Διάφορες σκέψεις και προβληματισμοί. Λέω τα πράγματα όπως τα βλέπω, χωρίς να προσπαθώ να τα ωραιοποιήσω για να φαίνονται "καθωσπρέπει" ως ανάγνωσμα.
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 29, 2005
Ήθελα να γράψω ένα κείμενο αποχώρησης γιατί πίστευα ότι αυτό θα ήταν τίμιο από μέρους μου. Ξέρω ότι κάποιοι διαβάζουν αυτό το blog συχνά. Ήταν καλύτερα λοιπόν να τους αποχαιρετήσω μ' ένα κείμενο αποφώνησης παρά να μη δώσω σημεία ζωής για 5 μήνες έτσι ξαφνικά. Είναι θέμα τιμιότητας. Μετά, όταν είδα ότι μπορεί και να ξανάγραφα, το άλλαξα το τροπάρι κι έγραψα ότι βάζω ένα μεγάλο pause, δεν κλείνω για πάντα. Και τελικά, ακόμα και το μεγάλο pause πήγε περίπατο.
Παιδιά, δεν το έκανα επίτηδες. Απλώς τώρα το blog πήρε μια άλλη στροφή. Τώρα υπάρχει περισσότερο για μένα παρά για τον αναγνώστη. Πριν πω ότι το κλείνω, ήθελα να γράφω ποστ που είναι κυρίως χρήσιμα σε κάποιον που τα διαβάζει. Δεν ήθελα να φτιάξω blog για όσους θέλουν voyeurism. Θα μου πεις, και τι άλλαξε και τωρα θέλεις να κάνεις το blog σου έτσι; Τίποτα ιδιαίτερο. Απλώς τώρα δε με ενδιαφέρει τόσο να μεταδώσω κάτι, αλλά επειδή στρεσάρομαι πολύ με σχολή και δουλειά, θέλω να κάθομαι και να τα βγάζω εδώ. Είπαμε, αν έκανα πάντα ό,τι έλεγα, τώρα θα ήμουν ήδη επιτυχημένο αρσενικό. Και διατηρώ το δικαίωμα να εξαφανιστώ ξαφνικά για 5 μήνες. Δεν τα παντρευτήκαμε τα blogs μας!
Και όσο για τα σχόλια, τα έχουμε ξαναπεί. Αν πρόκειται για διφορούμενο θέμα, θα υπάρχουν, αλλιώς όχι. Δεν κάνουμε κουβέντα εδώ. Γράφουμε για να γράφουμε.
Το λεωφορείο ξανακόλλησε 10 λεπτά σ' εκείνη τη διασταύρωση στο Shoreditch, με μένα τον μικρούλη να λουφάζει στη θέση του λεωφορείου τρομαγμένο από τη ίδια γιγαντιαία Keira Knightley αποτυπωμένη στο ίδιο ποστερ. Και η στραβή οδοντοστοιχία φαίνεται με μεγάλη λεπτομέρεια αφού το πόστερ είναι γίγας. Άσε ρε. Θα με κλείσουν μέσα για αποπλάνηση ανήλικης καμιά ώρα. Αυτές οι φέτες κοιλιακοί μου έρχονται αμέσως στο μυαλό κάθε φορά που βλέπω ή ακούω Keira Knightley. Μην τη λυπάσαι αυτή. Σε 5 χρόνια θα απασχολεί όλες τις σκανδαλοθηρικές εφημερίδες του ΗΒ και θα έχει δική της σπιτάρα στο Richmond. Αλλά γιατί πρέπει κάθε πρωί να την τρώω στη μάπα; Ουίστ! ΟΞΩΩΑΑ!
Το μεσημέρι έκατσα σ' ένα Noodle Bar και έφαγα κγμ τα φαγιά. Μπαίνει σε μια φάση μέσα μια υπέροχη μαυρούλα (με το γκόμενο...), παραγγέλνουν και κάθονται από πίσω μου. Αφου τελειώνω το φαΐ, σηκώνομαι για να πληρώσω. Ρίχνω μια ματιά στη γκόμενα. ΡΕ! Το παντελόνι και το στρινγκ της έχουν κατέβει κατά κάτω και τα κωλομέρια είναι σε κοινή θέα! Καλά, δεν της είπε κανείς τίποτα που της έχει βγει όλος ο κώλος έξω; Αλλά και ποιός να της πει; Και γιατί κιόλας;