Όπως είπε κάποτε μια blogger που έχω στα λινκια μου για μένα η επικαιρότητα του ιστολογίου μου είναι οι σκέψεις των μικρών στιγμών. Με τα άλλα, τα δημόσια, τα κοινά, ασχολούνται άλλοι και με το παραπάνω, που έχουν περισσότερο μεράκι και λιγότερη βαρεμάρα να διαβάσουν κάτι παραπάνω και να εκφέρουν σφαιρικότερη άποψη. Εγώ βαρέθηκα. Για τώρα. Χτες βγήκα με έναν παλιό Έλληνα συγκάτοικο που γύρισε στο Λονδίνο μετά από 3μηνες διακοπές στην Ελλάδα. Βρεθήκαμε και φάγαμε και η συζήτηση το έφερε στα περί Αγγλίας και Ελλάδας. Ποτέ αυτές οι συζητήσεις δε βγαίνουν πουθένα, αυτό έχω καταλάβει. Αυτό που δεν καταλαβαίνω, όμως, είναι γιατί σχεδόν όλοι οι Έλληνες που έχω συναντήσει εδώ δε θέλουν να κάτσουν εδώ πέρα κι θέλουν να πάνε στην Έλλαδίσσα' τους. Ρε μήπως και είναι οι 300 σωστοί και μεις οι 3 λάθος; Μπα, όπως μου λέει κι ένας φίλος, "πρέπει να κάνεις ότι είναι καλύτερο για σένα", αν και για μένα αυτό μεταφράζεται "Κάνε ό,τι νομίζεις, αλλά καλύτερα να γυρίσεις πίσω να βγαίνουμε για καφέ συνέχεια. Στο κάτω κάτω όπου και να πας, πάλι εδώ θα γυρίσεις". Αυτή η σκέψη με τρομάζει. Δηλαδή ό,τι και να κάνεις, όπου και να ταξιδέψεις, ό,τι κόσμο κι αν γνωρίσεις είσαι υποχρεωμένος να επιστρέψεις στη γεωγραφική φυλακή που κάποτε σε γέννησε; Μου λείπει η χώρα μου αλλά είμαι βέβαιος ότι θα το μετανιώσω έτσι και πάω εκεί ξανά. Καμιά φορά νιώθω ότι είμαι μόνος μου εναντίον όλων που θέλουν/περιμένουν να γυρίσω. Όσο όμως σκέφτομαι ότι στην Ελλάδα ήμουν εντελώς απάλευτος, τόσο θέλω να μείνω εδώ. Στο κάτω κάτω πάντοτε μου την έσπαγε η Ελλάδα και οι Έλληνες, αλλά ω, τι έκπληξη! Και γω γαμημένος 'Ελληνας είμαι (καλά τα 'πε ο lefty). Όλοι μου οι φίλοι είναι εκεί. Χτες, σε μια βραδιά ανείπωτης απαλεψιάς πήρα τηλέφωνο την πρώην μου στην Ελλάδα και μιλούσαμε 2 ώρες. Μια ώρα την πήρα τηλέφωνο εγώ, μια με πήρε αυτή. Δε μας ενδιέφερε τι λογαριασμό θα κάνουμε, ούτε τίποτα. Εδώ στην Αγγλία δεν έχω γνωρίσει ακόμη κανεναν με τον οποίο θα έκανα κάτι τέτοιο. 12 η ώρα σηκώθηκα πάλι. Πάμε ν΄αδράξουμε τη μέρα.