Διάφορες σκέψεις και προβληματισμοί. Λέω τα πράγματα όπως τα βλέπω, χωρίς να προσπαθώ να τα ωραιοποιήσω για να φαίνονται "καθωσπρέπει" ως ανάγνωσμα.
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 10, 2005
Morgan Spurlock: Ένας ακόμη Michael Moore;
Τον γνωρίσαμε από το "Super Size Me". Ο ανεξάρτητος σκηνοθέτης και σεναριογράφος τώρα "χτυπά" με το reality TV show του, 30 Μέρες. Όπως και η ταινία του, έτσι και η σειρά έχει δεχτεί κριτικές, όπως το ότι ουσιαστικά δεν κάνει έρευνα, αλλά στοχεύει να δείξει στο κοινό προκατασκευασμένα συμπεράσματα.
Το Super Size Me μπορεί να έδωσε κάποια παραπάνω στοιχεία, αλλά βασικά δεν μας είπε κάτι καινούριο. Δε χρειάζεται να το δεις για να καταλάβεις. Ο Spurlock τρώει τρία γεύματα MacDonalds την ημέρα για τριάντα μέρες και δοκιμάζει κάθε είδος στο μενού τους, τουλάχιστον από μία φορά. Παράλληλα κόβει τις μετακινήσεις με τα πόδια.
Έχοντας υποβάλλει τον εαυτό του σ' αυτή τη δοκιμασία για 30 μέρες, λέει γιατί να μη βάλω και κάποιον άλλον για ίσο χρονικό διάστημα σε ένα περιβάλλον που η πλείστη αμερικανική κοινωνία δεν έχει συνηθίσει; Κι έτσι, δημιούργησε το "30 Μέρες". Σ' αυτό, ένας παίχτης, που ο Spurlock αφήνει να εννοηθεί ότι είναι στενόμυαλος, δογματικός, δύσκαμπτος κλπ, πηγαίνει για ένα μήνα να ζήσει σε ένα περιβάλλον άγνωστο ή και εχθρικό προς τα πιστεύω του. Η κάμερα ακολουθεί την πορεία της ζωής του γι' αυτόν τον μήνα και τελικά βλέπεις τον ήρωα/την ηρωίδα μας αλλαγμένο/η στο τέλος να σου λέει "δεν ήξερα, δεν είναι έτσι όπως πίστευα" κλπ. Αν έχεις δει τις ταινίες του Moore, o Spurlock είναι αρκετά προβλέψιμος. Σου βγάζει αυτή την ιδέα από τις πρώτες κιόλας σκηνές κάθε επεισοδίου.
Case study: Μουσουλμάνοι και ΗΠΑ
Το μοναδικό επεισόδιο που είχα την περιέργεια να δω, είναι εκείνο μ' έναν (μάντεψε...) λευκο, συντηρητικό Χριστιανό που πηγαίνει για 30 μέρες να ζήσει στο Dearborn του Michigan, την πόλη με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση μουσουλμανικού πληθυσμού στις ΗΠΑ. Πρέπει να ζήσει σαν μουσουλμάνος, δηλαδή ν' ακολουθήσει όλα τους τα έθιμα, από την προσευχή μέχρι το φαγητό και την ενδυμασία.
Νομίζω καταλαβαίνεις το στερεότυπο που περνά ο Spurlock. Το επεισόδιο αυτό θα είχε μεγάλη επιτυχία στην Ευρώπη, και πολύ περισσότερο στην Ελλάδα, μετά την 11η Σεπτεμβρίου (δε βάζουμε έτος. Μία είναι η 11η Σεπτεμβρίου. Ακούγεται μάλιστα ότι πλέον ο Σεπτέμβρης θα έχει μια μέρα λιγότερη και από το 11 θα πηγαίνει κατευθείαν στο 13. Μόνο στη Γέννηση του Χριστού είχαν κάνει κάτι παρόμοιο, με την αρίθμηση των ετών). Για μια ακόμη φορά, η ιδεοληψία μιας μεγάλης μερίδας του πληθυσμού θα "δικαιωνόταν".
Βλέπουμε λευκούς ασφαλίτες να τον σταματούν στο αεροδρόμιο και να τον ψάχνουν. Βλέπουμε το γραφείο μουσουλμανικών υποθέσεων στο Μίσιγκαν να δέχεται απειλητικά e-mail από θιγμενους Χριστιανούς ("Ξεχάσατε την 11η Σεπτεμβρίου;") Βλέπουμε λευκούς Αμερικανούς να δηλώνουν ότι δεν έχουν ιδέα για το Ισλάμ. Βλέπουμε λευκούς Αμερικανούς να ακούν μια κασέτα με ισλαμικό ψαλμό και να μην ξέρουν τι είναι. Ακούμε λευκούς Αμερικανούς να λένε "θα πάρω την καραμπίνα μου και θα τους καθαρίσω"!
Ε, γιατί μου φαίνεται φτιαχτή όλη η ιστορία;
Εντάξει, στο Ελλάντα μάς αρέσει να λέμε τι γίδια και τι βλαμένοι είναι οι Αμερικάνοι... μα τόσο πολύ πια; Και γιατί ο Spurlock δηλαδή να μην πήρε συνέντευξη από δεκαπέντε Αμερικανούς και να μην ήταν μόνο οι πέντε αστοιχείωτοι; Αντικειμενικό ντοκυμαντέρ... αρχίδια με ρίγανη. Και όσο για τον πρωταγωνιστή του επεισοδίου... και καλά καρασυντηρούκλα λευκός redneck που στο τέλος κατανοεί και εκτιμά το Ισλάμ. Από την αρχή μέχρι το τέλος, το επεισόδιο μυρίζει φτιασίδωμα.
Bottom line: λευκοί αμερικάνοι χριστιανοί: bad. Μουσουλμάνοι των ΗΠΑ: καταπιεσμένη μειονότητα που δεν τους καταλαβαίνει κανείς. Μίλα μετά για "αντίστροφο ρατσισμό". Και καλά οι Αμερικάνοι που γνωρίζουν την κοινωνία τους. Εμείς, όμως, δεν τη γνωρίζουμε. Τη "μαθαίνουμε" από κάτι τέτοια. Μόνο να υποψιαζομαστε μπορούμε. Μόνο να λέμε ότι, ρε κάτσε ρε αδερφέ, όλοι οι λευκοι εκεί πέρα ούγκα-ούγκα είναι;
Δε λέω ότι οι μουσουλμάνοι εκεί δεν δέχονται ρατσισμό, ούτε ότι δεν έχουν δυσκολίες. Ο Spurlock όμως φαίνεται ότι υπερβάλλει σε πολλά σημεία. Προσωπικά δε με χάλασε το επεισόδιο ιδιαίτερα. Έμαθα πώς σφάζουν ένα ζώο για να γίνει "χαλάλ" (επιτρεπτό απ' το Ισλάμ), ότι οι κινήσεις τους κατά τη διάρκεια της προσευχής είναι προσεγμένες, και άλλα πολλά. Γενικά, άξιζε τα 45 λεπτά χάζεμα.
Και το ποστ αυτό είχε βγάλει, προφανώς, προκατασκευασμένα συμπεράσματα για το γνωστό σκηνοθέτη.
Kι ούτε είναι ότι τα 'χω μαζί του. Κονομάει απ' αυτή την κατάσταση, δεν έχει ανάγκη αυτός.
Upd: Το site του ριάλιτυ
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
2 σχόλια:
Δυστυχώς δε μπορώ να έχω άποψη όταν δεν έχω δει το show (στο site υπάρχει μια απλή περιγραφή των επεισοδίων). Το Super Size me το είχα δει και το βρήκα συμπαθητικό.
Αν όπως λες τα αποτελέσματα είναι "στημένα" ώστε να βγουν politically correct τότε μάλλον έχεις δίκιο. Βρίσκω πάντως την ιδέα της αντιπαράθεσης δυο "εχθρικών" ή ξένων μεταξύ τους στάσεων ζωής πολύ καλή. Αν τώρα στην υλοποίηση δεν τα πήγε καλά, είναι άλλο θέμα.
Θα μπορούσε και καλύτερα, αλλά δε χάνεις να δεις τη σειρά. Όπως λες, και μόνο να δεις την αντιπαράθεση δύο ξένων η "εχθρικών" στάσεων ζωής, αυτό από μόνο του έχει πολλά να πει. Αλλά ένιωσα ότι με ψιλοδουλεύει σε κείνο το επεισόδιο.
Δημοσίευση σχολίου