Ήμουν τρία χρόνια στην Ελλάδα πριν ανέβω στο Λονδίνο. Όλα αυτά τα χρόνια με ρωτούσαν "πώς μπορείς βρε παληκάρι μου και ζεις μ' αυτούς τους κρυόκωλους;" Δε μου έβαλε κανείς το μαχαίρι να φύγω στα ξένα, το κάνω από συνειδητή επιλογή και λίγο λόγω ανάγκης. Στο Heck to Pay αλλά και τους πρώτους μήνες αυτού εδώ του blog, τα ποστς που υπάρχουν εικονογραφούν το πόσο απάλευτος ήμουν όταν βρισκόμουν στην Ελλάδα. Διαβάζοντάς τα ξανά, όταν έχω δεύτερες σκέψεις γι' αυτό που έκανα και που σηκώθηκα έφυγα, προσγειώνομαι στην πραγματικότητα. Για μένα όλοι οι άνθρωποι είναι το ίδιο, δεν υπάρχουν θερμοί και κρυόκωλοι αλλά άνθρωποι κάτω από όμοιες και άνθρωποι κάτω από διαφορετικές κουλτούρες. Οι γνωστοι μου εδώ είναι άνθρωποι από διάφορες χώρες του κόσμου. Το Λονδίνο εφηύρε την έννοια της φιλοξενίας του εντελώς διαφορετικού. Απ' όλες τις γωνιές του πλανήτη έχουν έρθει εδώ άνθρωποι για κάτι καλύτερο και οι περισσότεροι (ακόμα και πρώτης γενιάς) αυτοπροσδιορίζονται ως Βρετανοί. Είναι φανταστικό αυτό που συμβαίνει εδώ. Μου έκανε εντύπωση από την πρώτη στιγμή. Αλλά να ρε πούστη, είναι κάτι μέρες σαν τη σημερινή που θα ήθελα να βρίσκομαι στο στέκι μου στην Αθήνα και να πίνουμε πράσινες με τους κολλητούς, να μιλάμε για τη συναυλία των Whitesnake στο Λυκαβηττό το 2003, να πειράζουμε κανα γκομενάκι στο δρόμο, να χλαπακιάσουμε από μια τεράστια μερίδα γύρο, να μαζευτούμε σε κανα σπίτι να βάλουμε τέρμα Black Sabbath (με Tony Martin)... Στην Ελλάδα είχα τη δουλειά μου, την κοπέλα μου και σε κάποια φάση είχα κάνει μεγάλες παρέες. Και ο μαλάκας τα άφησα όλα για να κάνω ένα γαμημένο μάστερ που ανάθεμα κι αν θα με βοηθήσει στο μέλλον. Επίσης άφησα δύο πρώην που αναμένουν πώς και πώς να γυρίσω να με δουν. Αλλά είναι η αίσθηση αυτή του ότι αρέσεις, και η επαλήθευση του ότι αφότου έχασα τα περιττά κιλά ένιωσα "πηδήξιμος" ξανά. Η μία έχει ακόμα ελπίδες, γι αυτό την έχω από "μακριά και αγαπημένοι", μπας και επιτέλους το καταλάβει. Γυρνάει και μ' άλλους, αλλά μ' έχει στην άκρη του μυαλού της. Η άλλη, μια Ελληνίδα ομογενής 8 χρόνια μεγαλύτερη μου, το χώνεψε λίγο καλύτερα. Κι ας ήταν πιο πρόσφατη (είχαμε σχέση εξ αποστάσεως, θα θυμάσαι αν διάβαζες αυτό το blog παλιότερα). Θέλει να έρθει να με δει ξανά. Ελπίζω να μην της μπούν τίποτα περίεργες σκέψεις. Στη φάση που είμαι τώρα θέλω να έρθει ο οποιοσδήποτε από Ελλάδα, μόνο και μόνο για να βγούμε και να γυρίσουμε από δω κι από κει γιατί μ' έφαγαν οι τέσσερις τοίχοι. Μόνο σκέφτομαι μην κάνω καμιά κουτσουκέλα όταν έρθει εκείνη. Το δωμάτιό μου μού ήρθε με κρεβάτι "king size" μέσα. Και ποιός απ' τους δύο κοιμάται στον υπνόσακο τώρα... Τουλάχιστον θα δω ένα αγαπημένο πρόσωπο. Έναν απ' τους ανθρώπους που χαίρομαι να έχω γνωρίσει.