Δε μου πάει να το κλείσω. Απλώς βαρέθηκα και νομίζω ότι θα πάρει πολύ καιρό να ξαναγράψω εδώ. Ίσως βιάστηκα να κατεβάσω ρολά. Όμως παίρνω ένα μεγάλο διάλειμμα απ' το "άθλημα". Ανοίγω τις παλιές καταχωρήσεις αν κανείς θέλει να διαβάσει.

Morgan Spurlock: Ένας ακόμη Michael Moore;

Τον γνωρίσαμε από το "Super Size Me". Ο ανεξάρτητος σκηνοθέτης και σεναριογράφος τώρα "χτυπά" με το reality TV show του, 30 Μέρες. Όπως και η ταινία του, έτσι και η σειρά έχει δεχτεί κριτικές, όπως το ότι ουσιαστικά δεν κάνει έρευνα, αλλά στοχεύει να δείξει στο κοινό προκατασκευασμένα συμπεράσματα. Το Super Size Me μπορεί να έδωσε κάποια παραπάνω στοιχεία, αλλά βασικά δεν μας είπε κάτι καινούριο. Δε χρειάζεται να το δεις για να καταλάβεις. Ο Spurlock τρώει τρία γεύματα MacDonalds την ημέρα για τριάντα μέρες και δοκιμάζει κάθε είδος στο μενού τους, τουλάχιστον από μία φορά. Παράλληλα κόβει τις μετακινήσεις με τα πόδια. Έχοντας υποβάλλει τον εαυτό του σ' αυτή τη δοκιμασία για 30 μέρες, λέει γιατί να μη βάλω και κάποιον άλλον για ίσο χρονικό διάστημα σε ένα περιβάλλον που η πλείστη αμερικανική κοινωνία δεν έχει συνηθίσει; Κι έτσι, δημιούργησε το "30 Μέρες". Σ' αυτό, ένας παίχτης, που ο Spurlock αφήνει να εννοηθεί ότι είναι στενόμυαλος, δογματικός, δύσκαμπτος κλπ, πηγαίνει για ένα μήνα να ζήσει σε ένα περιβάλλον άγνωστο ή και εχθρικό προς τα πιστεύω του. Η κάμερα ακολουθεί την πορεία της ζωής του γι' αυτόν τον μήνα και τελικά βλέπεις τον ήρωα/την ηρωίδα μας αλλαγμένο/η στο τέλος να σου λέει "δεν ήξερα, δεν είναι έτσι όπως πίστευα" κλπ. Αν έχεις δει τις ταινίες του Moore, o Spurlock είναι αρκετά προβλέψιμος. Σου βγάζει αυτή την ιδέα από τις πρώτες κιόλας σκηνές κάθε επεισοδίου. Case study: Μουσουλμάνοι και ΗΠΑ Το μοναδικό επεισόδιο που είχα την περιέργεια να δω, είναι εκείνο μ' έναν (μάντεψε...) λευκο, συντηρητικό Χριστιανό που πηγαίνει για 30 μέρες να ζήσει στο Dearborn του Michigan, την πόλη με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση μουσουλμανικού πληθυσμού στις ΗΠΑ. Πρέπει να ζήσει σαν μουσουλμάνος, δηλαδή ν' ακολουθήσει όλα τους τα έθιμα, από την προσευχή μέχρι το φαγητό και την ενδυμασία. Νομίζω καταλαβαίνεις το στερεότυπο που περνά ο Spurlock. Το επεισόδιο αυτό θα είχε μεγάλη επιτυχία στην Ευρώπη, και πολύ περισσότερο στην Ελλάδα, μετά την 11η Σεπτεμβρίου (δε βάζουμε έτος. Μία είναι η 11η Σεπτεμβρίου. Ακούγεται μάλιστα ότι πλέον ο Σεπτέμβρης θα έχει μια μέρα λιγότερη και από το 11 θα πηγαίνει κατευθείαν στο 13. Μόνο στη Γέννηση του Χριστού είχαν κάνει κάτι παρόμοιο, με την αρίθμηση των ετών). Για μια ακόμη φορά, η ιδεοληψία μιας μεγάλης μερίδας του πληθυσμού θα "δικαιωνόταν". Βλέπουμε λευκούς ασφαλίτες να τον σταματούν στο αεροδρόμιο και να τον ψάχνουν. Βλέπουμε το γραφείο μουσουλμανικών υποθέσεων στο Μίσιγκαν να δέχεται απειλητικά e-mail από θιγμενους Χριστιανούς ("Ξεχάσατε την 11η Σεπτεμβρίου;") Βλέπουμε λευκούς Αμερικανούς να δηλώνουν ότι δεν έχουν ιδέα για το Ισλάμ. Βλέπουμε λευκούς Αμερικανούς να ακούν μια κασέτα με ισλαμικό ψαλμό και να μην ξέρουν τι είναι. Ακούμε λευκούς Αμερικανούς να λένε "θα πάρω την καραμπίνα μου και θα τους καθαρίσω"! Ε, γιατί μου φαίνεται φτιαχτή όλη η ιστορία; Εντάξει, στο Ελλάντα μάς αρέσει να λέμε τι γίδια και τι βλαμένοι είναι οι Αμερικάνοι... μα τόσο πολύ πια; Και γιατί ο Spurlock δηλαδή να μην πήρε συνέντευξη από δεκαπέντε Αμερικανούς και να μην ήταν μόνο οι πέντε αστοιχείωτοι; Αντικειμενικό ντοκυμαντέρ... αρχίδια με ρίγανη. Και όσο για τον πρωταγωνιστή του επεισοδίου... και καλά καρασυντηρούκλα λευκός redneck που στο τέλος κατανοεί και εκτιμά το Ισλάμ. Από την αρχή μέχρι το τέλος, το επεισόδιο μυρίζει φτιασίδωμα. Bottom line: λευκοί αμερικάνοι χριστιανοί: bad. Μουσουλμάνοι των ΗΠΑ: καταπιεσμένη μειονότητα που δεν τους καταλαβαίνει κανείς. Μίλα μετά για "αντίστροφο ρατσισμό". Και καλά οι Αμερικάνοι που γνωρίζουν την κοινωνία τους. Εμείς, όμως, δεν τη γνωρίζουμε. Τη "μαθαίνουμε" από κάτι τέτοια. Μόνο να υποψιαζομαστε μπορούμε. Μόνο να λέμε ότι, ρε κάτσε ρε αδερφέ, όλοι οι λευκοι εκεί πέρα ούγκα-ούγκα είναι; Δε λέω ότι οι μουσουλμάνοι εκεί δεν δέχονται ρατσισμό, ούτε ότι δεν έχουν δυσκολίες. Ο Spurlock όμως φαίνεται ότι υπερβάλλει σε πολλά σημεία. Προσωπικά δε με χάλασε το επεισόδιο ιδιαίτερα. Έμαθα πώς σφάζουν ένα ζώο για να γίνει "χαλάλ" (επιτρεπτό απ' το Ισλάμ), ότι οι κινήσεις τους κατά τη διάρκεια της προσευχής είναι προσεγμένες, και άλλα πολλά. Γενικά, άξιζε τα 45 λεπτά χάζεμα. Και το ποστ αυτό είχε βγάλει, προφανώς, προκατασκευασμένα συμπεράσματα για το γνωστό σκηνοθέτη. Kι ούτε είναι ότι τα 'χω μαζί του. Κονομάει απ' αυτή την κατάσταση, δεν έχει ανάγκη αυτός. Upd: Το site του ριάλιτυ

Δουλειά δεν είχε ο γάιδαρος...

...και blogs δημιουργάει. Λοιπόν, το Jackass (ναι, έκανα πολλή ώρα να σκεφτώ το όνομα) θα φιλοξενεί mini posts μου. Το Hell to Pay θα συνεχίσει με τα μεγαλύτερα κείμενα. http://htp-mini.blogspot.com

With liberty and justice for all (yeah, right!)

Δε θυμάμαι να έχω μαλλιοτραβηχτεί με κανέναν blogger. Ούτε θέλω να το κάνω ποτέ. Τα blogs είναι μέσο κοινωνικοποίησης, επικοινωνίας, σχολιασμού και απόψεων. Ούτε forums είναι, ούτε IRC, που αυτά έχουν γίνει μπάχαλο πέρα από κάθε δυνατότητα διόρθωσης. Γι' αυτό δε θα αποκαλυφθεί η ταυτότητα κάποιων που θα μπούν στο μικροσκόπιο ευθύς αμέσως, κι επίσης θα κρατήσω το post "καθαρό". Διαβάζοντας τα του "Κατρίνα", αδυνατώ να καταλάβω την εμμονή κάποιων να δικαιολογήσουν τους χειρισμούς της αμερικανικής κρατικής μηχανής μετά την καταστροφή. Από το "όχι δεν έφταιγε" καταλήξαμε στο ότι έχει αρκετά μεγάλο μερίδιο ευθύνης, όπως έχει και η τοπική αυτοδιοίκηση. Αλλά αυτό που με λυπεί, και επιτέλους σχολιάστηκε από περισσότερους, είναι το ότι οι πληγέντες είναι στην πλειοψηφία τους μαύροι και φτωχοί, ανήμποροι να επηρεάσουν τις εξελίξεις, και οι αρμόδιοι για σχέδια διάσωσης/πρόληψης τέτοιων καταστροφών, άφησαν αυτήν την κοινωνική ομάδα απ' έξω, χωρίς καν να κρατήσουν τα προσχήματα. Αλλά μιας και μεις δεν είμαστε μαύροι ή φτωχοί, και ούτε έχουμε συγγενείς στην Νέα Ορλεάνη, δε μας πειράζει. Φαίνεται πως αν πνιγούν όλοι αυτοί, κανείς δε θα πάρει χαμπάρι... άσε που το κράτος θα γλυτώσει και συντάξεις, παροντικές και μελλοντικές. Όλα τα στοιχεία συγκλίνουν στο ότι οι μηχανισμοί των ΗΠΑ όχι ότι δε μπορούσαν να προστατέψουν αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι δεν είχαν μέσο να φύγουν από την πόλη, αλλά αδιαφόρησαν στεγνά (και κατά συνέπεια οι σχεδιασμοί δεν προέβλεπαν τα κατώτερα στρώματα και ως εκ τούτου όταν ήρθε η κακιά η ώρα, πλέον δε μπορούσαν - Ο Μιχάλης στο Ιστολόγιο έχει κάποιες πολύ καλές πηγές). Και, ναι, το κράτος των ΗΠΑ δεν είναι τέλειο, όπως και κανένα κράτος στον κόσμο. Δεν αυτοδιαφημιζόμαστε όμως εμείς ως "χώρα της ευκαιρίας". Αυτοί το κάνουν. Και άλλο να μη μπορείς να σώσεις τους πολίτες σου, κι άλλο να αδιαφορήσεις γι' αυτούς. Ούτε λαϊκισμός είναι να επισημάνεις την κρατική αδιαφορία, ούτε ιδεοληψία είναι. Αφού συμβαίνει, πρέπει να το επισημάνεις, όπως και πολλοί έκαναν. Αλλιώς οι εγκλωβισμένοι στο στάδιο της Νέας Ορλεάνης μπορεί να ήταν εκεί ακόμα. Αλίμονο αν το να ήσουν φιλικά προσκείμενος σε μια κοινωνία ή το να ζούσες σ' αυτή, σήμαινε αυτόματα ότι πρέπει να συμφωνείς σε όλα όσα αυτή η κοινωνία υπαγορεύει ή πράττει. Λινκ από πηγές για τα παραπάνω δε χρειάζονται. Αν κάνεις μια βόλτα σε blogs θα δεις άπειρα. Κάποια άτομα, όμως, κάνουν τους συντηρούκλες παρουσιαστές και αρθρογράφους τύπου Hannity, Savage (άκου όνομα) και Coulter να δείχνουν παράδεισος των liberals (για όσους δεν ξέρουν, η Coulter το 2001 είχε γράψει ότι "πρέπει να εισβάλλουμε στις χώρες των τρομοκρατών, να σκοτώσουμε τους αρχηγούς τους και να τους κάνουμε Χριστιανούς"). Κατά μια έννοια αυτό είναι θετικό, επειδή μας δίνεται η ευκαιρία να κάνουμε τέτοια debates στη γλώσσα μας, άρα είναι πιο εύκολο να συννενοηθούμε. Αυτό, όμως δεν αλλάζει πολλά. Μέχρι πρόσφατα, πίστευα ότι το θέμα είναι και κομματικό, αλλά τελικά δε φαίνεται να είναι τέτοιο. Ο Μπους και ο κάθε Μπους είναι αναλώσιμος, σε τριάμισι χρόνια θα φύγει. Το κοινωνικό μοντέλο, όμως, είναι αυτό που ουσιαστικά δέχεται επίθεση. Κι αυτό το (αμερικανικό) μοντέλο, οι εκπρόσωποί του παλεύουν να υπερασπιστούν. Μοιάζουν περισσότερο απολογητές του συστήματος του οποίου διατείνονται πως αναλύουν. Κατά κάποιο τρόπο, υποστηρικτές του συγγραφικού έργου του Horatio Alger, αλλά αντιστρέφοντάς το: Το ότι είσαι φτωχός σημαίνει ότι είσαι τεμπέλης. Η δε συγκροτημένη χρήση της γλώσσας σε συνδυασμό με το ότι επιτίθενται χωρίς να φωνάζουν και να κατονομάζουν, είναι αυτά που μας κάνουν και τους δίνουμε σημασία και δεν τους απορρίπτουμε ως άτομα που φωνάζουν και δεν ξέρουν να μιλάνε. Γιατί απλούστατα ξέρουν να μιλάνε και ξέρουν και να κάνουν έρευνα. Κι αυτό, μεταξύ άλλων, θα τους οδηγήσει σε μια περίοπτη θέση στο συνταγματικό κύκλο των νομικων στην Ελλάδα (όσοι είναι δικηγόροι - και ξέρεις τι νομικούς έχει το συνταγματικό δίκαιο). Αν δεν είναι δικηγόροι, θα αποκτήσουν άλλες θέσεις εξουσίας κάπου αλλού και πάλι θ' αποφασίζουν για μας. Έχω εξοργιστεί πολλές φορές μ' αυτά που γράφουν και λένε, αλλά θεωρώ θετικό το γεγονός ότι υπάρχουν και αυτοί. Αλλά τι τα θες... όπως αναφέρθηκε σε ένα σχόλιο σε παλιότερο ποστ μου, όταν κάποιος συμμετέχει σε μια κουβέντα και προβάλλει ένα επιχείρημα, το κάνει γιατί έχει κάποιο συμφέρον στην κουβέντα. Τι διάλογος είναι αυτός όπου οι διαλεγόμενοι δεν υπερασπίζονται την αλήθεια, αλλά τις ιδέες τους;

JEFF SCOTT SOTO, 1 Σεπτεμβρίου

Ήταν η μοναδική φορά που αγόρασα εισιτήριο μια μέρα πριν για συναυλία. Το βράδυ εκείνο, λοιπόν, χώνω στην κωλότσεπη την καινουρια μου επιλογή στον καρκίνο, ένα Marlboro 'Blend 28' (£5.10 το πακέτο. Σιγά μην ξαναπάρω. Κάτι ξέρω που κάνω στριφτά φαίνεται.) και την κάνω για το Κάμντεν Τάουν. Ήξερα ότι μάλλον θα ήταν μούφα συναυλία, αλλά του κερατά, μεγαλώσαμε με τη φωνή αυτού του ανθρώπου, με τα 20+ χρόνια ιστορίας στο ροκ. Το λιγόερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τον τιμήσουμε με δέκα λιράκια. Ο λατινοαμερικανικής καταγωγής Νεοϋορκέζος Jeff Scott Soto δε χρειάζεται συστάσεις και δε θα προβώ σε τέτοιες. Και που δεν έχει τραγουδήσει, ο τρισμέγιστος. Παρότι τη χάλασε τη δουλειά εκεί στα μέσα του '90, λέω δε μπορεί θα τιμήσει την ιστορία του. Πρέπει να την τιμήσει. Έχει περάσει από μπάντες και μπάντες, τουλάχιστον πρέπει να παίξει από Talisman, Malmsteen και Axel Rudi Pell. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να μη γίνει της πουτάνας εκεί μέσα στο κλαμπ. Απλό είναι. Βγαίνει λοιπόν ο JSS με γυαλάκι και όλοι μαζί ξεκινούν τον ύμνο Living the Life. Όλοι από κάτω ξεκινήσαμε να χτυπιόμαστε. Τσουλίτσες με σκισμένα δικτυωτά καλτσόν. Μεσήλικες οπαδοί. Όλοι! Ο Jeff έπαιζε μπάσο και ο μπασίστας Chris McCarvill έπαιζε κιθάρα. Στο μεθεπόμενο τραγούδι ο Jeff έδωσε το μπάσο στον McCarvill. Για τα υπόλοιπα κομμάτια, άσε. Έπαιξε Soul Sirkus, έπαιξε από τους πρόσφατους σόλο δίσκους του, από Humanimal... Ουτε Axel Rudi Pell, ούτε Talisman, ούτε Μalmsteen, ούτε καν από L.A. Rocks. Κάποιος από κάτω φώναξε για Τalisman είπε "όχι ακόμα". Χεχε. Ε, δεν έκατσα να περιμένω. Δύο, τρία, εφτά ξενερέ τραγούδια έπαιξαν στη σειρά και σηκώθηκα έφυγα. Μόνο τα δύο τραγούδια από την ταινία Rock Star μου άρεσαν. Το "Stand up and shout" νόμιζα ότι το τραγουδούσε ο Μιλτσένκο Ματίγιεβιτς των Steelheart, αλλά μάλλον έκανα λάθος. Ωράια φάση ήταν όταν ο Jeff είπε κάτι για το πόσο δύσκολο ήταν να φτάσουν στο κλαμπ να παίξουν και καταλήγει "England is a bitch". Γιουχαΐσματα από κάτω. Βγαίνει ένας σαρανταπεντάρης από το κοινό και λέει "You know how it feels being English and going to the U.S., eh mate?". Το γέλιο. Ο JSS εξήγησε πιο αναλυτικά τι έγινε και πώς τελικά έφτασαν και λέει "Σημασία έχει ότι τελικά ήρθαμε και θα παιξουμε rock!" Επιμένω πάντως ότι η καριέρα του ήταν κγμ μέχρι και τα χρόνια του Axel Rudi Pell αλλά μέχρι εκεί.

First State Force Band

O εικονιζόμενος ένστολος κύριος δεν είναι άλλος από τον Matthew Barlow, τον πρώην τραγουδιστή των Iced Earth, o οποίος επηρεασμένος από τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου άφησε το συγκρότημα και κατατάχτηκε στην αστυνομία της Georgetown, Delaware. O Matt Barlow είναι ο τραγουδιστής της First State Force Band, ενός συγκροτήματος που αποτελείται αποκλειστικά από αστυνομικούς της πολιτείας του Delaware και που κάνει εμφανίσεις σε σχολεία για να τονίσει τη σημασία του να μην κάνεις ναρκωτικά και του να μην ασκείς βία. Είχα δει τους Iced Earth μια και μοναδική φορά στο Σπόρτινγκ το 2002, λίγα χρόνια αφότου είχαν βγάλει το περίφημο τριπλό live CD "Alive in Athens", μια δουλειά που έκανε πολλούς να νιώσουν καυλωμένοι που γεννήθηκαν Έλληνες. Το γεγονός ότι οι IE έπαιζαν live σε πέντε χώρες όλο κι όλο και η Ελλάδα είχε από τους περισσότερούς τους οπαδούς, δεν το σχολίασε κανείς. Ο Barlow δυνατός και αεικίνητος (και δύο μέτρα πράμα) μας εντυπωσίασε. H φωτογραφία δεξιά είναι παρμένη από site, όχι απ' τη συναυλία εκείνη. Αν και δε με χαλάει ο Ripper Owens στους Iced Earth, νομίζω ότι ο Barlow επηρέασε την μπάντα περισσότερο απ' οποιονδήποτε άλλο τραγουδιστή που πέρασε από κει. Αλλά αν του αρέσει εκεί που βρίσκεται τώρα, ας μείνει εκεί.

Δε θέλετε κάμερες στους δρόμους είπατε;

Πρώτα ας ξεκινήσουμε με κείνους που τους αφήνει αδιάφορους το θέμα. Υπάρχει το αντεπιχείρημα ότι "εγώ δεν έχω τίποτα να κρύψω". Για μένα είναι μεγάλη παγίδα, γιατί αυτό ουσιαστικά ερμηνεύεται ως "ας εγκαταστήσουν ό,τι θέλουν, δε μου πέφτει λόγος". Όλοι μας έχουμε κάτι να κρύψουμε κι αυτό δεν είναι άλλο από την προσωπική μας ζωή, ένα από τα στοιχεία που μας δίνουν τη μοναδικότητά μας. Αν οι ηγέτες και οι υπηρεσίες τους μας θεωρούν αναλώσιμους, αυτό είναι ένας ακόμη λόγος για τον οποίο οφείλουμε να προφυλάξουμε αυτή την προσωπική ζωή. Αυτό ως πρόλογος.

Από την άλλη μιλάμε για εξοπλισμό ο οποίος βρίσκεται στους δρόμους και στις πλατείες, δηλαδή σε δημόσιους χώρους. Δε μπορώ λοιπόν ν' αξιωθώ να διαμαρτυρηθώ για την ύπαρξή τους εκεί. Δε μπορώ δηλαδή να μιλάω για "χαφιεδοκάμερες" και ότι "και μόνο επειδή το κράτος σε παρακολουθεί πρέπει να φωνάζεις". Όσο για τους ιδιωτικούς χώρους, το αν θα υπάρχουν κάμερες ή όχι, αυτό είναι στην ευχέρεια του ιδιοκτήτη. Αν κάποιος μπει και ληστέψει ένα μαγαζί, τα αρχεία απο τις κάμερες του μαγαζιού θα χρησιμοποιηθούν απ' την αστυνομία για να αναγνωριστεί ο δράστης.

Οι εταιρίες τηλεφωνίας είναι υποχρεωμένες να διατηρούν αρχείο με την ώρα και τη διάρκεια των κλήσεών μας και σε ποιους τηλεφωνήσαμε, πρώτον για λόγους τιμολόγησης και δεύτερον για έρευνες κατόπιν εγκληματικών πράξεων. Το κράτος μπορεί και τώρα να ζητήσει και να πάρει αντίγραφο ενός αναλυτικού λογαριασμού, άρα αυτό δεν είναι κάτι το οποίο πρέπει να "φοβόμαστε" ότι μπορεί να γίνει στο μέλλον. Ήδη γίνεται. Και το "φακέλωμα" γίνεται εδώ και πενήντα χρόνια και μια απ' τις εκφάνσεις του ονομάζεται "αστυνομική ταυτότητα". Μιλάμε για παρακολούθηση από το κράτος, παρότι εμείς οι ίδιοι πρόθυμα δίνουμε τα στοιχεία μας σε τράπεζες, εταιρίες πιστωτικών καρτών, στο Internet, εταιρίες σταθερής και κινητής τηλεφωνίας. Πόσα βγάζεις, τι έχεις αγοράσει, που έχεις ταξιδέψει, και μπορούν να παράξουν μια εικόνα του προφίλ σου από τα προϊόντα που αγοράζεις. Αυτο πώς το δέχεστε και δε δέχεστε τα άλλα;

Η καταγραφή αρχείων έχει σκοπό όχι την πρόληψη αλλά την έρευνα για εγκλήματα που έχουν ήδη γίνει. Η κάμερα δε μπορεί να εμποδίσει κανέναν να διαπράξει αδίκημα, εκτός αν έχει αναρτημένο κανένα λέιζερ, απ' αυτά που βλέπουμε στις ταινίες. Ένα από τα αρχικά στοιχεία που είχαν οι αρχές μετά τις βομβιστικές επιθέσεις στο Λονδίνο ήταν τα αρχεία από τις κάμερες στους σταθμούς του μετρό. Και ασφαλώς δε γίνεται, τουλάχιστον με τις υπάρχουσες τεχνολογίες, να διαβάζονται εκατομμύρια text και picture μηνύματα και να ακούγονται δισεκατομμύρια τηλεφωνικές κλήσεις. Για να δουν τι έγραψες/τι έστειλες εσύ, πρέπει να εστιάσουν σε σένα και να "αναχαιτίσουν" το μήνυμα την ώρα που φεύγει από σένα. Αυτό ή να αποκτήσουν πρόσβαση στο κινητό/υπολογιστή σου. Κάτι το οποίο χρειάζεται ένταλμα. Πες μου αν νομίζεις ότι είσαι τόσο σημαντικός για να σε βάλουν στο μάτι. Γιατί είσαι εσύ κίνδυνος για το σύστημα;

Ο μόνος τρόπος να αποκτήσουν κυβερνητικοί υπάλληλοι πρόσβαση στα e-mail σου είναι με δικαστική εντολή. Είτε αυτό είτε... να τα διαβάσουν όταν εσύ δεν κοιτάς.

Οπότε μ' αυτό ως δεδομένο, ας κοιτάξουν το ιστορικό μου όσες φορές θέλουν. Δε θα δουν παρά πόσα SMS έχω στείλει στoυς κολλητούς μου και πόσα posts έχω αφήσει στο Blogger.

Εκτός αν θεωρείτε πολιτική ελευθερία το να μην ενδιαφέρονται οι αρχές αν το διαβατήριό σας έχει σφραγίδες από Πακιστάν, Αφγανιστάν, Ιορδανία, Ιράν και Σαουδική Αραβία, όλα μαζί. Ε, τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια (και λιγότερο πιο πριν) ο κόσμος έχει γίνει μεγάλο μπάχαλο. Μεγάλο μπάχαλο! Λογικό λοιπόν δεν είναι να σε προσέχουν λίγο παραπάνω αν δουν ότι έχεις ταξιδέψει εκεί;

Πειράζει που δε νιώθω ότι περιορίζονται οι προσωπικές μου ελευθερίες; Κάνω ότι έκανα και πριν την 11η Σεπτεμβρίου. Αι συναθροίσεις εις ομάδας άνω των τριών ατόμων δεν απαγορεύονται. Με εξαίρεση τους ιδιωτικούς και κυβερνητικούς χώρους όπου δεν έχω άδεια να βρίσκομαι, μπορώ να πηγαίνω όπου θέλω, ό,τι ώρα θέλω. Το μόνο που φοβάμαι είναι μήπως μου την πέσει κανένας σε καμιά γωνιά. Σ' αυτή την περίπτωση περιμένω ότι οι κάμερες θα βοηθήσουν την αστυνομία να πιστοποιήσει την ταυτότητα του δράστη. Δηλαδή, όλες οι τεχνολογίες, όπως και όλα τα πράγματα γενικώς, έχουν διπλή χρήση. Εν ολίγοις, καλό το Εξέγερση και το Indymedia Athens, αλλά υπάρχουν κι άλλα sites ενημέρωσης. Με σκοπιμότητες, μπορεί. Αλλά λες και το Eksegersi και το Indymedia είναι πρότυπα αντικειμενικής ενημέρωσης.

Μου φαίνεται ότι οι ηγέτες μας είναι λιγότερο διαβολικοί απ' όσο τους εχουμε απεικονίσει. Τα πράγματα είναι καλύτερα απ' όσο φοβόμαστε και χειρότερα απ' όσο θα θέλαμε. Οι δυτικές κοινωνίες μπορεί να μην κυβερνώνται από υποδείγματα δημοκρατίας, αλλά είναι απ' τις καλύτερες δημοκρατίες που έχει δείξει η Ιστορία μέχρι τώρα. Βέβαια το μέλλον μπορεί να μας επιφυλάσσει εκπλήξεις. Τώρα έχουμε δημοκρατικές κυβερνήσεις. Μετά κανείς δεν ξέρει τι γίνεται και πώς οι μεταγενέστεροι ηγέτες θα χρησιμοποιήσουν τον τεχνολογικό εξοπλισμό που έχει τώρα στηθεί. Τελικά που τελειώνει η ασφάλεια και πού αρχίζει ο αδιάκριτος έλεγχος και η παρακολούθηση;

Η Κινεζούλα

Κυριακή και μέσα στη μαυρίλα ο δικός σου. Κατεβαίνω φορτωμένος με βιβλία και τον υπολογιστή στα Starbucks της παλιάς γειτονιάς να κάτσω να πιω ένα Φρα-πουτσίνο και ν’ ασχοληθώ και λίγο με την αρχιδιά που επισήμως ονομάζω "πτυχιακή", μιας και η βιβλιοθήκη το καλοκαίρι έχει ώρες λειτουργίας λιγότερες κι απ’ της τράπεζας. Μια κοντούλα σχιστομάτα με γυαλάκια με υποδέχεται με χαμογελάκι. "Hellooooo" μου κάνει με την ψιλή φωνίτσα της. Hello, της λέω και παραγγέλνω. Παει να το ετοιμάσει. Κανονικά, βάζει το μείγμα με τα παγάκια και το σιρόπι στο μπλέντερ. Της λέω να το ανακατέψει δύο φορές γιατί στο παράρτημα αυτό συνήθως όταν παίρνεις Φραπουτσίνο μασάς και παγάκια μαζί. Σε κάποια φάση γυρίζει προς τα μένα. "Έχετε ξαναπιεί αυτό το ρόφημα;" με ρωτά με το χαμογελάκι της. Στην παλιά πουτάνα; "Ναι το έχω πιει" "Και σας αρέσει πολύ;" Όχι, το πίνω γιατί με υποχρεώνει η τσούλα γκόμενά μου να είμαι "ιν". "Πάρα πολύ. Πάντως προτιμώ το Mint Mocha Chip Frappuccino αλλά είναι πανάκριβο". "Yeeees it iiis," απαντάει. "Σας ρωτάω πάντως επειδή περίσσεψε λίγο, αν θέλετε να σας το βάλω σε άλλο ποτηράκι" Ενάμισι Caramel Frappuccino στην τιμή του ενός. "Α ωραία." Μου το δίνει και πληρώνω. "Από που είσαι;" με ρωτάει. "Ελλάδα. Εσυ;" "I'm froοοm Chinaaa" Δε μπορεί, θα κάνει σχόλιο τώρα. "Ναι; Ξέρεις, μένω με τέσσερις Κινέζους στο ίδιο σπίτι, τρια αγόρια κι ένα κορίτσι" "Οοοοοο! Μένεις στο Λονδίνο;" Εμ, με το backpack και το φορητό και το σορτσάκι περισσότερο για τουρίστας περνιέμαι (είναι τουριστική περιοχή εκεί που είναι αυτό το παράρτημα). "Ναι, εδώ μένω" Της είπα λίγο πολύ τι κάνω, τι σπουδάζω, το χαμογελάκι από την Κινεζούλα δεν εξαφανίζεται στιγμή. Μετά μπήκαν άλλοι πελάτες, μάλλον έπρεπε να την αφήσω να δουλέψει. Και παω παραμέσα και κάθομαι. Να' ναι καλά η κοπέλα. Χτες ξύπνησα γαμοσταυρίζοντας όλο το σύμπαν και ήμουν έτσι μέχρι να παω στα Starbucks. Μετά την κουβέντα μας ήμουν εμφανώς πολύ καλύτερα, και μόνο από την παρουσία της εκεί. Ελπίζω να την ξαναπετύχω όταν παω πάλι εκεί για καφέ.

E-business, e-commerce, e-tailing...

...και τ' αρχίδια μου κουνιούνται.

H Αλκηστις Πρωτοψάλτη διασκευάζει Nickelback;

Άρα ας περιμένουμε και τη Δήμητρα Γαλάνη να τραγουδήσει Unloco την Τσανακλίδου να τραγουδήσει Whitesnake (συγκεκριμένα, το Still of the Night) την Αλεξίου να τραγουδήσει Tyketto ...αν και νομίζω ότι τον Coverdale θα έπρεπε να τον ερμηνεύσει ο Πάριος. Στιχουργικά δεν τους ξεχωρίζεις. Τα ινδιάνικα δε ονόματά τους μεταφράζονται περίπου το ίδιο στα ελληνικα: "το μουνί που κλαίει". Βασικά τώρα ξύπνησα. Γαμώ το Splinter Cell: Chaos Theory όλη νύχτα χτες γαμώ. Και βαριέμαι σαν τον πούστη.

Αυτό που θα ήθελα πολύ...

...είναι ν' ακούσω τα τραγούδια του Glorious Burden με τον Matthew Barlow στα φωνητικά. Eιδικά το Declaration Day και το Attila.

Ψάρια στο Rip 'n' Tear

Σα να μην έφταναν όλα τα άλλα, έχω και τη γαμημένη την πτυχιακή, η οποία με τους ρυθμούς που πάει δε θα την τελειώσω ούτε του χρόνου τέτοια εποχή. Βασικά τώρα βρίσκομαι στη φάση του development, πρέπει να γράψω σε scripting γλώσσες που δεν έχω μάθει ποτέ μου και οι μαλάκες στο πανεπιστήμιο έχουν την PHP 3. Την PHP τρία! Και είμαστε τώρα στην πέντε! Επίσης, παρότι έχουν ASP .NET, δεν έχουν Microsoft SQL server, αλλά σου λέει αν θέλεις να κάνεις backend βάση δεδομένων, κάντην σε Access. Ναι... γιατί όχι; Όλοι δουλεύουν Access σήμερα, είναι το πιο σταθερό, το πιο αξιόπιστο σύστημα διαχείρισης βάσεων δεδομένων. Ποιος χέζει και τους SQL servers και όλα. Ενώ θέλω να τελειώνω με την γαμωπτυχιακή να φύγει από τη μέση... εντάξει, τον τίτλο τον θυμάμαι ακόμα, αν τον ξεχάσω, έχω κρατήσει το αρχείο της πρότασης (proposal). Το θέμα της πτυχιακής όμως ακόμα μού είναι καθισμένο στο σβέρκο. Παρότι δύο καθηγητές συμφώνησαν ότι είναι καλό, εμένα μου φαίνεται μαλακοειδές και καθόλου χρήσιμο στην κομπιουτερέ κοινότητα. Αλλά πίεζε ο χρόνος, έπρεπε να παραδώσω και μια γαμωπρόταση (γαμωproposal) και στο κάτω κάτω δε θα σώσω εγώ τον κόσμο. Πρέπει να γίνουν τρεις εκτυπώσεις. Μια για τον supervisor, μια για τη βιβλιοθήκη... και μια για σένα για να θυμάσαι το απαύγασμα των κόπων σου; Τι; Ναι, καλά. 130 σελίδες, τρεις κόπιες; Δύο κόπιες που χρειάζονται, και πολύ είναι. Σιγά μην κρατήσω αντιγραφο για μένα. Θα έχω το soft copy σε δισκάκι και στον σκληρό και απο κει και πέρα στ' αρχίδια μου. Σήμερα το πρωί τηλεφώνησα στη Sonita, της είχα πει ότι το βράδυ θα πήγαινα στο Rip 'n' Tear για μπύρα και ποζεριές και θα την έπαιρνα να κανονίσουμε ώρα (μου είπε ότι ακούει και τέτοια πράγματα). Δεν το σήκωσε. Λίγες ώρες αργότερα την ξαναπήρα. Θα δουλεύει, λέω. Μέχρι τώρα δεν έχει τηλεφωνήσει πίσω ή στείλει μήνυμα. Και μια απ' αυτές τις μέρες θα την πετύχω πουθενά και θα μου πεί "σορρυ Phantasmak, αλλά δούλευα μέχρι αργά και άργησα να δω τις κλήσεις" και άλλα τέτοια, παρότι ξέρω ότι σταμάτησε τη μια από τις δύο δουλειές και μέχρι χτες ήταν σε διακοπές. τα δύο τηλεφωνήματά μου απείχαν ώρες μεταξύ τους. Στο βιβλίο μου όλα αυτά σημαίνουν "κοίτα για άλλα ψάρια στη θάλασσα". Εντάξει, δεν είναι το στύλ μου η Sonia, αλλά ήταν καλή ευκαιρία για "αρπαχτή". Η ίδια είναι ειδήμων της αρπαχτής φάσης, οπότε σ' ένα κλαμπάκι με ποζεράδικα και ποτά και headbanging, πολλά μπορεί να γίνονταν. Δε γαμιέται. Έχει ψάρια η θάλασσα. Ίσως και το Rip 'n' Tear.

Κουίζ

Έχει γίνει της μόδας τελευταία. Σάντι Σαλβαδόρ. Λατίνα τραγουδίστρια ποιού 80s συγκροτήματος; Μην ψάξεις στο Google. Θα το καταλάβω. Άιντε!

Υπάρχουμε... συνυπάρχουμε; Ο Έλληνας στο κινέζικο σπίτι.

Θα μου λείψουν τα τομάρια. Είχαμε τις καλές και τις κακές μας στιγμές, αλλά πριν ένα χρόνο οικειοποιήθηκα μια παρέα άγνωστη. Γνωριστήκαμε όλοι και μείναμε στο ίδιο διαμέρισμα. Καθώς το δωμάτιο αδειάζει από πράγματα βλέπω τι ιστορία γράψαμε εκεί και ότι αυτό που είχαμε στην άκρη του μυαλού μας τελικά έγινε. Ήμασταν προσωρινοί, άλλοι πριν από μας έμεναν εκεί και τώρα ήρθε η ώρα να πάρουμε πούλο. Την μετακόμιση την έκανα μόνος χωρίς βοήθεια, πηγαινοερχόμενος δύο φορές τη μέρα από το παλιό στο καινούριο σπίτι κι αντίστροφα. Ακόμα έχουν μείνει κάποια πράγματα, αλλά πλέον άυριο θα έχει τελειώσει. Έπρεπε να παίξει κι η απαραίτητη σκούπα και το σφουγγάρισμα, καθώς υπάρχει κίνδυνος να σου κρατήσουν ποσό απ' την εγγύηση αν στην επιθεώρηση δε βρουν το σπίτι αρκετά καθαρό. Καθόλου παράξενο, καθότι στη χώρα αυτή ούτε ένα ποτήρι νερό δε σου δίνουν δωρεάν. Αυτό έβλεπα για έντεκα μήνες απ' το παράθυρό μου. Όταν πάρθηκε η φωτογραφία ο καιρός ήταν καλός (για Λονδίνο). Τώρα θα μένω με τέσσερις (4) Κινεζους. Βέροι Κινέζοι όλοι τους με 2-3 χρόνια στην Αγγλία ο καθένας. Οι Κινεζοι είναι ένας λαός που μέχρι τώρα προτιμούσα να είμαστε από μακριά και αγαπημένοι. Είναι τόσο διαφορετικοί από μας στον τρόπο έκφρασης, στις συνήθειες, στη γλώσσα, στα πάντα. Όσες φορές τύχαινε να έχουμε Κινέζο σε εστία δεν καταλαβαίναμε γιατί ήταν τόσο απόμακρος. Τώρα το κατάλαβα. Πώς θα μπορέσουμε λοιπόν να συνυπάρξουμε; Αγγλικά είτε δεν καταλαβαίνουν καλά, είτε ερμηνεύουν τις αγγλικές εκφράσεις διαφορετικά. Πρέπει να τους λες κάτι πέντε φορές με πέντε διαφορετικούς τρόπους για να το πιάσουν και πάλι δεν καταλαβαίνεις αν το πήραν στραβά ή όχι. Φαίνεται ότι δεν έχουμε τον ίδιο τρόπο να κάνουμε πλάκα, ούτε η αίσθηση ειρωνίας είναι ίδια. Τα φαγητά που τρώνε είναι όλα εισαγόμενα. Όλα από Κίνα. Η κουζίνα μυρίζει συνεχώς ασιατικό άρωμα. Στο τραπέζι κάθε απόγευμα μαζεμένοι μιλάνε την όλο φωνήεντα γλώσσα τους και σε κάποιες φάσεις γελάνε όλοι μαζί και λες "τι να είπε τώρα αυτός εκεί;" Οι άνθρωποι αυτοί έχουν φέρει τη χώρα τους μαζί τους, όπως έχουν κάνει τόσοι λαοί που έχουν έρθει εδώ. Πόσο δύσκολο να είναι γι' αυτούς να ζουν σ' ένα μέρος που δεν καταλαβαίνουν; Πόσο δύσκολο θα ήταν για μας αν χρειαζόταν να πάμε στην Κίνα; Εδώ ακόμα δεν έχω μάθει τα ονόματά τους. Άραγε έκανα καλά που έκλεισα αυτό το δωμάτιο; Θα μπορέσουμε να συνυπάρξουμε; Θα δείξει.

Η εξίσωση του Νεοέλληνα

Ατάκα φίλου σε SMS που μου είχε στείλει απ' τη σκοπιά: Νεοέλληνας=Άραβας+Ευρωπαίος+Αρχαίος Έλληνας+Μαλάκας Το δεύτερο σκέλος της εξίσωσης είναι ελλειπές κατά μια παράμετρο και ο φίλος δεν τη θυμάται πια. Αν κανείς μπορεί να προσθέσει μια ιδέα, ας το κάνει ελεύθερα.

Κάτι που άκουσα και χάρηκα

Oι Steelhouse Lane άκουγαν Hardline.

Συνέντευξη

Πριν αρχίσετε να βαράτε όλοι μαζί, ξέρω ότι οι εταιρίες δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα. Θέλουν ανθρώπους που θα τους παράγουν όσο περισσότερο γίνεται. Όταν καλούν κάποιους υποψήφιους υπαλλήλους, θέλουν να μάθουν τι καπνό φουμάρουν και αν θα τους παράγουν έργο. Επειδή όμως τον κάθε υποψήφιο δεν τον ξέρουν κι από χτες, έχουν ένα βιογραφικό και γύρω στη μισή ώρα για να τον αξιολογήσουν. Με τι κριτήρια; Έχουν πέντε-έξι κριτήρια. Μπορεί να είναι σωστά, μπορεί να είναι και λάθος. Αν είναι λάθος, τι ρίσκο παίρνουν και τι υπάλληλος προσλαμβάνεται; M' αυτό το σκεπτικό, μήπως πρέπει να πάρουν ένα άλλο ρίσκο, αυτό της πρόσληψης κάποιου βάσει παραμέτρων που δεν εξετάζει η εταιρία στην οποία εκείνος στέλνει βιογραφικό; Τα απανταχού τμήματα ανθρώπινου δυναμικού των εταιριών δε θα συμφωνήσουν μ' αυτή την τοποθετηση. Αν σου πω ότι μ' ενδιαφέρει, θα 'ναι ψέμα. Εμείς θέλουμε να δουλέψουμε. Πώς θα ζήσουμε, αντιγράφοντας και πουλώντας CD; Πολλοί παρουσιάζουν τις δυτικές χώρες ως τόπους ευκαιριών και ανέλιξης, σε αντίθεση με τη χώρα μας όπου 'κυριαρχεί το ρουσφέτι και το βύσμα'. Γνωστά και χιλιοειπωμένα. Παραδόξως enough, κανείς απ' αυτούς που τα ισχυρίζονται δεν τα μαζεύει και δεν την κάνει γι' Αμερικές και δεν ξέρω και γω που αλλού (δε μιλάω για κείνους που για λόγους ανωτέρας βίας δε μπορούν να κάνουν αλλιώς). Δεν είναι ότι έχουν άδικο. Αλλού υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες, οργάνωση, λεφτά, και τα 'βυσματικά' φαινόμενα δεν είναι τόσο διαδεδομένα όσο στην Ελλάδα. Eίναι όμως και έξω δύσκολα, όπως κάθε φορά που ξεκινάς κάτι καινούριο. Πρέπει να τρέξεις, να χτυπήσεις πόρτες, και θα σου κλείσουν και πόρτες στη μούρη. Είναι περισσότερες οι δουλειές, αλλά περισσότεροι και οι υποψήφιοι. Δεν προσγειώνεσαι στο Χήθροου και βρίσκεις δουλειά σε μια βδομάδα. Αυτή που μου πήρε χτες συνέντευξη είναι μια γλυκύτατη κοπελίτσα, το πολύ συνομήλική μου αν όχι μικρότερη. Ευτυχώς που στα Αγγλικά δεν υπάρχει πληθυντικός ευγενείας γιατί αλλιώς θα ξενέρωνα άσχημα. Ήμουν στην Αγγλία για πτυχίο, και όταν τελείωσα, στην Ελλάδα μου μιλούσαν στον πληθυντικό, στο δρόμο και στις συνεντεύξεις. Τόσο μπόι πήρα ρε τον καιρό που ήμουν εδώ; Κυλά η συνέντευξη, μπλα μπλα μπλα, οι γνωστές μαλακίες που σε ρωτάνε όταν σε καλούν για μια θέση που θέλεις. Αυτή ήταν από τις λίγες συνεντεύξεις απ' όπου έφυγα με τ' αρχίδια μου στο κανονικό τους μέγεθος. Στην προηγούμενη, είχα παρουσιαστεί μπροστά σ' ένα πάνελ και δε σταματούσαν τις ερωτήσεις. Στο πάνελ ήταν κι ένας Έλληνας, χειρότερος απ' τους υπόλοιπους. Η ύστατη μαλακοειδής ερώτηση του τυπά αυτού ήταν "Αν κέρδιζες τη λοταρία και δε χρειαζόταν να ξαναδουλέψεις ποτέ τι θα έκανες;" Δεν έχει σημασία τι απάντησα. Σημασία έχει ότι θα ήθελα να του πω "θα πήγαινα στο γραφείο του διευθυντή και θα του έλεγα ότι γαμιέται". Εν πάσει περιπτώσει, το θέμα είναι ότι τελειώνουν τα φράγκα και σε λίγο θα κοιμάμαι σε υπνόσακο δίπλα στον Τάμεση. Όσο για την κοπελίτσα που μου πήρε τη συνέντευξη, εύχομαι να είναι χαμογελαστή και στο υπόλοιπο της ημέρας κι όχι μόνο όταν μιλά σε πελάτες ή υποψήφιους υπαλλήλους.

Λάιλα Λαλάμι

Ένα πολύ καλό blog που ξετρύπωσα είναι αυτό της Μαροκινής γλωσσολόγου-συγγραφέως Λάιλα Λαλάμι. Το ξεκίνησε για να περιγράψει της σκέψεις της στην μετά την 9/11 Αμερική και από τότε έχει εξελιχθεί (είναι μόνιμη κάτοικος ΗΠΑ). Το blog της περιέχει λίγο απ' όλα. Από παρουσίαση βιβλίων μέχρι λογοτεχνικά κείμενα μέχρι τα προβλήματα των Αράβων στις ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Το blog της, MoorishGirl.

Δε λέμε να μη κουτσομπολεύεις για γκόμενες...

...αλλά αν κάνεις μόνο αυτό, δίνεις την εντύπωση -και έτσι είναι κιόλας δηλαδή- ότι η ζωή σου είναι αρκετά μίζερη και επίπεδη και δεν έχεις τίποτε άλλο να κάνεις παρά να ασχολείσαι με το ποιον γαμιέται η μία και η άλλη που εσύ δεν έχεις τα αρχίδια να την πέσεις. Δηλαδή, πραγματικά, άλλη δουλειά δεν έχεις;

Όλο συζητάμε για την παρουσίαση...

...των γυναικών στην τιβί και στα μέσα μαζικής εξημέρωσης και δε λέμε τίποτα για τις ισάριθμες περιπτώσεις που ο άνδρας παρουσιάζεται ως α-νόητο μονολιθικό πιθήκι, έρμαιο της γυναικείας δύναμης και καπατσοσύνης.