Βρήκα μερικά blogs Αμερικανών και Καναδών που ακολούθησαν τους αγαπημένους τους στην Ελλάδα και γράφουν τις εμπειρίες τους στα blogs τους. Σκέφτηκα πόσο δύσκολη θα ήταν η απόφαση αυτή, να αφήσουν το σπίτι τους και να πάνε στο άγνωστο για να βρίσκονται με τον άνθρωπο που αγαπούν. Όταν πρωτοέφυγα εγώ περίμενα ότι θα είναι κάτι προσωρινό, ότι θα καθόμουν στην Αγγλία 3-4 χρόνια ας πούμε και μετά θα γυρνούσα πίσω. Ούτε μεγάλους αποχαιρετισμούς είχα ούτε τίποτα. Συν το ότι κάθε 3-4 μήνες θα γυρνούσα για γιορτές και καλοκαίρι. Τελικά οι επισκέψεις στην Ελλάδα αραίωσαν και αποφάσισα να την ψάξω εδώ. Όχι ότι έκανα καμία ιδιαίτερη προσπάθεια δηλαδή. Είχα και τον στρατό στη μέση, καμιά φορά σκέφτομαι να ήμασταν όπως οι Κύπριοι που τον κάνουν μετά απ' το σχολείο. Μετά γύρισα στην Ελλάδα και μετά το στρατό είδα πόσο γαμημένη η κατάσταση είναι και μάζεψα πέντε φράγκα να ξαναφύγω. Αλλά ήρθα σε προηγμένη χώρα με κράτος πρόνοιας που σέβεται τον πολίτη. Το να πάει Αμερικάνος να μείνει στην Ελλάδα θα ήταν σα να πήγαινα να ζήσω εγώ ας πούμε στη Ουγκάντα ή στο Ιράκ (μετά την εισβολή). Όταν κανω καμιά επίσκεψη τώρα στην Αθήνα απορώ πώς αυτοί οι άνθρωποι (οι Αθηναίοι) ζουν και περπατάνε εκεί. Τώρα που θέλω να μείνω εδώ δε μας κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. Έχουμε συνηθίσει όλοι. Για διδακτορικό δεν το σκέφτομαι με τίποτα φυσικά. Εδώ κάνω αμάν να περάσει ο καιρός να τελειώσει το μάστερ. Το διδακτορικό βέβαια έχει δύο καλά: 1. Θα σου κάθονται παραπάνω γκόμενες όταν μάθουν ότι έχεις "προοπτικές" να γίνεις καλός επαγγελματίας. 2. Δε θα νιώθεις μειονεκτικά αν θες να την πέσεις σε γυναίκα που έχει διδακτορικό ενώ εσύ όχι. Εκτός αν είναι για κανά γρήγορο πήδημα βέβαια.