράγκα και μας έχουν χεσμένους που δεν έχουμε την ίδια οικονομική ανάπτυξη μ' αυτούς. Μας θυμούνται μόνο σε δημοψηφίσματα και σε επεισόδια με τους Τούρκους.
• Περιμέναν να στήσουμε κώλο εμείς γι' αυτούς το '74 και μας το έχουν κρατήσει μανιάτικο.
• Είναι κουτοπόνηροι και μας έχουν εύκολο στόχο για να μας ζητάνε ό,τι τους γουστάρει.

Δε συζητήσαμε αν όλα αυτά ισχύουν ή όχι, μόνο ότι είναι το αίσθημα του μέσου Ελλαδίτη για τον μέσο Κύπριο. Πάντως τα δύο πρώτα δε βλέπω γιατί δεν ισχύουν. Αν και δε γνωρίζουμε πολλά πράγματα για την Κύπρο, έτσι και γίνει τίποτα με την Τουρκία και το ελεύθερο κομμάτι της Κύπρου εμείς θα είμαστε αυτοί που θα τρέχουμε (τώρα που δεν έχουμε και χούντα - τουλάχιστον όχι με τη μορφή του στρατιωτικού καθεστώτος). Αλλά αν έχουμε γνωρίσει έναν Ελληνοκύπριο που δε γουστάρουμε δε σημαίνει βέβαια ότι είναι όλοι έτσι. Μου τη δίνει που που δύο συγκάτοικοι έχουν μεγάλη ιδέα για το νησί τους και νομίζουν ότι είναι σπουδαίοι μόνο και μόνο επειδή είναι Κύπριοι, κάνουν φωτομοντάζ σε φωτογραφίες από τσόντες και βάζουν το κεφάλι του στρατηγού Γρίβα στον άντρα και το κεφάλι του Άγγλου συγκατοίκου πάνω από το κεφάλι της γυναίκας, το ότι "είμαστε δύο Κύπριοι και γαμάμε όλο το υπόλοιπο σπίτι" αλλά κατά τ' άλλα καλά περνάμε όταν καθόμαστε στο τραπέζι με τους φραπέδες μας και τα λέμε.

Τέρμα οι μαλακίες. Εδώ και τρεις μέρες είμαι πίσω στο Λονδίνο. Και μου γουστάρει εδώ πέρα, ειδικά μάλιστα σε μέρες σαν το προηγούμενο σαββατοκύριακο με τον ήλιο από πάνω. Μετά από τέσσερις μήνες έχω πια (ξανα)εγκλιματιστεί με το βρετανικό περιβάλλον και μια βδομάδα κάτω δεν πρόλαβε να μου κάνει τίποτα. Εδώ τρέχουμε και δε φτάνουμε και, ναι, στην Ελλάδα κατάφερα μια φορά και διάβασα. Δε γινόταν αλλιώς. Η δουλειά που έχουμε δε μας αφήνει περιθώρια για πολλά πράγματα. Παράπονο δεν έχω. Μας δίνουν και καταλαβαίνουμε. Κάποια στιγμή θα τελειώσω και θα κοιτάζω πίσω και θα θυμάμαι την εποχή που έγραφα αυτές εδώ τις γραμμές... Τότε θα είμαι ίσως με κουστουμάκι και χαρτοφύλακα και θα τρέχω μέσα στο tube του Λονδίνου ή το Αττικό Μετρό δύο φορές την ημέρα από και προς τη δουλειά μου... πιθανότατα να αγχώνομαι που θα έχω να επιδείξω σε εταιρία-πελάτη δέκα χιλιάδες γραμμές κώδικα σε SQL, XHTML, JavaScript και PHP μαζί. Το λιγοστό μου χρόνο θα τον στριμώχνω σε παρέες που δε μου κάνουν κέφι, γκόμενες που δε θα γουστάρω ή δε θα γουστάρουν να πάμε παραπέρα μετά το δεύτερο ραντεβού, θα έχω να κανονίζω υπέρογκους λογαριασμούς τηλεφώνου για μία ώρα ομιλίας το μήνα ακόμη κι αν βρω καλοπληρωμένη δουλειά αργά ή γρήγορα, κι άλλα ωραία. Τώρα καταλαβαίνω τον ξάδερφό μου που μετά από δύο μεταπτυχιακά ήρθε και μου είπε "Διασκέδασέ το τώρα που σπουδάζεις, είναι τα καλύτερα χρόνια της ζωής σου" και του έλεγα "Άσε ρε να βρούμε καμιά δουλειά να βγάλουμε κανένα φράγκο, τα τριάντα κοντεύω πια". Μετά βλέπω τους καθηγητές μου. Από Ινδία, Πακιστάν, Σρι Λάνκα, Χονγκ Κονγκ, Ελλάδα... όλοι προωθούν την ακαδημαϊκή καριέρα τους σ' αυτή την πόλη. Και εντάξει ο Έλληνας, νεότερος από τους υπόλοιπους, τον κόβω και λίγο τσακάλι. Μετά σκέφτομαι τους άλλους. Πέρα από την ηλικία που δεν έχει σημασία, δε θα έλεγα πως έχουν δώσει την εικόνα του ζωντανού ανθρώπου του οποίου έχει ενδιαφέροντα έξω από τη δουλειά του καθώς και το χρόνο για να τα ικανοποιήσει. Διασκεδάζουν συχνά; Βγαίνουν για φαγητό; Σινεμά; Γκομενίζουν; Μετά τις έξι που σχολάνε, πηγαίνουν στο σπίτι τους και ακούν CD από τη συλλογή τους; Ή απλώς διαβάζουν τα πιτσιρίκια τους, βλέπουν BBC News 24 και ξαπλώνουν να κοιμηθούν; Να πηγαίνουν καμια εκδρομή μια φορά το μήνα; Κι αυτός ο Έλληνας καθηγητής πώς την παλεύει και είναι μέσα στην καλή χαρά συνέχεια; Να πηγαίνει για φράπα και Nova στο Bayswater κάθε Σαββατοκύριακο; Δε λέω, είναι γαμήσι η φάση (και για μας και γι΄αυτούς) και πρίν έρθω εδώ ήξερα ότι θα "χορέψουμε" έτσι. Ένα από τα πράγματα που δε μπορώ να κάνω πλέον είναι να γράφω πιο συχνά σ' αυτό το blog.

Περιττεύει να πω ότι μόλις πήρα τη βαλίτσα μου και βγήκα στις Αφίξεις στο Βενιζέλο, το πρώτο πράγμα ήταν να ψάξω ν' αγοράσω ένα εικοσιπεντάρι Golden Virginia κίτρινο. Στο Λονδίνο, όπου έχω ψάξει, έχει μόνο πράσινο. Το δε Old Holborn Yellow το έχω δει μόνο σ' ένα Tesco. Δε μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται ολόκληρο Λονδίνο να μην έχει όλες τις ποικιλίες καπνού που βρίσκεις στην Ελλάδα. Από τιμές τα ξέρετε. Τρία μόλις ευρά έκανε το κέρατο εδώ πέρα. Το ταξί που με πήγε στο Χήθροου διάλεξε μια γαμάτη παραλιακή που ξεκινούσε από το Westminster και πήγαινε μέχρι τέρμα Θεού (ή Σατανά, ό,τι γουστάρεις). Στο δε Χήθροου, μετά το τσεκ-ιν και την ασφάλεια, ανακάλυψα τα πάθη του ταξιδιώτη καπνιστή. Ναι. Σ' ολόκληρο το αεροδρόμιο το κάπνισμα επιτρέπεται μόνο σε μικρά διαρρυθμισμένα θαλαμάκια, κι αυτά δεν είναι πολλά. Εντάξει, δε λέω να επιτρέπεται παντού, αλλά τολμώ να πω ότι αν το να σ' έχουν σαν φυλακισμένο δεν είναι υπερβολή τότε τι είναι; Η αλλαγή του χρόνου με βρήκε παγερά αδιάφορο. Η παραμονή Πρωτοχρονιάς δεν είναι παρά μια κωλομέρα σαν όλες τις άλλες που για κάποιο λόγο της δίνουμε παραπάνω σημασία. Πάντως η γιορτινή ατμόσφαιρα δε χάνεται. Ανυπομονώ να τελειώσουν οι κωλογιορτές για να φύγουν και τα κωλοφωτάκια από τις πολυκατοικίες. Δε χρειαζόμαστε τεχνητές χαρές. Μετά τα Χριστούγεννα έρχεται ο Άγιος Βαλεντίνος. Μετά τον Άγιο Βαλεντίνο, το Πάσχα. Αυτές τις μέρες πάντα μας προτρέπουν να αγοράσουμε, να καταναλώσουμε με μανία. Γιορτάζουμε και αγοράζουμε! Πήγα επιτέλους και Revenge of Rock σήμερα. Στο ράδιο άκουσα ότι Κυριακή παίζει αμερικάνικο μελωδικό hard rock του '80 (βλέπε ποζεριλίκια). Όση ώρα ήμασταν εκεί, το μόνο πόζερ ...εεε... τέτοιου είδους κομμάτι που έβαλε ήταν το All She Wrote των Firehouse (κομματάρα. Και το βιντεοκλίπ έχει το απίστευτο γέλιο) και το Still of The Night των Whitesnake. Βρε Αλέξανδρε, κάναμε τόσες χιλιάδες χιλιόμετρα δρόμο για να ακούσουμε αυτά που ακούμε και στα άλλα μαγαζιά; Τι μας ανάβεις φωτιές τζάμπα; Πάντως σου αξίζει ένα μπράβο για την εκπομπή σου.

Πλησιάζει η μέρα της πτήσης μου για Αθήνα. Η αλήθεια είναι ότι εμείς εδω πάνω, όσο και να μη μας γούσταρε όταν ήμασταν Ελλάδα, πάντα θέλουμε να τη σκαπουλάρουμε στην πατρίδα για 2, 3, 5 μέρες όποτε μπορούμε. Δεν ξέρω κανέναν Έλληνα που δεν είναι έτσι και γω δεν είμαι εξαίρεση. Πάλι λοιπόν κάτω, για 8 μέρες. Πάλι θα ξανααντιμετωπίσω ταρίφες που θα θέλουν 30 ευρώ από και προς το Λευτέρη το Βενιζέλο συν το ότι θα φερθούν ως γνήσιοι πρηξαρχίδηδες κατά τη διάρκεια της διαδρομής. Πάλι θα συναντήσω οικογενειακούς φίλους που θα μιλάνε για το κρύο Λονδίνο και για τις αδερφές τους Άγγλους και θα μου λένε να γυρίσω πίσω μετά το μάστερ. Πάλι θα τριγυρνάω στο σαλόνι όπου η τηλεόραση είναι μονίμως ανοιχτή όταν είναι η ώρα των ηλίθιων δελτίων ειδήσεων που κρατάνε μιάμιση ώρα και δε λένε τίποτα, μέρους της εκστρατείας των ισχυρών να φοβίσουν τον πολίτη, γιατί "αυτό που θέλουν είναι, να μην βλέπουμε την ζωή αισιόδοξα, να μην διεκδικούμε, να κλεινόμαστε στον εαυτό μας, να γινόμαστε μοιρολάτρες, να απομονωνόμαστε απ' τον συνάνθρωπο, να παίρνουμε αντικαταθλιπτικά ενισχύοντας τους καημένους τους φαρμακοβιομήχανους, να ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ!" (Varometro, 28 Δεκ. 2004) (με το BBC δεν ξέρω τι γίνεται γιατί εδώ δεν έχω τηλεόραση) Πάλι όμως θα συναντηθώ με αγαπημένα πρόσωπα, οικογένεια και φίλους. Πάλι θα κάνω headbanging στο Revenge of Rock και πριν πάω εκει θα αγοράσω πάλι καπνό απ' το περίπτερο για 3 ευρώ. Πάλι θ' ακούω τη γλώσσα μου δεξιά κι αριστερά έξω στο δρόμο. Πάλι (πιθανώς) θα ντυθώ λίγο πιο ελαφριά απ' ό,τι στο Λονδίνο λόγω κάπως πιο υψηλής θερμοκρασίας. Όταν πας πίσω για διακοπές πάντα κοιτάς τα καλά, αλλά πρέπει να έχεις συνεχώς στο μυαλό σου ότι δεν είναι μόνο αυτά που υπάρχουν. Εύκολα μπορεί να ξεχαστείς.

O Ζαν Λουκ Πικάρντ ζει σε μια εποχή όπου οι πόλεμοι στη Γη έχουν σταματήσει και το χρήμα έχει λίγη σημασία. Εμείς όμως... Άντε και καλές γιορτές!

Αγαπητέ Dr. Love, Μου πήρε δύο ώρες να μαζέψω ό,τι θάρρος είχα μέσα μου και να πάω να ζητήσω από την Τ. να βγούμε. Εκείνη δέχτηκε και μετά από δύο μέρες της τηλεφώνησα και κανονίσαμε. Είχαμε δώσει ραντεβού δύο το μεσημέρι στο σταθμό του μετρό του Covent Garden. Με παίρνει τηλέφωνο και με προλαβαίνει πριν φύγω από το σπίτι και μου λέει ότι είναι ακόμη στο κομμωτήριο και αν γινόταν να βγούμε πιο αργά. Καλά, λέω, και το κάνουμε τέσσερις. Εγώ φτάνω τέσσερις, εκείνη έρχεται στις πέντε (με πήρε από το δρόμο και μου είπε ότι έχει κίνηση). Κακή αρχή, σκέφτομαι. Και η αρχή είναι το ήμισυ... Πάμε σ' ένα μαγαζί και καθόμαστε. Παραγγέλνουμε καφέδες και τους πίνουμε. "Πάμε αλλού;" με ρωτάει μετά. "Δεν είμαστε ούτε μισή ώρα εδώ. Δε σου αρέσει το μαγαζί;" της λέω "Καλό είναι, αλλά πρέπει να φύγω σε λίγο. Στις επτά πρέπει να βρω μια φίλη." Χέστηκα. Είπαμε να κάτσουμε λίγο να πούμε καμιά κουβέντα, αλλά μάλλον ήταν κακή ιδέα. Δηλαδή εγώ που κανόνισα τις υποθέσεις μου πριν βγούμε μαλάκας είμαι; "Εντάξει, πάμε. Είσαι για να κάνουμε αργιλέ;" "Δεν έχω καπνίσει ποτέ τέτοιο πράγμα", μου λέει. "Καλό είναι;" Σε τρία τέταρτα ήμασταν σ' ένα αραβικό καφενείο. Εγώ είχα δίπλα μου έναν αργιλέ με γεύση μήλου και κείνη είχε φράουλα. Έκανα την κίνηση να της προσφέρω λίγο να δοκιμάσει και κείνη ευγενικά αρνήθηκε. Είπε δεν της άρεσε το μήλο. Φτάσαμε μέχρι τις 7 λέγοντας μαλακίες ο ένας στον άλλο και με την Τ. να κοιτά το ρολόι της κάθε πέντε λεπτα. Κατά τη διάρκεια του ραντεβού μας, η Τ. χαμογέλασε δύο φορές, μιλούσε συνεχώς για τον εαυτό της χωρίς να ρωτήσει παρά μια δυο φορές για το πρόσωπο που ήταν μαζί της και γενικά βρισκόμασταν σε διαφορετικό μήκος κύματος και στεκόμασταν ο ένας δίπλα ή απέναντι στον άλλο χωρίς να μιλάμε καθόλου. Την παρέα της δεν την ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα. Ίσως είναι οι διαφορετικές μας κουλτούρες (είναι Νιγηριανή). Ξέρω και γω, έχει σημασία; Ίσως ένα δεύτερο ραντεβού να ξεκαθαρίσει μερικά πράγματα. Κατηφορήσαμε στο σταθμό του μετρό για να πάρω το τρένο του γυρισμού. "Ευχαριστώ" μου λέει. "Θα σε πάρω τηλέφωνο να βγούμε για καφέ την άλλη βδομάδα" και χαμογελάει. Αρχίδια θα πάρεις τηλέφωνο λέω από μέσα μου. Ας είμαι όμως ευγενικός, ένα ραντεβού βγήκαμε, δε χρειάζεται να είμαστε καθάρματα. "Σ' ευχαριστώ και γω, θα τα πούμε" της λέω και μπαίνω μέσα στο σταθμό. Γιατί όλα σε μένα ρε ΠΟΥΣΤΗ; Τι έχω κάνει, δεν έχω πειράξει κανέναν. Γιατί να μη μπορώ να βγω ένα καλό ραντεβού και να περάσουμε και οι δύο καλά; Δεν είναι κακή κοπέλα η Τ. αλλά μάλλον δεν τα βρήκαμε. Η σκέψη μου να τα ξαναπούμε όλο και ξεθωριάζει καθώς περνούν οι μέρες. Ευκαιρία να δω πόσο μακριά διατίθεται να το πάει εκείνη η τσαχπίνα η Ισπανίδα του δίπλα flat. Phantasmak, που τού έχουνε γίνει καρπούζια.

Στις 16 Δεκεμβρίου ο παλιός frontman των Skid Row, Sebastian "Baz" Bach (καμιά συγγένεια με το συνθέτη), έκανε την εμφάνισή του στο Mean Fiddler (WC2H). Αν και έχουν περάσει 13 χρόνια από την τελευταία καλή δουλειά των Skid, ο τύπος φαίνεται να μην έχει αλλάξει στο παραμικρό. Ένα ντερέκι ίσαμε κει πάνω, μαλλί μέχρι λίγο πιο πάνω από τον κώλο, πετσινιές, και φοβερή ενέργεια πάνω στη σκηνή. Θα πίστευες ότι δεν είχε φύγει από τους Skid Row και σε λίγο θα μας θύμιζε μέρες του '90 μαζί με Guns 'n' Roses και Metallica στο πάρτυ του RIP Magazine. Δεδομένου ότι είναι ακόμη νέος (36), έχει ακόμη μέχρι να κρεμάσει το σώμα του. Πέρα από την υπερκινητικότητα του Sebastian επί σκηνής και τις αστείες στιγμές που προλόγιζε το κάθε τραγούδι, η συναυλία δεν ήταν κάτι τόσο ιδιαίτερο. Άλλα ονόματα της εποχής εκείνης σήμερα δίνουν καλύτερη γενική εικόνα και όχι τοσο απροκάλυπτα αυτή του μουσικού που έφαγε όλα τα λεφτά που έβγαλε πριν τόσα χρόνια και τώρα αποφάσισε να δώσει μερικές συναυλίες "για το εφ' άπαξ". Η διάρκεια της συναυλίας (1 ώρα και 45 λεπτά), ούτε πολλή, ούτε λίγη, έδειξε το περιορισμένο υλικό του καλλιτέχνη, που όμως έβαλε και λίγη "σάλτσα" από τη μεταγενέστερη (και υποδεέστερης ποιότητας) δουλειά του για να μην πει ότι έπαιξε μία ώρα και έφυγε. Και οι WASP είχαν παίξει μιάμιση ώρα στο London Astoria και μία ώρα στο Rockwave φέτος στη Μαλακάσα, αλλά η διαφορά είναι ότι εκείνοι έδειξαν ότι συνεχίζουν να υπάρχουν δυναμικά στο χώρο του metal, να βγάζουν και σήμερα δίσκους που εκτιμώνται κι ας μην είναι πια το μεγάλο όνομα του '80. Βέβαια οι WASP θέλουν και 2 ώρες τουλάχιστον για να παίξουν ένα full set list... Από τις σκάλες που οδηγούν στο υπόγειο του Mean Fiddler, στο συναυλιακό χώρο. Δε μπορούσα να πλησιάσω και πολύ κοντά για να πάρω μια καλή λήψη και το φλας δεν είναι δυνατό ώστε να φωτίσει μακρυά. Έβγαλα αυτή τη φωτογραφία χωρίς φλας και προσπαθώντας να κρατήσω τη μηχανή ακίνητη. Το Mean Fiddler έχει δύο μπαρ που πλευρίζουν το υπόγειο στον πάνω όροφο. Και τα δύο βλέπουν κάτω. Λήψη με zoom. Με τη μηχανή αυτή δε μπορείς να ελέγξεις το χρόνο που θέλεις να παρεμείνει ανοιχτό το διάφραγμα με αποτέλεσμα να εμφανιστεί η κίνηση του Sebastian περισσότερο από τον ίδιο τον Sebastian (Με το μισθό της καφετέριας απορώ πως δεν πήρα μηχανή μίας χρήσεως). Setlist: Slave To The Grind, Big Guns, Piece Of Me, Here I Am, 18 & Life, The Threat, In A Darkened Room, Monkey Business, I Remember You, Youth Gone Wild. Βέβαια έπαιξε κι άλλα, αλλά αυτά είναι από τους δύο πρώτους δίσκους με Skid Row. Tα In A Darkened Room και I Remember You ήταν παράδεισος για τα κοριτσάκια κάτω των 22 που βρίσκονταν εκεί. Στο Monkey Business έγινε... να μην πω τι. Τελικές σκέψεις: Ο αυχένας μου με πονούσε δύο μέρες μετά τη συναυλία, και έκανα headbanging μόνο στο Monkey Business. Μάλλον πρέπει να κόψω τα δεκάωρα στο κομπιούτερ. Δεν πήρα καπνό μαζί μου, πλέον δεν καπνίζω παρά μόνο 4-5 στο σπίτι. Και εις κατώτερα... Αν και εκεί θα χρειαζόταν κανένα "τσιγαρούι", όπως το λένε και οι συγκάτοικοί μου... Από αγνώστους δε θέλω να κάνω τράκες. Πάντως οι Άγγλοι αν και στραβώνουν αν τους ζητήσεις τσιγάρο, δε διστάζουν να ζητήσουν από σένα αν σε δουν να καπνίζεις σε κλαμπ... Μη γαμήσω κανένα Ministry of Sound βραδιάτικα (άσχετο).

Events occur in real time Τελικά βρήκα το τρέιλερ για τον καινούριο κύκλο του "24" που θα προβληθεί το Γενάρη στις ΗΠΑ. Ο Τζακ Μπάουερ έχει απολυθεί από την CTU και τώρα δουλεύει για το Υπουργείο Άμυνας. Παράλληλα γκομενίζει με την κόρη του υπουργού χωρίς εκείνος να τον ξέρει. Μετά από την έκρηξη σε ένα επιβατικό τρένο, η CTU ξανακαλεί τον Μπάουερ για να βοηθήσει με τα "κονέ" που είχε κάνει με γνωστές τρομοκρατικές οργανώσεις όσο δούλευε εκεί. Καινούριο διευθυντικό στέλεχος της CTU δεν είναι άλλη από την Αλμπέρτα Γουάτσον, τη Μάντελιν του "Νικίτα" (δε θα έπρεπε να μας προκαλεί έκπληξη αυτό, εφόσον οι δημιουργοί της σειράς είναι οι ίδιοι του "Νικίτα" και επίσης ο "Operations" Eugene Robert Glazer είχε εμφανιστεί σε μια δύο σκηνές στο δεύτερο κύκλο). Η Ελίσα Κάθμπερτ και ο Ντένις Χέισμπερτ μας έκαναν τη χάρη να πάρουν πόδι από τη σειρά (πως γίνεται σε κάθε αμερικάνικη παραγωγή ο πρόεδρος να μην είναι εκατό κιλά μαλάκας;), ενώ δυστυχώς ο Κάρλος Μπερνάρ και η Ρέικο Έιλεσγουορθ θα παίξουν μόνο σε ορισμένα επισόδια ως γκεστ. Και θα φάμε τη βλαμένη Chloe O' Brian για μια ακόμα σεζόν. Γιατί ρε πούστη μου; Ακολουθούν spοilers, διαβάστε παρακάτω με δική σας ευθύνη. Στη συνέχεια, ο Τζακ Μπάουερ επιδίδεται στο γνωστό "breaking the rules" και κάνει ό,τι μπορεί για να πετύχει το σκοπό του. Μετά το χαμό της γυναίκας του στον πρώτο κύκλο δείχνει ότι πια δε νοιάζεται για πολλά πράγματα και είναι ξανά αποφασισμένος να φτάσει στα άκρα. Αν κρίνουμε από το ότι πήγε να σκοτώσει την κόρη ενός τρομοκράτη στον τρίτο κύκλο προκειμένου ο τρομοκράτης να του πει ποιοι συνεργάτες του έχουν το θανάσιμο ιό που θα εξαπολύσουν στο Λος Άντζελες, μόνο να φανταστεί κανείς τι θα κάνει στον τέταρτο κύκλο. Κατά την παράδοση της σειράς, οι "μεγάλοι κακοί" της Αμερικής είναι ξανά ξένοι, μαυριδεροί από κει κάτω με τα πετρέλαια, παλιοάραβες που το μόνο που σκέφτονται είναι να πλήξουν τη χώρα της ελευθερίας και της δημοκρατίας γιατί ως γνωστόν τους ζηλεύουν γι αυτό που είναι... Τι να κάνουμε... καμία τηλεοπτική σειρά δεν είναι τέλεια. Και τους τρεις κύκλους τους είδα σε δύο μέρες τον καθένα, χωρίς ύπνο, μόνο φαϊ και χέσιμο. Τα γεγονότα διαδραματίζονται σε πραγματικό χρόνο (εκτός από τις διαφημίσεις στα διαλείμματα) και πάντα κάτι κακό γίνεται στο τέλος κάθε μα κάθε ώρας. Τί πιθανότητες υπάρχουν να συμβαίνει συνέχεια κάτι τέτοιο; Τελικά θα μου πείτε ποια θα πηδάγατε από το καστ ή να βγάλω το poll; ;-)

Ώρα για μια καλή ποζεριά! Tyketto - Forever Young No sleeping She waits 'til it?s late Trying to stay tough Never ending However long she waits It?s just nine He?s sleeping late No word come round Yearning dreams come tumbling down He spents out every road, peacful dead in town And now we?re two more runners in the night Forever young Time on her side We got tomorrow We got tonight Two hungry hearts Out on the run We?ll always be forever young She?s crying two words can lie Can?t take anymore He?s denaing the kick inside But then he sweared by death We make a deal you and I Caude our hearts will hope to die No matter what may come We?ll never say goodbye But now we?re two more runners in the night Forever young Time on her side We got tomorrow We got tonight Two hungry hearts Out on the run We?ll always be forever young Forever, just to make love Forever, forever just to make love

Αυτά παθαίνεις αν ξέρεις απο κομπιούτερ. Έχεις τόσες δουλειές να κάνεις αλλα έρχονται και σε γαμάνε όλοι. Δε μου δουλεύει το ένα, δε μου ανοίγει το άλλο... ε, άντε και γαμηθείτε μην σας τα σπάσω τα PC όλα!

Αν σου περισσεύουν πέντε φράγκα μπορείς να πας μια βόλτα στο West End και να χωθείς σ' ένα μαγαζί. Έχοντας φέρει ο συγκάτοικος το αυτοκίνητό του, είχαμε τα παράθυρα μονίμως ανοιχτά και δεν αφήσαμε θηλυκό για θηλυκό που περπατούσε στο πεζοδρόμιο ή ήταν σε αυτοκίνητο. Δε μας ενδιέφερε ούτε αν μας διαολοστείλουν, ούτε τίποτα. Μάλιστα, είχαμε και καλή ανταπόκριση αν μη τι άλλο. Έτσι είναι. Αγγλίδες, μεν, αλλά πάλι εσύ πρέπει να βγάλεις το φίδι από την τρύπα και να κάνεις την κίνηση. Έτσι και δεν έβρισκα ένα μαγαζί που παίζει "ποζεριές" του '80 δε θα ησύχαζα. Δε γίνεται να βρίσκω τέτοια μέρη σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και να μην υπάρχει ούτε ένα σε ολόκληρο το Λονδίνο. Μετά από ένα σύντομο research, διαπίστωσα την ύπαρξη ενός μπαρ στο Soho που παίζει L.A. Guns, Motley Crue, Twisted Sister, Tigertailz, Ratt, Cinderella κλπ. Η αλήθεια είναι ότι το Harley και το Booker στη Σαλονίκη κάνουν πιο πετυχημένες επιλογές αλλά το Decadence απόψε είχε μαζέψει πολύ κόσμο. Από το ντύσιμο θα έλεγες μάλιστα ότι οι πιο πολλοί ήταν σε κρυονικό θάλαμο τα τελευταία 14 χρόνια. Χωρίς να έχω ζήσει πολύ καιρό εδώ, βλέπω ότι το Λονδίνο ουσιαστικά είναι ένας τόπος με σπίτια χωρίς ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, μια πόλη με παλιά τεράστια κουτιά που τα ονομάζουν κτίρια, και κάποια καινούρια πράγματα που έχουν δημιουργηθεί ή τοποθετηθεί δίπλα στα παλιά, χωρίς να "δένουν" μαζί τους. Κι όμως, αυτή η πόλη είναι από τις πιο πολυδιαφημισμένες του κόσμου. Ίσως να σου αρέσει αν είσαι τουρίστας εδώ. Αλλά εμένα δεν έχει κάτι που με κρατάει. Καμία σχέση με Ρώμη ή Πράγα για παράδειγμα. Σκέψου πώς ήταν πριν 100 χρόνια, την εποχή του Τζακ του Αντεροβγάλτη, ένα μέρος όλο ομίχλη και καταγώγια... Δε γαμιέται... καλά πράγματα υπάρχουν παντού. Έτσι και αποφασίσω να επιστρέψω στην Αθήνα, ξέρω ότι το Λονδίνο θα μου λείψει.

Long time, no fucking see. Εδώ και δύο μήνες και κάτι βρίσκομαι στο Λονδίνο. Ήταν μια καλή αλλαγή από τόσα χρόνια στην Αθήνα. Δυστυχώς δεν ήρθα εδώ για πλάκα και ως εκ τούτου δεν είχα την ευκαιρία να γυρίσω πολύ σ' αυτή τη φανταστική πόλη. Μόνο τα βασικά έχω δει και με τη δουλειά που έχω δε θα προλάβω να δω και τα υπόλοιπα μέσα σ' ένα χρόνο. Επειδή δε με παίρνει να γράψω τί ακριβώς έχει γίνει αυτούς τους δύο μήνες, θα πώ ένα πράγμα: Εδώ είδα ανθρώπους άσπρους, μαύρους, κίτρινους να ζουν κάτω από την ίδια στέγη χωρίς προβλήματα (τις περισσότερες φορές). Στους δρόμους ακούς ό,τι γλώσσα μπορείς να φανταστείς με κυρίαρχη, βέβαια, τα αγγλικά. Άραγε θα ζήσουμε να δούμε κάτι παρόμοιο και στην Ελλάδα ή θα συνεχίσουμε να δέρνουμε και να σκοτώνουμε μετανάστες επειδή πανηγυρίζουν για τη νίκη μιας ομάδας; Οι Αγγλίδες έχουν πολύ τσαμπουκά. Χωρίς θηλυκότητα και κάτι να σε τραβάει πάνω τους. Ούτε καμάκι να πας να τις κάνεις, ούτε τίποτα. Καμία σχέση με τις μαύρες, τις ινδές και τις οριεντάλ του Λονδίνου. Μιλάμε για μέγιστη ξενέρα. Σήμερα είχε φοιτητική βραδιά στο Ministry of Sound. Θυμάμαι όταν έκανα πτυχίο και οι γκόμενες στα κλαμπ μου φαίνονταν συνομήλικες. Τώρα μου φαίνονται πιτσιρίκες. Φαίνεται ότι έχεις κάπως μεγαλώσει όταν βλέπεις ότι τους περισσότερους στις φοιτητικές βραδιές τους ρίχνεις μέχρι και μια δεκαετία. Έλεγα ότι θα έκοβα και την τσιγαριά αλλά πού... όταν είσαι συνέχεια μπροστά από έναν υπολογιστή και δεν κάνεις τίποτε άλλο... οπότε άρχισα να αλωνίζω όλα τα ψιλικατζίδικα για Old Holborn Yellow. Ανεπιτυχώς. Πέρασα από άσπρο Drum, πράσινο Golden Virginia και Old Holborn Blue μέχρι επιτέλους το Tesco κοντά στο σπίτι να φέρει Yellow. Εδώ οι καπνοί πωλούνται και σε σακουλάκια 12.5 γραμμαρίων, οι οποίοι κοστίζουν λίγο πιο ακριβά από τα 25 γραμμάρια στην Ελλάδα. Πόσο κοστίζουν τα 25 γραμμάρια στην Αγγλία; Άσε, δε θες να ξέρεις... Για να μην πούμε για τα 50 γραμμάρια. Και μετά σου λέει γιατί αναλογικά καπνίζουν λιγότεροι άνθρωποι στην Αγγλία. Τουλάχιστον αν κάνεις στριφτά *συνήθως* γλυτώνεις και την τράκα. Πάντως γενικά μ' αρέσει εδώ, ειδικά όταν ο καιρός είναι καλός. Μόνο που οι σχέσεις που σύναψα εδώ θα έλεγα ότι είναι επιφανειακές, που πάει να πει ότι άντε να βγεις για καμια μπύρα η για κανένα σινεμά μαζί τους και τίποτα περισσότερο. Κάποιοι καλοθελητές τώρα θα πουν ότι οι παπάρες της βόρειας Ευρώπης δεν είναι ικανοί για τίποτα περισσότερο. Δε γαμιέται... Μπορεί να 'ναι κι έτσι. Οι γρήγοροι ρυθμοί και η ανάγκη για παραγωγή και γι΄ανάπτυξη μπορεί να μη βοηθά ν΄αναπτυχθούν ανθρώπινες σχέσεις. Αυτό όμως θα το δείξουν βαθιές κοινωνιολογικές μελέτες κι όχι ο κάθε μαλάκας που βγαίνει στα παράθυρα των ειδήσεων.