Η Κινεζούλα

Κυριακή και μέσα στη μαυρίλα ο δικός σου. Κατεβαίνω φορτωμένος με βιβλία και τον υπολογιστή στα Starbucks της παλιάς γειτονιάς να κάτσω να πιω ένα Φρα-πουτσίνο και ν’ ασχοληθώ και λίγο με την αρχιδιά που επισήμως ονομάζω "πτυχιακή", μιας και η βιβλιοθήκη το καλοκαίρι έχει ώρες λειτουργίας λιγότερες κι απ’ της τράπεζας. Μια κοντούλα σχιστομάτα με γυαλάκια με υποδέχεται με χαμογελάκι. "Hellooooo" μου κάνει με την ψιλή φωνίτσα της. Hello, της λέω και παραγγέλνω. Παει να το ετοιμάσει. Κανονικά, βάζει το μείγμα με τα παγάκια και το σιρόπι στο μπλέντερ. Της λέω να το ανακατέψει δύο φορές γιατί στο παράρτημα αυτό συνήθως όταν παίρνεις Φραπουτσίνο μασάς και παγάκια μαζί. Σε κάποια φάση γυρίζει προς τα μένα. "Έχετε ξαναπιεί αυτό το ρόφημα;" με ρωτά με το χαμογελάκι της. Στην παλιά πουτάνα; "Ναι το έχω πιει" "Και σας αρέσει πολύ;" Όχι, το πίνω γιατί με υποχρεώνει η τσούλα γκόμενά μου να είμαι "ιν". "Πάρα πολύ. Πάντως προτιμώ το Mint Mocha Chip Frappuccino αλλά είναι πανάκριβο". "Yeeees it iiis," απαντάει. "Σας ρωτάω πάντως επειδή περίσσεψε λίγο, αν θέλετε να σας το βάλω σε άλλο ποτηράκι" Ενάμισι Caramel Frappuccino στην τιμή του ενός. "Α ωραία." Μου το δίνει και πληρώνω. "Από που είσαι;" με ρωτάει. "Ελλάδα. Εσυ;" "I'm froοοm Chinaaa" Δε μπορεί, θα κάνει σχόλιο τώρα. "Ναι; Ξέρεις, μένω με τέσσερις Κινέζους στο ίδιο σπίτι, τρια αγόρια κι ένα κορίτσι" "Οοοοοο! Μένεις στο Λονδίνο;" Εμ, με το backpack και το φορητό και το σορτσάκι περισσότερο για τουρίστας περνιέμαι (είναι τουριστική περιοχή εκεί που είναι αυτό το παράρτημα). "Ναι, εδώ μένω" Της είπα λίγο πολύ τι κάνω, τι σπουδάζω, το χαμογελάκι από την Κινεζούλα δεν εξαφανίζεται στιγμή. Μετά μπήκαν άλλοι πελάτες, μάλλον έπρεπε να την αφήσω να δουλέψει. Και παω παραμέσα και κάθομαι. Να' ναι καλά η κοπέλα. Χτες ξύπνησα γαμοσταυρίζοντας όλο το σύμπαν και ήμουν έτσι μέχρι να παω στα Starbucks. Μετά την κουβέντα μας ήμουν εμφανώς πολύ καλύτερα, και μόνο από την παρουσία της εκεί. Ελπίζω να την ξαναπετύχω όταν παω πάλι εκεί για καφέ.