Αν η ΕΕΕΑ και το Websloth έπρεπε να μην κλείσουν, είναι λόγω άρθρων σαν τα παρακάτω. http://eeea.websloth.gr/www.eeea.gr/tee-kanakarhdes.html http://eeea.websloth.gr/www.eeea.gr/koritsakia95.html

Δε γαμιέται το σύμπαν...

Καμια φορά νομίζω πως ο Τζακ Μπάουερ είναι βγαλμένος από σενάριο του Παπακαλιάτη. Όλα στραβά του πάνε του ανθρώπου για κάποιο λόγο. Ήθελα να 'ξερα τι θα 'κανε αν μάθαινε ότι όλα όσα του συμβαίνουν τα αποφασίζουν 2-3 σεναριογράφοι και ό,τι είναι να πάει στραβά θα πάει, μόνο και μόνο επειδή οι κάθε είκοσι τέσσερις ώρες που του συμβαίνουν σημεία και τέρατα είναι αντικείμενο θεάματος σε χιλιάδες θεατές σ' όλο τον πλανήτη. Ο τέταρτος κύκλος έχει ξεκινήσει από την προηγούμενη εβδομάδα και έχει ήδη προχωρήσει πέντε επεισόδια (είχε δείξει δύο διπλά σε δύο συνεχόμενες μέρες στην αρχή). Οι "εχθροί της Αμερικής" κάτι μεγάλο ετοιμάζουν πάλι σε αμερικάνικο έδαφος και τ' αρχίδια μου κουνιούνται. Γι' αυτό υπάρχει και ο μάγκας της υπόθεσης (καλά τα λέω, Κίφερ;) που βασικά δεν είναι περισσότερο πρωταγωνιστής από το καστ του εκάστοτε κύκλου. Όλοι παίζουν σημαντικό ρόλο, "καλοί" και "κακοί", και γι' αυτό ο τηλεοπτικός χρόνος του κάθε επεισοδίου ισομοιράζεται σ' όλους τους πρωταγωνιστές. Βέβαια το "24" δεν έγινε δημοφιλές εκτός Αμερικής για το σενάριό του, που εδώ που τα λέμε δεν είναι και κάτι πρωτότυπο. Έχει τεράστια πλοκή, όλοι μα ΟΛΟΙ οι χαρακτήρες είναι αναλώσιμοι, δεν ξέρεις ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός, και πάντα κάτι αναπάντεχο συμβαίνει στο τέλος κάθε επεισοδίου για να σε κάνει να δεις και το επόμενο. Αυτά τα πέντε μέχρι στιγμής επεισόδια από τον τέταρτο κύκλο ήταν γαμάτα. Κλασικό "24" δηλαδή. Με τα σφαξίδια του... τα πιστόλια του... τους διαπληκτισμούς και τις εντάσεις... όλα μαζί, αχταρμάς κι έτσι. Δυστυχώς τώρα θα πρέπει να περιμένω για το επόμενο επεισόδιο. Πού είναι οι ηρωϊκές εποχές όταν ήμουν κλεισμένος στο δωμάτιο μαζί με τον υπολογιστή και έβλεπα έναν ολόκληρο κύκλο σε 2-3 μέρες ζώντας με πίτσες και μπύρες; Θυμάμαι που το κανάλι του Κυριακού είχε παίξει 4-5 επεισόδια από τον πρώτο κύκλο μια φορά κι έναν καιρό. Ένα βράδυ έπεσε το μάτι μου στην τηλεόραση. Αυτό ήταν. Ο Φαντασμάκ προσηλυτίστηκε.

Πέρα από τους δύο συγκατοίκους μου δεν είχα κάνει παρέα ποτέ με Ελληνοκύπριους. Μερικές φορές είχα πάρε δώσε με ιδιοκτήτες ξενοδοχείων όταν έψαχνα κάπου να μείνω, αλλά να κάτσουμε στο ίδιο τραπέζι να μιλήσουμε, να πάμε για μπύρες, να πούμε καμιά μαλακία να περάσει η ώρα, ποτέ. Στην Ελλάδα η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε ενημέρωση για την Κύπρο. Ούτε την ιστορία της ξέρουμε καλά καλά, ούτε τον τρόπο ζωής των Κυπρίων, τίποτα. Εγώ το μόνο που ξέρω είναι τί σχήμα έχει το νησί και πού βρίσκεται στο χάρτη. Αντιθέτως, μου έκανε εντύπωση πόσα ήξεραν εκείνοι για τα ελληνικά κουτσομπολιά, τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια, τις ταινίες και τους τραγουδιστές. Στην Ελλάδα τα κανάλια και το σχολείο χρησιμοποιούν την Κύπρο για να φορτίσουν συναισθηματικά τον Ελλαδίτη ενάντια στους Τούρκους. Εκεί εξαντλείται η αναφορά στην Κύπρο από τα χείλη επίσημων κρατικών φορέων και των επιχειρήσεων. Πιο πολλά ξέρουμε ας πούμε για τον Μπους και το επιτελείο του Λευκού Οίκου ή το ασφαλιστικό σύστημα των Αμερικάνων παρά για το πού στο χάρτη της Κύπρου είναι η Λευκωσία - και είμαστε το ίδιο έθνος. Είμαι μπερδεμένος μαζί τους. Τουλάχιστον από τον Άγγλο το συγκάτοικο ξέρω τι να περιμένω, απλώς και μόνο επειδή είναι διαφορετικός από μας. Ξέρω αν καταλαβαίνει τα αστεία μας ή όχι, κατά πόσο ίσως ξέρει τι συμβαίνει στην Ελλάδα κλπ. Οι Κύπριοι όμως; Είμαστε ίδιο έθνος, μιλάμε την ίδια γλώσσα, αλλά πόσα στοιχεία έχουμε κοινά; Μοιράζεται ένας Αθηναίος τα ίδια στοιχεία με έναν Κύπριο και τα ίδια με ένα Γιαννιώτη; Στο χιούμορ μοιάζουμε αλλά κατά τ' άλλα είμαι μπερδεμένος γιατί δεν ξέρω τι να περιμένω. Πολλοί Ελλαδίτες δεν τους ενδιαφέρει που στην Ελλάδα δεν υπάρχει ενημέρωση για την Κύπρο. Μάλλον είναι ένα νησί εκεί στην άκρη της Μεσογείου το οποίο προσπερνάμε και δε μας ενδιαφέρει τί γίνεται εκεί. Ανήκω και γω σ' αυτή την κατηγορία. Επίσης μου επισήμαναν το "αντικυπριακό" κλίμα που υπάρχει στην Ελλάδα. Αυτό συνοψίζεται στα εξής:

• Δεν έχουν μεγάλο στρατό, οπότε τα λεφτά που ο Ελλαδίτης εργαζόμενος κερδίζει με πολύ χρόνο και κόπο πάνε σε ολοένα και περισσότερες αμυντικές δαπάνες.
• Όσα επεισόδια έχουν γίνει με τους Τούρκους τα τελευταία 15-20 χρόνια έχουν γίνει για χάρη των Κυπρίων.
• Όλοι αυτοί εκεί κάτω είναι μέσα στα φράγκα και μας έχουν χεσμένους που δεν έχουμε την ίδια οικονομική ανάπτυξη μ' αυτούς. Μας θυμούνται μόνο σε δημοψηφίσματα και σε επεισόδια με τους Τούρκους.
• Περιμέναν να στήσουμε κώλο εμείς γι' αυτούς το '74 και μας το έχουν κρατήσει μανιάτικο.
• Είναι κουτοπόνηροι και μας έχουν εύκολο στόχο για να μας ζητάνε ό,τι τους γουστάρει.

Δε συζητήσαμε αν όλα αυτά ισχύουν ή όχι, μόνο ότι είναι το αίσθημα του μέσου Ελλαδίτη για τον μέσο Κύπριο. Πάντως τα δύο πρώτα δε βλέπω γιατί δεν ισχύουν. Αν και δε γνωρίζουμε πολλά πράγματα για την Κύπρο, έτσι και γίνει τίποτα με την Τουρκία και το ελεύθερο κομμάτι της Κύπρου εμείς θα είμαστε αυτοί που θα τρέχουμε (τώρα που δεν έχουμε και χούντα - τουλάχιστον όχι με τη μορφή του στρατιωτικού καθεστώτος). Αλλά αν έχουμε γνωρίσει έναν Ελληνοκύπριο που δε γουστάρουμε δε σημαίνει βέβαια ότι είναι όλοι έτσι. Μου τη δίνει που που δύο συγκάτοικοι έχουν μεγάλη ιδέα για το νησί τους και νομίζουν ότι είναι σπουδαίοι μόνο και μόνο επειδή είναι Κύπριοι, κάνουν φωτομοντάζ σε φωτογραφίες από τσόντες και βάζουν το κεφάλι του στρατηγού Γρίβα στον άντρα και το κεφάλι του Άγγλου συγκατοίκου πάνω από το κεφάλι της γυναίκας, το ότι "είμαστε δύο Κύπριοι και γαμάμε όλο το υπόλοιπο σπίτι" αλλά κατά τ' άλλα καλά περνάμε όταν καθόμαστε στο τραπέζι με τους φραπέδες μας και τα λέμε.

Τέρμα οι μαλακίες. Εδώ και τρεις μέρες είμαι πίσω στο Λονδίνο. Και μου γουστάρει εδώ πέρα, ειδικά μάλιστα σε μέρες σαν το προηγούμενο σαββατοκύριακο με τον ήλιο από πάνω. Μετά από τέσσερις μήνες έχω πια (ξανα)εγκλιματιστεί με το βρετανικό περιβάλλον και μια βδομάδα κάτω δεν πρόλαβε να μου κάνει τίποτα. Εδώ τρέχουμε και δε φτάνουμε και, ναι, στην Ελλάδα κατάφερα μια φορά και διάβασα. Δε γινόταν αλλιώς. Η δουλειά που έχουμε δε μας αφήνει περιθώρια για πολλά πράγματα. Παράπονο δεν έχω. Μας δίνουν και καταλαβαίνουμε. Κάποια στιγμή θα τελειώσω και θα κοιτάζω πίσω και θα θυμάμαι την εποχή που έγραφα αυτές εδώ τις γραμμές... Τότε θα είμαι ίσως με κουστουμάκι και χαρτοφύλακα και θα τρέχω μέσα στο tube του Λονδίνου ή το Αττικό Μετρό δύο φορές την ημέρα από και προς τη δουλειά μου... πιθανότατα να αγχώνομαι που θα έχω να επιδείξω σε εταιρία-πελάτη δέκα χιλιάδες γραμμές κώδικα σε SQL, XHTML, JavaScript και PHP μαζί. Το λιγοστό μου χρόνο θα τον στριμώχνω σε παρέες που δε μου κάνουν κέφι, γκόμενες που δε θα γουστάρω ή δε θα γουστάρουν να πάμε παραπέρα μετά το δεύτερο ραντεβού, θα έχω να κανονίζω υπέρογκους λογαριασμούς τηλεφώνου για μία ώρα ομιλίας το μήνα ακόμη κι αν βρω καλοπληρωμένη δουλειά αργά ή γρήγορα, κι άλλα ωραία. Τώρα καταλαβαίνω τον ξάδερφό μου που μετά από δύο μεταπτυχιακά ήρθε και μου είπε "Διασκέδασέ το τώρα που σπουδάζεις, είναι τα καλύτερα χρόνια της ζωής σου" και του έλεγα "Άσε ρε να βρούμε καμιά δουλειά να βγάλουμε κανένα φράγκο, τα τριάντα κοντεύω πια". Μετά βλέπω τους καθηγητές μου. Από Ινδία, Πακιστάν, Σρι Λάνκα, Χονγκ Κονγκ, Ελλάδα... όλοι προωθούν την ακαδημαϊκή καριέρα τους σ' αυτή την πόλη. Και εντάξει ο Έλληνας, νεότερος από τους υπόλοιπους, τον κόβω και λίγο τσακάλι. Μετά σκέφτομαι τους άλλους. Πέρα από την ηλικία που δεν έχει σημασία, δε θα έλεγα πως έχουν δώσει την εικόνα του ζωντανού ανθρώπου του οποίου έχει ενδιαφέροντα έξω από τη δουλειά του καθώς και το χρόνο για να τα ικανοποιήσει. Διασκεδάζουν συχνά; Βγαίνουν για φαγητό; Σινεμά; Γκομενίζουν; Μετά τις έξι που σχολάνε, πηγαίνουν στο σπίτι τους και ακούν CD από τη συλλογή τους; Ή απλώς διαβάζουν τα πιτσιρίκια τους, βλέπουν BBC News 24 και ξαπλώνουν να κοιμηθούν; Να πηγαίνουν καμια εκδρομή μια φορά το μήνα; Κι αυτός ο Έλληνας καθηγητής πώς την παλεύει και είναι μέσα στην καλή χαρά συνέχεια; Να πηγαίνει για φράπα και Nova στο Bayswater κάθε Σαββατοκύριακο; Δε λέω, είναι γαμήσι η φάση (και για μας και γι΄αυτούς) και πρίν έρθω εδώ ήξερα ότι θα "χορέψουμε" έτσι. Ένα από τα πράγματα που δε μπορώ να κάνω πλέον είναι να γράφω πιο συχνά σ' αυτό το blog.

Περιττεύει να πω ότι μόλις πήρα τη βαλίτσα μου και βγήκα στις Αφίξεις στο Βενιζέλο, το πρώτο πράγμα ήταν να ψάξω ν' αγοράσω ένα εικοσιπεντάρι Golden Virginia κίτρινο. Στο Λονδίνο, όπου έχω ψάξει, έχει μόνο πράσινο. Το δε Old Holborn Yellow το έχω δει μόνο σ' ένα Tesco. Δε μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται ολόκληρο Λονδίνο να μην έχει όλες τις ποικιλίες καπνού που βρίσκεις στην Ελλάδα. Από τιμές τα ξέρετε. Τρία μόλις ευρά έκανε το κέρατο εδώ πέρα. Το ταξί που με πήγε στο Χήθροου διάλεξε μια γαμάτη παραλιακή που ξεκινούσε από το Westminster και πήγαινε μέχρι τέρμα Θεού (ή Σατανά, ό,τι γουστάρεις). Στο δε Χήθροου, μετά το τσεκ-ιν και την ασφάλεια, ανακάλυψα τα πάθη του ταξιδιώτη καπνιστή. Ναι. Σ' ολόκληρο το αεροδρόμιο το κάπνισμα επιτρέπεται μόνο σε μικρά διαρρυθμισμένα θαλαμάκια, κι αυτά δεν είναι πολλά. Εντάξει, δε λέω να επιτρέπεται παντού, αλλά τολμώ να πω ότι αν το να σ' έχουν σαν φυλακισμένο δεν είναι υπερβολή τότε τι είναι; Η αλλαγή του χρόνου με βρήκε παγερά αδιάφορο. Η παραμονή Πρωτοχρονιάς δεν είναι παρά μια κωλομέρα σαν όλες τις άλλες που για κάποιο λόγο της δίνουμε παραπάνω σημασία. Πάντως η γιορτινή ατμόσφαιρα δε χάνεται. Ανυπομονώ να τελειώσουν οι κωλογιορτές για να φύγουν και τα κωλοφωτάκια από τις πολυκατοικίες. Δε χρειαζόμαστε τεχνητές χαρές. Μετά τα Χριστούγεννα έρχεται ο Άγιος Βαλεντίνος. Μετά τον Άγιο Βαλεντίνο, το Πάσχα. Αυτές τις μέρες πάντα μας προτρέπουν να αγοράσουμε, να καταναλώσουμε με μανία. Γιορτάζουμε και αγοράζουμε! Πήγα επιτέλους και Revenge of Rock σήμερα. Στο ράδιο άκουσα ότι Κυριακή παίζει αμερικάνικο μελωδικό hard rock του '80 (βλέπε ποζεριλίκια). Όση ώρα ήμασταν εκεί, το μόνο πόζερ ...εεε... τέτοιου είδους κομμάτι που έβαλε ήταν το All She Wrote των Firehouse (κομματάρα. Και το βιντεοκλίπ έχει το απίστευτο γέλιο) και το Still of The Night των Whitesnake. Βρε Αλέξανδρε, κάναμε τόσες χιλιάδες χιλιόμετρα δρόμο για να ακούσουμε αυτά που ακούμε και στα άλλα μαγαζιά; Τι μας ανάβεις φωτιές τζάμπα; Πάντως σου αξίζει ένα μπράβο για την εκπομπή σου.

Πλησιάζει η μέρα της πτήσης μου για Αθήνα. Η αλήθεια είναι ότι εμείς εδω πάνω, όσο και να μη μας γούσταρε όταν ήμασταν Ελλάδα, πάντα θέλουμε να τη σκαπουλάρουμε στην πατρίδα για 2, 3, 5 μέρες όποτε μπορούμε. Δεν ξέρω κανέναν Έλληνα που δεν είναι έτσι και γω δεν είμαι εξαίρεση. Πάλι λοιπόν κάτω, για 8 μέρες. Πάλι θα ξανααντιμετωπίσω ταρίφες που θα θέλουν 30 ευρώ από και προς το Λευτέρη το Βενιζέλο συν το ότι θα φερθούν ως γνήσιοι πρηξαρχίδηδες κατά τη διάρκεια της διαδρομής. Πάλι θα συναντήσω οικογενειακούς φίλους που θα μιλάνε για το κρύο Λονδίνο και για τις αδερφές τους Άγγλους και θα μου λένε να γυρίσω πίσω μετά το μάστερ. Πάλι θα τριγυρνάω στο σαλόνι όπου η τηλεόραση είναι μονίμως ανοιχτή όταν είναι η ώρα των ηλίθιων δελτίων ειδήσεων που κρατάνε μιάμιση ώρα και δε λένε τίποτα, μέρους της εκστρατείας των ισχυρών να φοβίσουν τον πολίτη, γιατί "αυτό που θέλουν είναι, να μην βλέπουμε την ζωή αισιόδοξα, να μην διεκδικούμε, να κλεινόμαστε στον εαυτό μας, να γινόμαστε μοιρολάτρες, να απομονωνόμαστε απ' τον συνάνθρωπο, να παίρνουμε αντικαταθλιπτικά ενισχύοντας τους καημένους τους φαρμακοβιομήχανους, να ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ!" (Varometro, 28 Δεκ. 2004) (με το BBC δεν ξέρω τι γίνεται γιατί εδώ δεν έχω τηλεόραση) Πάλι όμως θα συναντηθώ με αγαπημένα πρόσωπα, οικογένεια και φίλους. Πάλι θα κάνω headbanging στο Revenge of Rock και πριν πάω εκει θα αγοράσω πάλι καπνό απ' το περίπτερο για 3 ευρώ. Πάλι θ' ακούω τη γλώσσα μου δεξιά κι αριστερά έξω στο δρόμο. Πάλι (πιθανώς) θα ντυθώ λίγο πιο ελαφριά απ' ό,τι στο Λονδίνο λόγω κάπως πιο υψηλής θερμοκρασίας. Όταν πας πίσω για διακοπές πάντα κοιτάς τα καλά, αλλά πρέπει να έχεις συνεχώς στο μυαλό σου ότι δεν είναι μόνο αυτά που υπάρχουν. Εύκολα μπορεί να ξεχαστείς.

O Ζαν Λουκ Πικάρντ ζει σε μια εποχή όπου οι πόλεμοι στη Γη έχουν σταματήσει και το χρήμα έχει λίγη σημασία. Εμείς όμως... Άντε και καλές γιορτές!

Αγαπητέ Dr. Love, Μου πήρε δύο ώρες να μαζέψω ό,τι θάρρος είχα μέσα μου και να πάω να ζητήσω από την Τ. να βγούμε. Εκείνη δέχτηκε και μετά από δύο μέρες της τηλεφώνησα και κανονίσαμε. Είχαμε δώσει ραντεβού δύο το μεσημέρι στο σταθμό του μετρό του Covent Garden. Με παίρνει τηλέφωνο και με προλαβαίνει πριν φύγω από το σπίτι και μου λέει ότι είναι ακόμη στο κομμωτήριο και αν γινόταν να βγούμε πιο αργά. Καλά, λέω, και το κάνουμε τέσσερις. Εγώ φτάνω τέσσερις, εκείνη έρχεται στις πέντε (με πήρε από το δρόμο και μου είπε ότι έχει κίνηση). Κακή αρχή, σκέφτομαι. Και η αρχή είναι το ήμισυ... Πάμε σ' ένα μαγαζί και καθόμαστε. Παραγγέλνουμε καφέδες και τους πίνουμε. "Πάμε αλλού;" με ρωτάει μετά. "Δεν είμαστε ούτε μισή ώρα εδώ. Δε σου αρέσει το μαγαζί;" της λέω "Καλό είναι, αλλά πρέπει να φύγω σε λίγο. Στις επτά πρέπει να βρω μια φίλη." Χέστηκα. Είπαμε να κάτσουμε λίγο να πούμε καμιά κουβέντα, αλλά μάλλον ήταν κακή ιδέα. Δηλαδή εγώ που κανόνισα τις υποθέσεις μου πριν βγούμε μαλάκας είμαι; "Εντάξει, πάμε. Είσαι για να κάνουμε αργιλέ;" "Δεν έχω καπνίσει ποτέ τέτοιο πράγμα", μου λέει. "Καλό είναι;" Σε τρία τέταρτα ήμασταν σ' ένα αραβικό καφενείο. Εγώ είχα δίπλα μου έναν αργιλέ με γεύση μήλου και κείνη είχε φράουλα. Έκανα την κίνηση να της προσφέρω λίγο να δοκιμάσει και κείνη ευγενικά αρνήθηκε. Είπε δεν της άρεσε το μήλο. Φτάσαμε μέχρι τις 7 λέγοντας μαλακίες ο ένας στον άλλο και με την Τ. να κοιτά το ρολόι της κάθε πέντε λεπτα. Κατά τη διάρκεια του ραντεβού μας, η Τ. χαμογέλασε δύο φορές, μιλούσε συνεχώς για τον εαυτό της χωρίς να ρωτήσει παρά μια δυο φορές για το πρόσωπο που ήταν μαζί της και γενικά βρισκόμασταν σε διαφορετικό μήκος κύματος και στεκόμασταν ο ένας δίπλα ή απέναντι στον άλλο χωρίς να μιλάμε καθόλου. Την παρέα της δεν την ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα. Ίσως είναι οι διαφορετικές μας κουλτούρες (είναι Νιγηριανή). Ξέρω και γω, έχει σημασία; Ίσως ένα δεύτερο ραντεβού να ξεκαθαρίσει μερικά πράγματα. Κατηφορήσαμε στο σταθμό του μετρό για να πάρω το τρένο του γυρισμού. "Ευχαριστώ" μου λέει. "Θα σε πάρω τηλέφωνο να βγούμε για καφέ την άλλη βδομάδα" και χαμογελάει. Αρχίδια θα πάρεις τηλέφωνο λέω από μέσα μου. Ας είμαι όμως ευγενικός, ένα ραντεβού βγήκαμε, δε χρειάζεται να είμαστε καθάρματα. "Σ' ευχαριστώ και γω, θα τα πούμε" της λέω και μπαίνω μέσα στο σταθμό. Γιατί όλα σε μένα ρε ΠΟΥΣΤΗ; Τι έχω κάνει, δεν έχω πειράξει κανέναν. Γιατί να μη μπορώ να βγω ένα καλό ραντεβού και να περάσουμε και οι δύο καλά; Δεν είναι κακή κοπέλα η Τ. αλλά μάλλον δεν τα βρήκαμε. Η σκέψη μου να τα ξαναπούμε όλο και ξεθωριάζει καθώς περνούν οι μέρες. Ευκαιρία να δω πόσο μακριά διατίθεται να το πάει εκείνη η τσαχπίνα η Ισπανίδα του δίπλα flat. Phantasmak, που τού έχουνε γίνει καρπούζια.

Στις 16 Δεκεμβρίου ο παλιός frontman των Skid Row, Sebastian "Baz" Bach (καμιά συγγένεια με το συνθέτη), έκανε την εμφάνισή του στο Mean Fiddler (WC2H). Αν και έχουν περάσει 13 χρόνια από την τελευταία καλή δουλειά των Skid, ο τύπος φαίνεται να μην έχει αλλάξει στο παραμικρό. Ένα ντερέκι ίσαμε κει πάνω, μαλλί μέχρι λίγο πιο πάνω από τον κώλο, πετσινιές, και φοβερή ενέργεια πάνω στη σκηνή. Θα πίστευες ότι δεν είχε φύγει από τους Skid Row και σε λίγο θα μας θύμιζε μέρες του '90 μαζί με Guns 'n' Roses και Metallica στο πάρτυ του RIP Magazine. Δεδομένου ότι είναι ακόμη νέος (36), έχει ακόμη μέχρι να κρεμάσει το σώμα του. Πέρα από την υπερκινητικότητα του Sebastian επί σκηνής και τις αστείες στιγμές που προλόγιζε το κάθε τραγούδι, η συναυλία δεν ήταν κάτι τόσο ιδιαίτερο. Άλλα ονόματα της εποχής εκείνης σήμερα δίνουν καλύτερη γενική εικόνα και όχι τοσο απροκάλυπτα αυτή του μουσικού που έφαγε όλα τα λεφτά που έβγαλε πριν τόσα χρόνια και τώρα αποφάσισε να δώσει μερικές συναυλίες "για το εφ' άπαξ". Η διάρκεια της συναυλίας (1 ώρα και 45 λεπτά), ούτε πολλή, ούτε λίγη, έδειξε το περιορισμένο υλικό του καλλιτέχνη, που όμως έβαλε και λίγη "σάλτσα" από τη μεταγενέστερη (και υποδεέστερης ποιότητας) δουλειά του για να μην πει ότι έπαιξε μία ώρα και έφυγε. Και οι WASP είχαν παίξει μιάμιση ώρα στο London Astoria και μία ώρα στο Rockwave φέτος στη Μαλακάσα, αλλά η διαφορά είναι ότι εκείνοι έδειξαν ότι συνεχίζουν να υπάρχουν δυναμικά στο χώρο του metal, να βγάζουν και σήμερα δίσκους που εκτιμώνται κι ας μην είναι πια το μεγάλο όνομα του '80. Βέβαια οι WASP θέλουν και 2 ώρες τουλάχιστον για να παίξουν ένα full set list... Από τις σκάλες που οδηγούν στο υπόγειο του Mean Fiddler, στο συναυλιακό χώρο. Δε μπορούσα να πλησιάσω και πολύ κοντά για να πάρω μια καλή λήψη και το φλας δεν είναι δυνατό ώστε να φωτίσει μακρυά. Έβγαλα αυτή τη φωτογραφία χωρίς φλας και προσπαθώντας να κρατήσω τη μηχανή ακίνητη. Το Mean Fiddler έχει δύο μπαρ που πλευρίζουν το υπόγειο στον πάνω όροφο. Και τα δύο βλέπουν κάτω. Λήψη με zoom. Με τη μηχανή αυτή δε μπορείς να ελέγξεις το χρόνο που θέλεις να παρεμείνει ανοιχτό το διάφραγμα με αποτέλεσμα να εμφανιστεί η κίνηση του Sebastian περισσότερο από τον ίδιο τον Sebastian (Με το μισθό της καφετέριας απορώ πως δεν πήρα μηχανή μίας χρήσεως). Setlist: Slave To The Grind, Big Guns, Piece Of Me, Here I Am, 18 & Life, The Threat, In A Darkened Room, Monkey Business, I Remember You, Youth Gone Wild. Βέβαια έπαιξε κι άλλα, αλλά αυτά είναι από τους δύο πρώτους δίσκους με Skid Row. Tα In A Darkened Room και I Remember You ήταν παράδεισος για τα κοριτσάκια κάτω των 22 που βρίσκονταν εκεί. Στο Monkey Business έγινε... να μην πω τι. Τελικές σκέψεις: Ο αυχένας μου με πονούσε δύο μέρες μετά τη συναυλία, και έκανα headbanging μόνο στο Monkey Business. Μάλλον πρέπει να κόψω τα δεκάωρα στο κομπιούτερ. Δεν πήρα καπνό μαζί μου, πλέον δεν καπνίζω παρά μόνο 4-5 στο σπίτι. Και εις κατώτερα... Αν και εκεί θα χρειαζόταν κανένα "τσιγαρούι", όπως το λένε και οι συγκάτοικοί μου... Από αγνώστους δε θέλω να κάνω τράκες. Πάντως οι Άγγλοι αν και στραβώνουν αν τους ζητήσεις τσιγάρο, δε διστάζουν να ζητήσουν από σένα αν σε δουν να καπνίζεις σε κλαμπ... Μη γαμήσω κανένα Ministry of Sound βραδιάτικα (άσχετο).

Events occur in real time Τελικά βρήκα το τρέιλερ για τον καινούριο κύκλο του "24" που θα προβληθεί το Γενάρη στις ΗΠΑ. Ο Τζακ Μπάουερ έχει απολυθεί από την CTU και τώρα δουλεύει για το Υπουργείο Άμυνας. Παράλληλα γκομενίζει με την κόρη του υπουργού χωρίς εκείνος να τον ξέρει. Μετά από την έκρηξη σε ένα επιβατικό τρένο, η CTU ξανακαλεί τον Μπάουερ για να βοηθήσει με τα "κονέ" που είχε κάνει με γνωστές τρομοκρατικές οργανώσεις όσο δούλευε εκεί. Καινούριο διευθυντικό στέλεχος της CTU δεν είναι άλλη από την Αλμπέρτα Γουάτσον, τη Μάντελιν του "Νικίτα" (δε θα έπρεπε να μας προκαλεί έκπληξη αυτό, εφόσον οι δημιουργοί της σειράς είναι οι ίδιοι του "Νικίτα" και επίσης ο "Operations" Eugene Robert Glazer είχε εμφανιστεί σε μια δύο σκηνές στο δεύτερο κύκλο). Η Ελίσα Κάθμπερτ και ο Ντένις Χέισμπερτ μας έκαναν τη χάρη να πάρουν πόδι από τη σειρά (πως γίνεται σε κάθε αμερικάνικη παραγωγή ο πρόεδρος να μην είναι εκατό κιλά μαλάκας;), ενώ δυστυχώς ο Κάρλος Μπερνάρ και η Ρέικο Έιλεσγουορθ θα παίξουν μόνο σε ορισμένα επισόδια ως γκεστ. Και θα φάμε τη βλαμένη Chloe O' Brian για μια ακόμα σεζόν. Γιατί ρε πούστη μου; Ακολουθούν spοilers, διαβάστε παρακάτω με δική σας ευθύνη. Στη συνέχεια, ο Τζακ Μπάουερ επιδίδεται στο γνωστό "breaking the rules" και κάνει ό,τι μπορεί για να πετύχει το σκοπό του. Μετά το χαμό της γυναίκας του στον πρώτο κύκλο δείχνει ότι πια δε νοιάζεται για πολλά πράγματα και είναι ξανά αποφασισμένος να φτάσει στα άκρα. Αν κρίνουμε από το ότι πήγε να σκοτώσει την κόρη ενός τρομοκράτη στον τρίτο κύκλο προκειμένου ο τρομοκράτης να του πει ποιοι συνεργάτες του έχουν το θανάσιμο ιό που θα εξαπολύσουν στο Λος Άντζελες, μόνο να φανταστεί κανείς τι θα κάνει στον τέταρτο κύκλο. Κατά την παράδοση της σειράς, οι "μεγάλοι κακοί" της Αμερικής είναι ξανά ξένοι, μαυριδεροί από κει κάτω με τα πετρέλαια, παλιοάραβες που το μόνο που σκέφτονται είναι να πλήξουν τη χώρα της ελευθερίας και της δημοκρατίας γιατί ως γνωστόν τους ζηλεύουν γι αυτό που είναι... Τι να κάνουμε... καμία τηλεοπτική σειρά δεν είναι τέλεια. Και τους τρεις κύκλους τους είδα σε δύο μέρες τον καθένα, χωρίς ύπνο, μόνο φαϊ και χέσιμο. Τα γεγονότα διαδραματίζονται σε πραγματικό χρόνο (εκτός από τις διαφημίσεις στα διαλείμματα) και πάντα κάτι κακό γίνεται στο τέλος κάθε μα κάθε ώρας. Τί πιθανότητες υπάρχουν να συμβαίνει συνέχεια κάτι τέτοιο; Τελικά θα μου πείτε ποια θα πηδάγατε από το καστ ή να βγάλω το poll; ;-)

Ώρα για μια καλή ποζεριά! Tyketto - Forever Young No sleeping She waits 'til it?s late Trying to stay tough Never ending However long she waits It?s just nine He?s sleeping late No word come round Yearning dreams come tumbling down He spents out every road, peacful dead in town And now we?re two more runners in the night Forever young Time on her side We got tomorrow We got tonight Two hungry hearts Out on the run We?ll always be forever young She?s crying two words can lie Can?t take anymore He?s denaing the kick inside But then he sweared by death We make a deal you and I Caude our hearts will hope to die No matter what may come We?ll never say goodbye But now we?re two more runners in the night Forever young Time on her side We got tomorrow We got tonight Two hungry hearts Out on the run We?ll always be forever young Forever, just to make love Forever, forever just to make love

Αυτά παθαίνεις αν ξέρεις απο κομπιούτερ. Έχεις τόσες δουλειές να κάνεις αλλα έρχονται και σε γαμάνε όλοι. Δε μου δουλεύει το ένα, δε μου ανοίγει το άλλο... ε, άντε και γαμηθείτε μην σας τα σπάσω τα PC όλα!

Αν σου περισσεύουν πέντε φράγκα μπορείς να πας μια βόλτα στο West End και να χωθείς σ' ένα μαγαζί. Έχοντας φέρει ο συγκάτοικος το αυτοκίνητό του, είχαμε τα παράθυρα μονίμως ανοιχτά και δεν αφήσαμε θηλυκό για θηλυκό που περπατούσε στο πεζοδρόμιο ή ήταν σε αυτοκίνητο. Δε μας ενδιέφερε ούτε αν μας διαολοστείλουν, ούτε τίποτα. Μάλιστα, είχαμε και καλή ανταπόκριση αν μη τι άλλο. Έτσι είναι. Αγγλίδες, μεν, αλλά πάλι εσύ πρέπει να βγάλεις το φίδι από την τρύπα και να κάνεις την κίνηση. Έτσι και δεν έβρισκα ένα μαγαζί που παίζει "ποζεριές" του '80 δε θα ησύχαζα. Δε γίνεται να βρίσκω τέτοια μέρη σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και να μην υπάρχει ούτε ένα σε ολόκληρο το Λονδίνο. Μετά από ένα σύντομο research, διαπίστωσα την ύπαρξη ενός μπαρ στο Soho που παίζει L.A. Guns, Motley Crue, Twisted Sister, Tigertailz, Ratt, Cinderella κλπ. Η αλήθεια είναι ότι το Harley και το Booker στη Σαλονίκη κάνουν πιο πετυχημένες επιλογές αλλά το Decadence απόψε είχε μαζέψει πολύ κόσμο. Από το ντύσιμο θα έλεγες μάλιστα ότι οι πιο πολλοί ήταν σε κρυονικό θάλαμο τα τελευταία 14 χρόνια. Χωρίς να έχω ζήσει πολύ καιρό εδώ, βλέπω ότι το Λονδίνο ουσιαστικά είναι ένας τόπος με σπίτια χωρίς ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, μια πόλη με παλιά τεράστια κουτιά που τα ονομάζουν κτίρια, και κάποια καινούρια πράγματα που έχουν δημιουργηθεί ή τοποθετηθεί δίπλα στα παλιά, χωρίς να "δένουν" μαζί τους. Κι όμως, αυτή η πόλη είναι από τις πιο πολυδιαφημισμένες του κόσμου. Ίσως να σου αρέσει αν είσαι τουρίστας εδώ. Αλλά εμένα δεν έχει κάτι που με κρατάει. Καμία σχέση με Ρώμη ή Πράγα για παράδειγμα. Σκέψου πώς ήταν πριν 100 χρόνια, την εποχή του Τζακ του Αντεροβγάλτη, ένα μέρος όλο ομίχλη και καταγώγια... Δε γαμιέται... καλά πράγματα υπάρχουν παντού. Έτσι και αποφασίσω να επιστρέψω στην Αθήνα, ξέρω ότι το Λονδίνο θα μου λείψει.

Long time, no fucking see. Εδώ και δύο μήνες και κάτι βρίσκομαι στο Λονδίνο. Ήταν μια καλή αλλαγή από τόσα χρόνια στην Αθήνα. Δυστυχώς δεν ήρθα εδώ για πλάκα και ως εκ τούτου δεν είχα την ευκαιρία να γυρίσω πολύ σ' αυτή τη φανταστική πόλη. Μόνο τα βασικά έχω δει και με τη δουλειά που έχω δε θα προλάβω να δω και τα υπόλοιπα μέσα σ' ένα χρόνο. Επειδή δε με παίρνει να γράψω τί ακριβώς έχει γίνει αυτούς τους δύο μήνες, θα πώ ένα πράγμα: Εδώ είδα ανθρώπους άσπρους, μαύρους, κίτρινους να ζουν κάτω από την ίδια στέγη χωρίς προβλήματα (τις περισσότερες φορές). Στους δρόμους ακούς ό,τι γλώσσα μπορείς να φανταστείς με κυρίαρχη, βέβαια, τα αγγλικά. Άραγε θα ζήσουμε να δούμε κάτι παρόμοιο και στην Ελλάδα ή θα συνεχίσουμε να δέρνουμε και να σκοτώνουμε μετανάστες επειδή πανηγυρίζουν για τη νίκη μιας ομάδας; Οι Αγγλίδες έχουν πολύ τσαμπουκά. Χωρίς θηλυκότητα και κάτι να σε τραβάει πάνω τους. Ούτε καμάκι να πας να τις κάνεις, ούτε τίποτα. Καμία σχέση με τις μαύρες, τις ινδές και τις οριεντάλ του Λονδίνου. Μιλάμε για μέγιστη ξενέρα. Σήμερα είχε φοιτητική βραδιά στο Ministry of Sound. Θυμάμαι όταν έκανα πτυχίο και οι γκόμενες στα κλαμπ μου φαίνονταν συνομήλικες. Τώρα μου φαίνονται πιτσιρίκες. Φαίνεται ότι έχεις κάπως μεγαλώσει όταν βλέπεις ότι τους περισσότερους στις φοιτητικές βραδιές τους ρίχνεις μέχρι και μια δεκαετία. Έλεγα ότι θα έκοβα και την τσιγαριά αλλά πού... όταν είσαι συνέχεια μπροστά από έναν υπολογιστή και δεν κάνεις τίποτε άλλο... οπότε άρχισα να αλωνίζω όλα τα ψιλικατζίδικα για Old Holborn Yellow. Ανεπιτυχώς. Πέρασα από άσπρο Drum, πράσινο Golden Virginia και Old Holborn Blue μέχρι επιτέλους το Tesco κοντά στο σπίτι να φέρει Yellow. Εδώ οι καπνοί πωλούνται και σε σακουλάκια 12.5 γραμμαρίων, οι οποίοι κοστίζουν λίγο πιο ακριβά από τα 25 γραμμάρια στην Ελλάδα. Πόσο κοστίζουν τα 25 γραμμάρια στην Αγγλία; Άσε, δε θες να ξέρεις... Για να μην πούμε για τα 50 γραμμάρια. Και μετά σου λέει γιατί αναλογικά καπνίζουν λιγότεροι άνθρωποι στην Αγγλία. Τουλάχιστον αν κάνεις στριφτά *συνήθως* γλυτώνεις και την τράκα. Πάντως γενικά μ' αρέσει εδώ, ειδικά όταν ο καιρός είναι καλός. Μόνο που οι σχέσεις που σύναψα εδώ θα έλεγα ότι είναι επιφανειακές, που πάει να πει ότι άντε να βγεις για καμια μπύρα η για κανένα σινεμά μαζί τους και τίποτα περισσότερο. Κάποιοι καλοθελητές τώρα θα πουν ότι οι παπάρες της βόρειας Ευρώπης δεν είναι ικανοί για τίποτα περισσότερο. Δε γαμιέται... Μπορεί να 'ναι κι έτσι. Οι γρήγοροι ρυθμοί και η ανάγκη για παραγωγή και γι΄ανάπτυξη μπορεί να μη βοηθά ν΄αναπτυχθούν ανθρώπινες σχέσεις. Αυτό όμως θα το δείξουν βαθιές κοινωνιολογικές μελέτες κι όχι ο κάθε μαλάκας που βγαίνει στα παράθυρα των ειδήσεων.

Πέρασε λίγος καιρός από την προηγούμενή μου εγγραφή. Ή αλήθεια είναι ότι όσες φορές έχω ανοίξει το notepad για να περάσω τις σκέψεις μου, πάντα ένιωθα κενός από υλικό και συναισθήματα. Μου έβγαιναν μια-δύο σειρές αλλά τίποτα παραπάνω. Η Ζάκυνθος είναι ένα νησί εξέχουσας ομορφιάς. Μεγάλες εκτάσεις και μέρη που αξίζει να εξερευνήσεις, κάτι διαφορετικό από τις άγονες Κυκλάδες που βουλιάζουν από τουρίστες. Εκεί βρέθηκα για τέσσερις μέρες, σ' έναν αλλιώτικο κόσμο πέρα από την αθηναϊκή πραγματικότητα. Όχι πως η Ζάκυνθος δεν έχει μέρη αποκλειστικά τουριστικλες περιοχές με μαγαζιά, αλλά υπάρχουν πολλοί εναλλακτικοί προορισμοί σ' αυτήν αν δε θέλεις διακοπές εμπορικές-κοσμικές. Ο Λαγανάς είναι το πλέον trendy μέρος να επισκεφτεί κάποιος στο νησί. Το ένα μαγαζί δίπλα στο άλλο, οι πολλές παμπ με τις φωτεινές επιγραφές που πληροφορούν τον επισκέπτη τι μπύρα θα βρει, τα "σουβενιράδικα", και βέβαια οι μονίμως σουρωμένοι Άγγλοι τουρίστες. Για τους Άγγλους το μόνο που έχω να πω είναι ότι τους είχα συνηθίσει στην Αγγλία τόσα χρόνια και πλέον δε μου κάνουν εντύπωση. Δεν ήταν καινούριο θέαμα να βλέπω Αγγλίδες ντυμένες μπατσίνες νεράιδες ή νοσοκόμες με ζαρτιέρες. Ή να βλέπω Αγγλίδες με ωραία πόδια και "μπυροκοιλιές". Διάολε, όταν μάλιστα σ' ένα μπαρ, ένας μπαρμαν έβαλε μια κοπέλα που είχε γενέθλια να γλύψει μπύρα χυμένη πάνω στο γυμνασμένο του στήθος και στομάχι, ούτε που μας ενδιέφερε να κοιτάξουμε. Δυστυχισμένα ασπρουλιάρικα ανθρωπάκια που ζουν για να πιουν το απόγευμα και το βράδυ, να ξεράσουν 10 pints μπύρας, να νιώσουν τρομερό στομαχόπονο και να κάνουν το ίδιο την επόμενη μέρα όταν θα νιώσουν καλά πάλι. Φρονώ πάντως ότι μετά τα περσινά επεισόδια στο Φαλιράκι της Ρόδου, τα πρακτορεία τους τούς είπαν να προσέχουν και να μην είναι για πολλά πολλά, γι αυτό μάλλον δεν είδαμε πολύ ακραίες συμπεριφορές. Το ότι όμως φέρονται όπως φέρονται και το μόνο που τους εμποδίζει να κάνουν περισσότερα είναι ο νόμος, προδίδει τη γαλουχία τους σ' ένα σύστημα που δουλεύει λάθος και καταρρίπτει το μύθο της ανεπτυγμένης δυτικής χώρας με την ανεβασμένη ποιότητα ζωής που εμείς στην Ελλάδα θα θέλαμε να έχουμε και μυθοποιήσαμε. Highlight της εξόδου μας στο Λαγανά: Ο κατάλογος με τα X-Rated ποτά που φέρουν ονόματα όπως: Orgasm, Multiple Orgasm, Cock Sucker, Erect Nipples, Wet Pussy, Blow Job κ.α. Η δε Χώρα ήταν λες και βρισκόσουν σε άλλο κόσμο. Κυρίως Έλληνες ντόπιοι και εσωτερικοί τουρίστες κατέκλυζαν τις ταβέρνες και τις καφετέριες και όντως έβρισκες μέρη να φας με λιγότερα από δέκα ευρώ. Καμία σχέση με το χαμό του Λαγανά, ο κόσμος καθόταν στις καφετέριες και στα μπαρ συζητώντας ήρεμα ή βλέποντας αγώνες σε μεγάλες οθόνες. Υποθέτω πως τα πρακτορεία των Άγγλων τους στέλνουν σε ξενοδοχεία σε συγκεκριμένα μέρη όπου τα μαγαζιά τους βρίσκονται σε κοντινή απόσταση κι εκείνοι δεν πολυσκοτίζονται να γυρίσουν και λίγο τριγύρω και να πάρουν μια ιδέα από τη χώρα που επισκέπτονται. Σιχαίνομαι να κρίνω έναν ολόκληρο λαό βάσει της μαλακισμένης πλειοψηφίας, σιχαίνομαι όμως κι αυτά που βλέπω να κάνουν στη χώρα τους και σε όποια χώρα πάνε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και κείνοι που θέλουν να γνωρίσουν και κάτι διαφορετικό για τα δεδομένα τους. Συμπεράσματα του τύπου "οι Άγγλοι δεν έχουν αρχές" είναι μάλλον επιπόλαια. Πιστεύω ότι οι "αρχές" είναι μια έννοια που χρησιμοποιείται ανάλογα με την περίσταση. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, ιστορικά ήταν πάντοτε έτσι. Οι "αρχές" καθώς και η ηθική μιας κοινωνίας διαμορφώνονται από τις ιστορικές συγκυρίες και χρησιμοποιούνται από τους γνωμηγήτορές της για τον έλεγχο και τον κατευνασμό της μάζας. Οι αρχές άλλοτε προωθούν και άλλοτε περιορίζουν το άτομο και την κοινωνία με τα "καλούπια" που του παρέχει για να ζήσει. Μαζί μας ήταν ένα ζευγάρι Ελληνίδας-Άγγλου, περίπτωση που στα χρόνια που ήμουν στην Αγγλία είχα δει δύο φορές. Ο συγκεκριμένος συνδυασμός έκανε ιδιαίτερη εντύπωση σ'έναν ταξιτζή που μας είχε πάρει μια φορά κούρσα, καθώς και στις εκπροσώπους του Θωμά του Μάγειρα (Thomas Cook), του πρακτορείου που τους είχε φέρει στην Ελλάδα. Ήταν καλό αλλά κράτησε λίγο. Λεφτά να υπάρχουν και όλα γίνονται.

Είναι τέτοιες ώρες που νιώθω στο πετσί μου τι θα πει "μοναξιά της μειοψηφίας". Δε μπορείς να κρυφτείς πουθενά από τους πανηγυρισμούς των μαινόμενων φιλάθλων. Όλες οι καφετέριες έβγαλαν τις οθόνες έξω. Aκόμα κι αν καθίσεις σε απόμακρο καφενεδάκι δε θα ξεφύγεις από τις ζητωκραυγές δεκάδες μέτρα μακριά που θα διεισδύσουν στο κρανίο σου ή από τα κορναρίσματα των αυτοκινήτων όταν πλέον θα είσαι σπίτι σου και θα προσπαθείς να κοιμηθείς. Πρώτα πρώτα να ξεκαθαρίσω που στέκομαι. Είμαι οπαδός του καλού ποδοσφαίρου, όποιος κι αν νικήσει. Είναι ωραίο το να βλέπεις καλή μπάλα να εκτυλίσσεται μπροστά στην οθόνη σου, με φάσεις και γκολ. Καλό παίξιμο η Ελλάδα, ωραία οργάνωση και καλός προπονητής. Αλλά ως εδώ. Όχι να το ανάγουμε σε εθνική επιτυχία λες και νικήσαμε σε αμυντικό πόλεμο. Ηρεμήστε, παιχνίδι είναι. Και στη Eurovision τις ίδιες παπαριές κάνατε, και στην Ολυμπιάδα πάλι τα ίδια. Πάρε χαμπάρι ότι η ζωή σου δε θα αλλάξει προς το καλύτερο. Μετά τις ζητωκραυγές και τους πανηγυρισμούς θα γυρίσεις στη δουλειά σου όπου θα δουλεύεις για το πενιχρό σου μηνιάτικο, το οποίο χρειάζεσαι επί τρια για να δεις το Χαριστέα από κοντά. Αλλά τι λέω, και πολλά σε πληρώνουν. Αξίζεις αυτά που παθαίνεις, νεοέλληνα, που κάνεις μιάμιση ώρα να πας και να γυρίσεις από τη δουλειά σου, που θα παίρνεις σύνταξη στα 67 και δε θα σου φτάνει ούτε για να πληρώσεις το ρεύμα, που θα δίνεις δέκα ευρώ για ένα κιλό μαρούλι, που νοσηλεύεσαι σε ράντζο. Δοξάζεις την Ελλάδα όχι επειδή θα μπορούσε να ήταν μια χώρα με ποιότητα ζωής και ανεβασμένο ποιοτικό επίπεδο, αλλά επειδή μια ομάδα έντεκα ανθρώπων που τιτλοφορούνται "εθνική ομάδα" παίζουν σε μια αθλητική διοργάνωση και πέρασαν στον τελικό της. Με ανυσυχεί ότι ανθρωποι σαν κι αυτούς αποφασίζουν για το μέλλον μας με την ψήφο τους. Αργότερα κάποιοι από αυτούς θα αποκτήσουν κι εξουσία και θα μπορούν να διαμορφώνουν την πραγματικότητά μας ακόμη περισσότερο. Έχουμε τους πολιτικούς και τους επιχειρηματίες που μας αξίζουν και μ' αυτούς υπάρχει ελληλεπίδραση. Διαμορφώνουν κοινή γνώμη και συνάμα δίνουν στον κόσμο το όπιο και τη γαλήνη που αποζητά. Στην περίπτωση αυτή, εθνικιστικά παραληρήματα, η άποψη ότι είμαστε εμείς και οι άλλοι δεν είναι. Στην πραγματικότητα, ο Έλληνας δε δέχεται την αλήθεια, ότι η χώρα του δεν είναι παρά μια κουτσουλιά στον παγκόσμιο χάρτη, και ότι δεν έχει τα κότσια να σταθεί στις παγκόσμιες εξελίξεις. Όλα τα πράγματα τα τελευταία σε σπουδαιότητα για την ποιότητα ζωής του τον κάνουν να νιώθει "υπερήφανο" και μια ολόκληρη κοινωνία ξεσηκώνεται όχι επειδή της αφαιρούν σταδιακά τις ατομικές ελευθερίες αλλά επειδή δέκα άνθρωποι που καμία σχέση δεν έχουν με το σύνολό της νίκησαν (και μαγκιά τους) σ' ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι. Τραγικές φιγούρες ήταν οι Τσέχοι φίλαθλοι που πληρώνονται ακόμη λιγότερο από μας και πήγαν στην Πορτογαλία για να δουν άλλα έντεκα άτομα να παίζουν ένα ποδοσφαιρικό αγώνα.

Αν και απολύθηκα απ' το στρατό εδώ και λίγο καιρό, είναι πολλοί φίλοι που υπηρετούν αυτή τη χρονική στιγμή τη θητεία τους. Καθώς μου τα διηγούνται θυμάμαι πρόσωπα και καταστάσεις, και αφηνιάζω και μόνο που τα σκέφτομαι. Δε λέω ότι οι μόνιμοι δεν κάνουν δουλειά. Αν κάποιος την παλεύει σε στρατιωτικό περιβάλλον, μαγκιά του. Ενίσταμαι, όμως, όταν πολλοί απ' αυτούς ξεσπούν πάνω σε άτομα που έχουν τραβηχτεί στο στράτευμα χωρίς τη θέλησή τους και δεν έχουν καμία σχέση μ' αυτό το σύστημα (φαντάροι). Αν το στρατιωτικό σύστημα ήταν τελείως κλειστό, και οι θέσεις μας θα ήταν διαχωρισμένες: αυτοί τη δουλειά τους και μεις τη δική μας. Συμβαίνουν σκηνικά που σε κάνουν ν' αναφωνείς "μα δε μπορεί να συμβαίνουν τέτοια πράγματα, δε μπορεί να είναι τοσο παράλογο". Κι όμως είναι. Πριν τα δω και γω δεν τα πίστευα. Ο αερονόμος που θα γράψει ένα σμηνίτη που δε φορά δίκοχο στην πύλη, ενώ δίπλα είναι πενήντα μονιμάδες που επίσης είναι ασκεπείς. Ο τύπος στη γραμματεία που δε βγάζει φωτοτυπίες επειδή είναι πολύ απασχολημένος με φραπέ και τσιγάρο. Οι καραβανάδες που θα στην πουν απλώς και μόνο επειδή τη νύχτα στραβογάμησαν και σήμερα έτυχε εσύ να περνάς από δίπλα τους. O αξιωματικός που θέλει να καθαρίσεις το γραφείο του επειδή οι καθαρίστριες καθαρίζουν μόνο τα γραφεία του διοικητή και του υποδιοικητή και το διάδρομο του διοικητηρίου και μετά την κοπανάνε, ενώ εσύ μόλις έχεις γυρίσει από τριπλό νούμερο και έχεις δουλειά και στην επιστασία σου. Οι συνάδελφοι σου σμηνίτες και έφεδροι σμηνίες που είναι τόσο καλομαθημένοι που εύχεσαι να πήγαινε όλη η μοίρα σου (και συ μαζί) μετάταξη πεζικό και στον Έβρο, μόνο και μόνο να τους δεις στα δύσκολα. Οι "παλιοί" που νιώθουν πιο άντρες σκίζοντας τις επωμίδες της στολής σου, καθώς και οι λέξεις που χρησιμοποιούν στην ομιλία τους οι οποίες δεν ξεπερνούν τις τριάντα. Η δουλειά που βγάζεις αμισθί ενώ έξω θα ήσουν πολύ καλά αμοιβόμενος. Η εκμετάλλευση του φιλότιμου. Η βαρεμάρα, η βρωμιά και τα πισωμαχαιρώματα που καλύπτονται από μια βιτρίνα καλλωπισμού από παρελάσεις και από καθαρές πύλες στρατοπέδων. Η εθνική ομοψυχία που μας πουλάνε ενώ στα πιο ουσιώδη πράγματα όπως οι μισθοί, οι συντάξεις και η ποιότητα ζωής, οι Έλληνες κι όλοι οι λαοί είναι χωρισμένοι. Προσπαθώ να θυμηθώ αν η θητεία μού πρόσφερε κάτι καλό. Δε μου πρόσφερε τίποτα απολύτως. Εσύ είσαι αυτός που δίνει τον πολύτιμο χρόνο σου για να σερβίρει φαγητά στη λέσχη αξιωματικών. Το αντάλλαγμα είναι να σε αφήσουν ήσυχο να συνεχίσεις τη ζωή σου. Έρχεται Ολυμπιάδα. Λυπάμαι όσους έτυχε να κάνουν αυτόν τον καιρό θητεία. Βλέπω κόσμο στην τηλεόραση να πανηγυρίζει τις νίκες της εθνικής του. Σκέφτομαι δύο πράγματα που μπορούν να ενώσουν αυτό το λαό και χίλια που τον χωρίζουν. Αυτά τα δύο πράγματα (Euro 2004 και Ολυμπιακοί Αγώνες) είναι τα τελευταία σε σπουδαιότητα...

Ρε, έπρεπε να χάνατε 4-0 από τους Γάλλους να δούμε αν θα μου κορνάρατε απ΄ έξω από το σπίτι! Δεν πειράζει, στο επόμενο...

Βρε παιδιά, ηρεμία. Αυτό που έγραφα σε προηγούμενο post μου για το ότι θα επιδιώκω από δω και στο εξής σχέσεις της μιας βραδιάς όπου βρεθώ κι όπου σταθώ, ήταν καθαρά ειρωνικό σχόλιο. Ας μην τρελαινόμαστε!