O εικονιζόμενος ένστολος κύριος δεν είναι άλλος από τον Matthew Barlow, τον πρώην τραγουδιστή των Iced Earth, o οποίος επηρεασμένος από τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου άφησε το συγκρότημα και κατατάχτηκε στην αστυνομία της Georgetown, Delaware.
O Matt Barlow είναι ο τραγουδιστής της
First State Force Band, ενός συγκροτήματος που αποτελείται αποκλειστικά από αστυνομικούς της πολιτείας του Delaware και που κάνει εμφανίσεις σε σχολεία για να τονίσει τη σημασία του να μην κάνεις ναρκωτικά και του να μην ασκείς βία.
Είχα δει τους Iced Earth μια και μοναδική φορά στο Σπόρτινγκ το 2002, λίγα χρόνια αφότου είχαν βγάλει το περίφημο τριπλό live CD "Alive in Athens", μια δουλειά που έκανε πολλούς να νιώσουν καυλωμένοι που γεννήθηκαν Έλληνες. Το γεγονός ότι οι IE έπαιζαν live σε πέντε χώρες όλο κι όλο και η Ελλάδα είχε από τους περισσότερούς τους οπαδούς, δεν το σχολίασε κανείς. Ο Barlow δυνατός και αεικίνητος (και δύο μέτρα πράμα) μας εντυπωσίασε. H φωτογραφία δεξιά είναι παρμένη από site, όχι απ' τη συναυλία εκείνη.
Αν και δε με χαλάει ο Ripper Owens στους Iced Earth, νομίζω ότι ο Barlow επηρέασε την μπάντα περισσότερο απ' οποιονδήποτε άλλο τραγουδιστή που πέρασε από κει. Αλλά αν του αρέσει εκεί που βρίσκεται τώρα, ας μείνει εκεί.
O εικονιζόμενος ένστολος κύριος δεν είναι άλλος από τον Matthew Barlow, τον πρώην τραγουδιστή των Iced Earth, o οποίος επηρεασμένος από τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου άφησε το συγκρότημα και κατατάχτηκε στην αστυνομία της Georgetown, Delaware.
O Matt Barlow είναι ο τραγουδιστής της First State Force Band, ενός συγκροτήματος που αποτελείται αποκλειστικά από αστυνομικούς της πολιτείας του Delaware και που κάνει εμφανίσεις σε σχολεία για να τονίσει τη σημασία του να μην κάνεις ναρκωτικά και του να μην ασκείς βία.
Είχα δει τους Iced Earth μια και μοναδική φορά στο Σπόρτινγκ το 2002, λίγα χρόνια αφότου είχαν βγάλει το περίφημο τριπλό live CD "Alive in Athens", μια δουλειά που έκανε πολλούς να νιώσουν καυλωμένοι που γεννήθηκαν Έλληνες. Το γεγονός ότι οι IE έπαιζαν live σε πέντε χώρες όλο κι όλο και η Ελλάδα είχε από τους περισσότερούς τους οπαδούς, δεν το σχολίασε κανείς. Ο Barlow δυνατός και αεικίνητος (και δύο μέτρα πράμα) μας εντυπωσίασε. H φωτογραφία δεξιά είναι παρμένη από site, όχι απ' τη συναυλία εκείνη.
Αν και δε με χαλάει ο Ripper Owens στους Iced Earth, νομίζω ότι ο Barlow επηρέασε την μπάντα περισσότερο απ' οποιονδήποτε άλλο τραγουδιστή που πέρασε από κει. Αλλά αν του αρέσει εκεί που βρίσκεται τώρα, ας μείνει εκεί.
6 σχόλια:
Τι μου θύμισες... θα βάλω να το ακούσω τώρα.
Και φυσικά δε μας πέφτει λόγος. Σίγουρα θα θέλαμε να τους ξαναδούμε στους Iced Earth μια μέρα, αλλά μερικοί οπαδοί είναι πολύ εγωιστές. Ακούς διάφορα, "τι μαλακία πήγε κι έκανε" κλπ. Μπορεί να έκανε "κακό" στους Iced Earth και τους οπαδούς τους, αλλά είναι επιλογή του και γι' αυτόν είναι σημαντικό και το σεβόμαστε.
Απίστευτο!
Πότε έγιναν όλες αυτές οι κοσμογονίες και εγώ δεν πήρα πρέφα; Κρίμα :-|
Τους έχω δει τρεις φορές live τους Iced Earth (συμπεριλαμβανομένης και εκείνης της συναυλίας στο Ρόδον όπου οι κάφροι/στόκοι Έλληνες οπαδοί έριχναν ροχάλες στον Warrel Dane επειδή τότε οι Nevermore -πόσο μάλλον οι Sanctuary- δεν ήταν γνωστοί) και πάντα δίναν ρέστα!
Έχει καλή και χαρακτηριστική φωνή ο Barlow. Ο Ripper βέβαια είναι τεχνικά ανώτερος από όλους τους αλλά ο αγαπημένος μου τραγουδιστής τους παραμένει ο John Greely. Η φυγή του Barlow ήταν για μένα άνευ σημασίας από τη στιγμή που οι Iced Earth έχουν σχεδόν δέκα χρόνια να βγάλουν πραγματικά καλό δίσκο...
E όχι ρε... τελευταίος καλός δίσκος το Burnt Offerings; Καλά, εξαρτάται τι παίζει περισσότερο ρόλο για τον καθένα. "Σκοτεινότητα", θεματολογία... Αλλά αφού τη μερίδα του λέοντος στις συνθέσεις τις έχει ο Schaffer, ξέρεις και τι θα ακούσεις μιας και το στυλ του το καταλαβαίνεις αμέσως.
Εμένα μου άρεσαν όλοι οι δίσκοι εκτός από τους δύο τελευταίους. Ο Ripper καλός, βέβαια, αλλά τα τραγούδια, πέρα από τρία-τέσσερα, ήταν αδιάφορα.
Το (πάρα πολύ καλό) Dark Saga βγήκε το 1996 εξ ου και το σχεδόν δέκα χρόνια.
Το Something wicked μου φάνηκε μέτριο (εξαιρουμένης της τριλογίας στο τέλος), το Horror Show πολύ χειρότερο. To Glorious Burden το βρήκα λίγο καλύτερο των προηγούμενων δύο (κι αυτό λόγω της "Gettysburg" τριλογίας) αλλά με τέτοιους μουσικούς ρε γαμώτο είναι τελείως waste of talent...
Δημοσίευση σχολίου