Hell To Pay

Ευφημισμός για τα βασανιστήρια

2006-04-08T23:20:00.000+01:00

Κάποιοι δεν έχουν πειστεί ότι εδώ στη Δύση το κάνουμε και δέρνουμε. Τώρα έχω κάτι που θα τους κολλήσει στον τοίχο. Ναι, έχω κάτι που θα τους πείσει όλους αυτούς τους αντιδυτικούς παμφλετάριους ψευτοεπαναστάτες του κώλου ότι εδώ πέρα έχουμε ελευθερίες που αυτοί με τα μούσια εκεί κάτω δε θα δουν ούτε σε 1000 χρόνια. Μάλιστα κύριοι και κυρίες. Κι αυτό το κάτι λέγεται ευφημισμός για τα βασανιστήρια! Γιατί κύριοι και κυρίες εδώ στη Δύση δε βασανίζουμε τους κρατούμενους. Δεν τους βασανίζουμε! Αυτές τις αηδίες τις λένε τα κουμούνια και οι φίλοι του σκοταδισμού. Εμείς είμαστε κύριοι. Βασανίζουν μόνο όσοι μισούν τον τρόπο ζωής μας και τις ελευθερίες μας. Εμείς προστατευόμαστε απλώς. Αυτό αποδεικνύεται πανεύκολα. Βασανισμό κανουν αυτοί, εμείς κάνουμε ένα από τα παρακάτω: 1. Επιθετική προσέγγιση 2. Διεισδυτική ανάκριση 3. Ανάκριση με φαρμακευτικές μεθόδους 4. Κάνουμε αυτό που πρέπει να γίνει 5. Τους σπάμε χέρια, πόδια και γενικώς τους γαμάμε τη μάνα και τον πατέρα μέχρι να τα ξεράσουν όλα. Αλλά δεν κάνουμε βασανιστήρια εδώ!

2006-04-02T23:40:00.000+01:00

Είναι τραγικό πώς συγγενείς, φίλοι και γνωστοί σού κάνουν κωλοτούμπες για να πας να μείνεις μόνιμα στο μεγάλο μπουρδέλο που λέγεται Ελλάδα. Σου σκανάρουν και σου στέλνουν αγγελίες από εφημερίδες. Σου λένε ότι με τα πτυχία που έχεις θα παίρνεις μεγάλο μισθό. Σου λένε μπορώ να σε συστήσω στην τάδε εταιρία γιατί είσαι ακριβώς αυτό που ψάχνουν. Σου λένε ότι θα σε βοηθήσουν ν' αγοράσεις δικό σου σπίτι. Αλλά έλα εσύ εδώ, εκεί πέρα είναι όλοι πούστηδες και φονιάδες των λαών. Μόνο ένας άνθρωπος με στηρίζει στην απόφασή μου να μείνω εδώ. Μόνο ένας μου είπε αυτό που ήδη ξέρω, δηλ. να μην ακούω κανέναν και να κάνω ό,τι μου γουστάρει κι αφού μ' αρέσει να μείνω στο Λονδίνο, τότε να μείνω στο Λονδίνο. Στους πενήντα, ένας. Είναι φυσικό να με θέλουν όλοι πίσω, αφού τους λείπω και μου λείπουν. Αλλά δε θα άντεχα ξανά στην ελληνική πραγματικότητα. Υπάρχει λόγος που άλλαξα χώρα. Δε θα άντεχα να παλέψω μέρα με το ελληνικό δημόσιο ας πούμε. Όλα αυτά τα γράφω γιατί έλαβα μια σκαναρισμένη αγγελία για θέση σε πολυεθνική στην Ελλάδα. Η διαφορά με τις προηγούμενες είναι ότι το όνομα είναι μεγάλο δέλεαρ και τα απαιτούμενα προσόντα δεν παραπέμπουν σε Ζούπερμαν. Το ερώτημα είναι: αν με καλέσουν σε συνέντευξη κι αν μου προσφέρουν θέση, να τα μαζέψω και να πάω κάτω ή να συνεχίσω να ψάχνω εδώ; Θα μου λείψει ο καινούριος κόσμος που μου ανοίχτηκε εδώ, οι πολλαπλές επιλογές που έχει ένας νέος άνθρωπος, θα μου λείψουν πολλά πράγματα. Δε θ΄αντέξω εκεί κάτω ξανά. Εκτός δηλαδή του ότι έχω μάθει πια εδώ. Άσε που πρέπει να θυμηθώ να πάρω εισιτήρια για Saxon.

Geeky ξανά

2006-03-20T12:02:00.000Z

Σκέφτηκα και γω για μια ακόμη φορά να δικαιολογήσω τη φήμη μου ως "επαγγελματία" και έκατσα και εγκατέστησα μια διανομή Linux. Συγκεκριμένα, Ubuntu 5.10 Breezy Badger. Ως debianοειδές λέω θα έχει τις δυνατότητες του Debian αλλά δε θα είναι τόσο άχαρο. Το desktop environment είναι Gnome. Καλό και το KDE, προσωπικά πάντως πιστεύω ότι ταιριάζει σε πιο "απλές" διανομές. Όμως διαπίστωσα ότι η αρχική μου υπόθεση ισχύει, ότι δηλαδή το Linux είναι σε παρόμοια επίπεδα μ' αυτά που ήταν και το 1998, τότε που έβαλα το πρώτο μου Redhat. Πολύ λίγα πράγματα έχουν βελτιωθεί από τότε. Ελληνικά δεν κατάφερα να βάλω στο πληκτρολόγιο, για να κάνω update την κάρτα γραφικών μου πήρε 45 λεπτά που στα windows γινεται σε 5, ενώ μετά δεν έπαιζε το video player. Το MP3 player κράσαρε όταν το έβαζα να κανει update τη βιβλιοθήκη του. Πάντως τα codecs μπήκαν εύκολα. Πάλι καλά που μπορούσε να μπει στο Internet για να κοιτάζω τους πίνακες συζητήσεων. Μέχρι τώρα στις διανομές που είχα το πρόβλημα ήταν ότι δε μπορούσαν να μπουν στο Internet για updates και για να δεις βοήθεια. Αυτός ο Torvalds, που τσιμπούκια του παίρνουν όλοι πια, δεν ξέρω αν πίστευε οτι θα φέρει την επανασταση στα λειτουργικα συστηματα. Αρχιδια εφερε, δε γινονται ετσι οι επαναστασεις, δινοντας τον κωδικα σε 10.000.000 ατομα που δε μπορουν να συννενοηθουν μεταξυ τους και πετωντας το μπαλακι σε ολους για να βαλουν την πετρα τους στο απ' την αρχή σαθρό αυτο οικοδόμημα. Ξέρω ότι το Linux δεν είναι "εύκολο" αλλά του κερατά, κάτι τόσο απλά πράγματα να σε κάνουν να φας τη μέρα σου. Δε μπορώ να κοιτάω τα φορουμ καθε 5 λεπτα για να δω πώς γινεται κατι τοσο απλο όσο το να το κανεις να αλλαζει γλωσσα στο πληκτρολογιο. Τελικά (ξανα)διαπίστωσα, και σ' αυτό είμαι απόλυτος, ότι το Linux είναι για τρελαμένους που δεν έχουν να κάνουν άλλα πράγματα κατά τη διαρκεια της ημέρας από το να σκαλίζουν το σύστημα γιατί μονο αυτοί έχουν το χρόνο να το κάνουν. Είναι δηλαδή πολυτέλεια. Σε καταστάσεις προχωρημένης κοινωνικής ανικανότητας, που σου αφηνειακομη περισσοτερο ελευθερο χρονο, πειράζεις και τον kernel ακόμα. Τώρα για μας τους υπόλοιπους, ο χρόνος που διαθέτεις να κάνεις φορματ 2-3 φορές το χρόνο είναι απειροελάχιστος μπροστά στο χρόνο του να μάθεις να κάνεις απ' την αρχή ρυθμίσεις που μέχρι τώρα θεωρούσες δεδομένες. Ακόμα κι αν το Linux το φτιάχνεις μια φορά και δεν το ξαναφορμάρεις. Το Ubuntu δε θα βγει ακόμη απ' το δίσκο, θα το παίξω λίγο ακόμα και μετά βλεπουμε. Έφαγα μια Κυριακή μ' αυτές τις μαλακίες... Τώρα για το MacOS δεν έχω να πω τίποτε άλλο εκτός του ότι είναι τα ίδια σκατά με την M$ σε ό,τι αφορά ζητήματα ανταγωνισμού.

2006-03-17T16:24:00.000Z

HAPPY ST. PATRICK'S DAY!

Area 7

2006-03-17T11:32:00.000Z

Από κεκτημένη ταχύτητα έβαλα δύο posts μαζί. Διαβάζοντας το "Area 7" του Matthew Reilly, έμαθα για τους Reccondos, τους κομάντος αναγνωριστικών αποστολών της Νότιας Αφρικής. Πολλοί τους συγκρίνουν με το SAS. Οι Reccondos ήταν από τις ελίτ των ειδικών δυνάμεων πριν το τέλος του απαρτχάιντ, όργανο της εξουσίας. Μετά διέλυσαν και μερικοί έγιναν μισθοφόροι. Έμαθα για την Organisasie, μια ομάδα ρατσιστών Νοτιοαφρικάνων βιομήχανων, παλιών πολιτικών και στρατιωτικών του καθεστώτος που επιδιώκουν την επαναφορά της Νότιας Αφρικής στην "παλιά της δόξα". Εντάξει, δεν ξέρω αν υπάρχει όπως την αναφέρει στο βιβλίο. Υπάρχει όμως το AWB - Afrikaner Weerstandsbeweging / Κίνηση Αντίστασης των Αφρικάνερς (Νοτιοαφρικάνων Ολλανδικής, Γερμανικής και Γαλλικής καταγωγής). Οι σοβαροί Noτιοαφρικάνοι τους λένε Arfikaners Without Brains. Χε... Έμαθα για ένα φανταστικό (μη-υπαρκτό) όπλο μαζικής καταστροφής ονόματι Type-240 plasma warhead. Λίγο απ' αυτό είναι ικανό να διαλύσει μια πόλη. Στο βιβλίο υπάρχουν οπλισμένες τέτοιες κεφαλές σε κάθε πόλη των ΗΠΑ έτοιμες να εκραγούν. Tα σκατά χτύπησαν τον ανεμιστήρα. Έμαθα για τη 7th Squadron. Το αντίστοιχο ελληνικό της θα ήταν η 31η Μοίρα Ειδικών Επιχειρήσεων (Π.Α.). Σα να μου λέει κάτι ότι πήραμε λίγο homework για το δικό μου βιβλίο. Όχι, δεν κλέβουμε. Ιδέες παίρνουμε.

Anti-Geek

2006-03-17T00:21:00.000Z

Ίσως παραείμαι σκληρός ώρες ώρες και με τους άλλους και με τον εαυτό μου. Και τι έγινε δηλαδή αν κάποιος θέλει να χρησιμοποιήσει ελεύθερο λειτουργικό σύστημα; Λες και δε μου έχει περάσει και μένα η ιδέα πολλές φορές να του πετάξω ένα φορμάτ και να του βάλω ό,τι διανομή βρω να τελειώνουμε. Το ξανασκέφτομαι όμως μετά πού πάω να μπλέξω. Δεν είναι πως είναι εθισμός, αλλά θέλει πολλή φροντίδα αν το κάνεις. Επίσης, έχω γνωρίσει λινουξάδες από κοντά και δεν είναι ο τύπος ανθρώπου που θέλω να μετατραπώ. Μ' αρέσει που έχω social skills, που μπορώ να επικοινωνήσω με ανθρώπους από διαφορετικούς επαγγελματικούς κλάδους και να καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον, που μπορώ να βγάλω γυναίκα έξω το βράδυ... τα πετάς όλα αυτά για ένα χόμπυ που θα σε μετατρέψει σε κάτι άλλο; Όπως είπα, μπορεί να μην είναι έτσι, να είμαι σκληρός αλλά δε γαμιέται. Και το ωραίο ποιό είναι: ασχολούμαι με PHP, MySQL, OpenOffice, what have you. Μόνο με τα λειτουργικά είμαι αδιάλλακτος. Άντε τώρα που έχεις μάθει στα καλά να πρέπει να μεταφέρεις όλες τις σημειώσεις σου και όλη τη δουλειά σου σε ένα ψευτο-desktop. Αν είναι κανά LFS ή Debianοειδές για σκληροπυρηνικούς, θα σου βγει το λάδι και μια δουλειά που σε windows την έκανες σε 3 λεπτά εδώ θα την κάνεις σε 3 ώρες προσπαθώντας να δεις τι σου λείπει για να το εγκαταστήσεις, να βρεις τον compiler για να το compile, να έχει ο compiler τις απαραίτητες βιβλιοθήκες, να βάλεις και τις εφαρμογές από πάνω, να το φτιάξεις να μπει στο Internet για να κατεβάσει κι άλλα πακέτα, κι αν το make file δε σου βάλει τα αρχεία σε σωστούς φακέλους που θα τα βρεις για να τα σβήσεις; Rollback δεν έχει; Shit... ήδη άρχισα να ακούγομαι σαν τέτοιος... Άυτά με το debianoειδές που λέγαμε. Με τα "απλά" τα distros τύπου Mandrake, θα σε πάρουν οι 'βετεράνοι' στο ψιλό. Και δεν κράταγες τα Windows ρε ματζαφλάρα; Και θα είχαν και δίκιο. Μπορεί να είμαι αυστηρός αλλά δε γαμιέται. Kαι το συμπέρασμα ποιό είναι; Σε τι καλό μπορεί να αποβεί μια τέτοια κίνηση; Θέλω να πω τα ΧΡ δεν είναι τόσο άσχημα. Εντάξει, καμιά φορά ασπρίζουν τα παράθυρα, αγκομαχάει το εργαλείο κι ο δίσκος, αλλά περιμένω να φτιάξει, δεν είναι πρόβλημα. Και στο S.u.S.E. έτσι γινόταν. Επειδή είμαστε επαγγελματίες και κάπως δε μας ταιριάζουν τα πολλά "Are you sure you want to quit"; Σιγά. Πατάς yes και στ' αρχίδια σου. Και γλυτώνεις χρόνο και άκαφτη φαιά ουσία ώστε να βγάλεις έξω και την κοπέλα της προηγούμενης παραγράφου.

This stuff will make you a god damned sexual tyrannosaur... just like me!

Ρε δε γαμιέται... μ' αρέσει. Μ' αρέσει που χρησιμοποιώ τη "C++ των χαζών" Java αντί για την πραγματική C++, μ' αρέσει που χρησιμοποιώ PHP αντί για Perl (αν δεν ξέρετε, PHP=People Hate Perl), μ' αρέσει που ο σκληρός μου δίσκος λέγεται C: κι όχι /dev/hda, μ' αρέσει που τα έγγραφά μου είναι στο C:\documents and settings\phantasmak\my documents κι όχι στο /home/usr/gaidaros/klanei/sto/vouno/t/arxidia/mas/kouniountai.

Ποιός είπες ότι είναι Mallάκας;

2006-03-14T16:25:00.000Z

Όσοι βρίζουν το Mall, είμαι σίγουρος ότι το επισκέπτονται και χαλάνε ένα μηνιάτικο όταν είναι μόνοι τους χωρίς την παρέα τους. Μάλλον μπαίνουν και με κουκούλα μέσα επικαλούμενοι το χειμώνα, αλλά το κάνουν για να μην τους δει κανένας γνωστός τους και τους αναγνωρίσει. Ακόμη δεν έχω καταλάβει γιατί και αν θα έπρεπε να ενδιαφέρει εμάς τους καταναλωτές αν το Mall είναι αυθαίρετο. Εντάξει, ίσως φταίει το ότι διαβάζω συνέχεια απόψεις που το βρίζουν ενώ δεν έχω δει τα πιθανώς δεκάδες περιοδικά που το εκθειάζουν για να ξέρω ακριβώς τι γίνεται. Απ' την άλλη και την τηλεόραση θα ακούσεις να βρίζουν - οι ίδιοι που όταν παίζεται εκπομπή που βρίζουν μαζεύονται με πίτσες και μπύρες για να τη δουν. Τι τα θες... Δεν τους πειράζει που στην Ερμού είναι τα ίδια σκατά εδώ και χρόνια τώρα, τους πειράζει το Mall. Μάλλον επειδή είναι του Λάτση και του κάθε Λάτση κι επειδη το διαφημίζει το Νίτρο και το κάθε Νίτρο ενώ το "εμπορικό τρίγωνο" δεν το διαφημίζουν. Ο τρόπος ζωής που σε προτρέπει να τα 'χεις όλα σε ένα και να μη χρειαστεί να ψάξεις, που σε κάνει μαλθακό, περνάς όλη σου τη ζωή σ' ένα μικρό χώρο γιατί έχει τα πάντα. Δηλαδή στο Birmingham που έχει το Bullring - το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο της Ευρώπης - θα έπρεπε να είχαν καταρρεύσει τα πάντα. Το Birmingham όμως ακόμα στέκεται. Σιγά σιγά θα πάνε όλοι. Στα τόσα χρόνια που υπάρχει το Village Park στο Ρέντη, ξέρω άτομα που πήγαν μόλις πριν ένα μήνα, αλλά πάντως πήγαν. Τιμή και δόξα στο FNAC.

Πουλιά

2006-03-12T21:28:00.000Z

Καθώς τσάκιζα σήμερα ένα σουάρμα (αραβικό αντίστοιχο του πίτα γύρος) καθήμενος σε παγκάκι στο Hyde Park, ένα περιστέρι έκοβε συνεχώς βόλτες κάτω απ' τα πόδια μου ρίχνοντάς μου και μερικές ματιές. Άρχισα να το ταΐζω κομματάκια από την πίτα. Μετά από τρια κομματάκια μάλλον χόρτασε γιατί πήρε τα μάτια του κι έφυγε. Ιδιοτελή καθάρματα! 30 λεπτά αργότερα, στο Regent's Park αυτή τη φορά, έπιασα αυτή τη χήνα να με κοιτάει. Μέχρι να βγάλω έξω τη μηχανή βαρέθηκε κι έκανε να φύγει. Δεν την ξανακατάφερα ποτέ να με κοιτάξει κατά μέτωπο. Όλα αυτά με 2 βαθμούς Κελσίου.

Deja-vu

2006-03-12T00:08:00.000Z

Διαβάζοντας αυτή την καταχώρηση στο Versutia, θυμήθηκα μια παρόμοια φάση στο blog της Μ13 με ανώνυμους σχολιαστές μέσα με τέλη Δεκέμβρη. Εκεί βέβαια είχε ξεφύγει το πράγμα τελείως με τους τρολιάρηδες. Οι μαλακογκόμενες μάς έχουν γαμήσει τα πάντα, μια κοπέλα βγήκε και το είπε και εισέπραξε βρισίδια. Αποφασίστηκε. Θα πρέπει να ψηφιστεί νομοσχέδιο και θα πρέπει να συνεργαστούν οι τρεις εξουσίες αρμονικά. Νομοθετική και δικαστική θα είναι ο e-lawyer με τον Σπασίκλα και όλους εκεί στο Αναθεώρηση.org, εκτελεστική ο Phantasmak. Με τα υπερσύγχρονα συστήματά μου θα εντοπίζω τους ανώνυμους σχολιαστές μέσω των IP τους και θα στέλνω τους ανθρώπους μου να εκτελούν τον (αυστηρό) νόμο αμείλικτα. Από την άλλη, το μόνο χειρότερο από έναν τρολιάρη είναι ο νόμος που τον τιμωρεί επειδή είναι τέτοιος. Αλλά στ' αρχίδια μας. Oh, yes. There will be blood. Τα σχόλια θα απαντηθούν όταν η επίδραση των μπυρών απέλθει.

Ιράν: "H μεγαλύτερη πρόκληση για τις ΗΠΑ".

2006-03-09T16:04:00.000Z

H Κόντι δήλωσε πως το Ιράν είναι "εμπόδιο για τη δημοκρατία στην περιοχή του". Τα ίδια έλεγε και για τη Βενεζουέλα λίγες βδομάδες πριν. Ποιός μωρέ είναι επικίνδυνος; Τι απειλή μπορεί να είναι ρε η Βενεζουέλα; ;Και το θέατρο συνεχίζεται. Βγήκε ο Τσάβες και λέει "μην τα βάζεις μαζί μου Κοντολίζα". Εντάξει, να της την πει κάποιος, αλλά... ο Τσάβες; Ο τίποτας; Πού πας ρε Καραμήτρο και θες να τα βάλεις με τα μεγαλύτερα πιστόλια του πλανήτη; Καλά, οι Αμερικάνοι μασάνε πάλι την ίδια καραμέλα με τα "ανθρώπινα δικαιώματα" στην περιοχή (στις χώρες που τους βολεύουν). Δεν ξέρω σε τι ανθρώπους νομίζουν πως απευθύνονται. Παραδέχομαι όλους εκείνους που θα πουν "θέλουμε να επιτεθούμε στο Ιράν γιατί δε μας στήνει κώλο" ή π.χ. "Είμαστε δυνατοί, μπορούμε να σκοτώσουμε τον Τσάβεζ και πρέπει να πεθάνει". Ή "η πρόοδος επέρχεται μόνο μέσα από ανισότητες". Ντόμπρα πράγματα. Όχι πως συμφωνώ αλλά να ξέρουμε και μεις που στεκόμαστε μ' όλους αυτούς που την έχουν δει ΗΠΑ στη θέση των ΗΠΑ, που θέλουν απεναντίας να μας το παίξουν κι ανθρωπιστές. Όλα τ' άλλα είναι αρχιδιές. Τα πιστεύουν μόνο όσοι κυκλοφορούν με ψευδώνυμα γνωστών βλακωδών σειρών κινουμένων σχεδίων με ποντίκια. Shiiiat.

Αμερικανιά

2006-03-09T04:04:00.000Z

Ξεπετάχτηκαν μερικά ακόμη ποστς των οποίων το περιεχόμενο συνοψίζεται στο "Τι ωραία που είναι τα Starbucks, να ψοφήσουν όλες οι ελληνικές καφετέριες", πιθανότατα από τους ίδιους που αν το φραπέ εξαφανιστεί από προσώπου γης (δε θα γινει ποτέ αλλά έτσι, για χάρη της κουβέντας) θα είναι οι πρώτοι που θα σκίσουν τα ρούχα τους. Και συγνώμη που χρησιμοποιούμε τη λέξη "αμερικανιά". Άλλη φορά θα προσέχουμε. Κάπως έτσι έκαναν και οι Δανοί με τα σκίτσα, απολογήθηκαν, κάτι τέτοιο... Εγώ λέω να βάλω ένα φίλτρο σε JavaScript ούτως ώστε να στα ποστ μου να βγαίνει ως αστεράκια στους υπολογιστές όσων θίγονται. Άλλες λέξεις που ίσως θα έπρεπε να λογοκρίνονται είναι τα "φραγκάτοι" και "κωλοπιασμένοι". Σαν τους κύριους και τις κυρίες που βλέπω συχνά στα Starbucks στην Ελλάδα και οι οποίοι χέζουν τη θεσπέσια εφεύρεση που λέγεται φραπέ γιατί τους πέφτει λίγος. Μπορεί να θίγονται, οποτε πρέπει να τους σεβαστούμε. Τελικά ούτε που μάθαμε πώς κατέληξε η ιστορία με τα σκίτσα, υποθέτω πως δεν πουλάει άλλο. Τώρα έχουμε τη γρίπη των πουλερικών. Είναι ένα σήριαλ με περισσότερα επεισόδια την εβδομάδα από το 24. Όχι, τα Starbucks δεν είναι αμερικανιά. Μιλάω για τη χρήση της λέξης γενικότερα.

Teaser

2006-03-08T17:30:00.000Z

Κάποιοι μας αφήσανε με teaser σχετικά με το αν η Ψιλικατζού είναι ωραίο ~~μουνάκι~~ (έτσι το είπαν, δε φταίω εγώ. Εγώ προσέχω τι λέω γιατί κρατάω πισινή αν μου λείψουν τα φτηνά τσιγάρα). Μείναμε με την απορία. Εδώ δεν εκδίδεται ο Ταχυδρόμος και δεν έχουμε δει φωτογραφία της.

Συμπαράσταση στους καπνιστές

2006-03-08T16:51:00.000Z

Δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει απ' τον περίγυρό σας αλλά όλοι αυτοί οι νεόπλουτοι, νεο-γιάπηδες, νεο-καριερίστες είναι κατά του τσιγάρου. Τους χαλάει βλέπεις, φέρνουν και στην κουβέντα τα δικαιώματα του μη καπνιστή και σταματάει κάθε συζήτηση. Πριν 2 βδομάδες που πήγα Ελλάδα "κατέστρεψα" άλλα δύο άτομα. Με το ρυθμό αυτό, άλλα 6 ταξίδια στην Ελλάδα και όλοι πια θα είναι καπνιστές (εκτός απ' τα παιδιά, εκείνα θα τα αναλάβω άλλη φορά). Όλες αυτές οι αντικαπνιστικές παπαρολογίες δεν περνούν εκεί. Δηλ. μπορεί να περνάνε στους κωλοφτιαγμένους νεο-κάτι που έχουν φάει το παραμύθι για το τσιγάρο, αλλά σε μας δεν περνούν. Στην Ελλάδα δεν έχει νόημα ο διαχωρισμός καπνιστών-μη καπνιστών στα εστιατόρια και στις καφετέριες γιατί οι παρέες είναι μεικτές. Το σωστό θα ήταν οι καπνιστές στην παρέα να νοιαστούν για τους μην καπνιστές που δε θέλουν να ανεχτούν τον καπνό των πρώτων καν να καθίσουν σε θέσεις μη καπνιστών. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δε θα υποχρέωνε τον άλλο να αναπνεύσει όλες αυτές τις αηδίες. Στην πράξη κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Προσωπικά και να μην ήμουν καπνιστής δε θα είχα πρόβλημα ο άλλος να βγάλει τσιγάρο με τον καφέ του. Όμως είμαι καπνιστής και κανένας πούστης δε θα μου πει "ρε Φαντασμάκ με ενοχλεί το τσιγάρο πειράζει να πάμε να καθίσουμε στους μη καπνίζοντες;" Φυσικά σ' αυτό βοηθάει και το ότι οι παρέες μου αποτελούνται από άντρες κι όχι απ' αδερφές που κλαψομουνιάζουν σαν τα πουτανάκια αν δουν ότι πρόκειται ν' αναπνεύσουν λίγη τσιγαρίλα. Έτσι είναι, αν δεν αντέχεις τη ζέστη μείνε μακριά απ' τη ζούγκλα. Σ' άλλες παρέες δεν ξέρω τι γίνεται. Τελικό συμπέρασμα: στην Ελλάδα δεν υφίσταται θέμα διαχωρισμού. Σκατά, μου τέλειωσε και το πακέτο. Δεν ξέρω αν προλαβαίνω να παω μέχρι τη γωνία να πάρω άλλο. Κλείνουν στις 11.

Κάτω τα χέρια απ' το 24

2006-03-03T18:16:00.000Z

Το κακό με τα φλώρουμς είναι ότι όταν η συζήτηση γίνει ενδιαφέρουσα πάντα υπάρχει κάποιος γαμωmoderator να σου κόψει τη φόρα. Δίκιο έχει, άδικο έχει, σημασία πάντως δεν έχει. "Στο site αποφεύγουμε τέτοιες συζητήσεις", γράφει. Ήταν να συμμετάσχω και γω με το πρώτο μου ποστ εκεί σε format "Μεγάλου Χεσιδιού", αλλά σεβόμενος το site που "δε θέλει τέτοιες συζητήσεις" θα γράψω εδώ, που "θέλει". Ξέρετε ότι δεν το πάω και πολύ το Fox και ξέρετε τι γνώμη έχω για την τωρινή κυβέρνηση των ΗΠΑ και τι προπαγάνδα περνάει μέσω των ΜΜΕ συμπεριλαμβανομένου και του FOX και γενικά όλα αυτά που ξέρουμε. Όλα όμως αυτά, δεν έχουν καμιά σχέση με το 24. Ε πώς θα γίνει. Το 24 είναι σειρά φαντασίας. Είναι η σειρά που με έκανε να συμπαθήσω επιτέλους τον Κίφερ Σάδερλαντ και μάλλον για πρώτη φορά στην καριέρα του έχει μεγάλο και σοβαρό ρόλο. Η CTU είναι η η αντιτρομοκρατική υπηρεσία στο 24 που καμιά φορά ανεπισήμως χρησιμοποιεί βασανιστήρια επειδή δεν υπάρχει χρόνος για νόμιμες διαδικασίες όταν πρέπει να αποσπάσει από κάποιον πληροφορίες σημαντικές για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ. Ο τύπος που έγραψε αυτό το ποστ στο φόρουμ, λοιπόν, εξισώνει τη CTU με την Γκεστάπο!!! Σιγά ρε! Στο 24 ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και ο Τζακ Μπάουερ γαμάει και δέρνει για να αποσπάσει πληροφορίες από τον "κακό" σε σύντομο χρονικό διάστημα προκειμένου να σώσει χιλιάδες αθώους. Κάθε τρόπος για να αποσπάσει η CTU πληροφορίες είναι σωστός. Ρίχτου σφαίρα στο γόνατο, πίεσε μια ανοιχτή πληγή να πονέσει, στείλτον στο Γκουαντάναμο, what have you. Ούτε και μένα μ' αρέσει. Αλλά πες μου το εξής. Έχει κλαπεί μια πυρηνική κεφαλή και θα εκτοξευτει σε λίγο, αν δεν έχει εκτοξευτεί ήδη. Δεν έχουμε χρόνο για απαγγελίες κατηγοριών και δικηγόρους. Στο κάτω κάτω δεν είναι πρώτη φορά (έστω και σε έργο φαντασίας) που μια δυτική κυβέρνηση που ευαγγελίζεται ελευθερίες κτλ να χρησιμοποιεί βασανιστήρια. Στην Ευρώπη τι γίνεται; Αν οι μυστικές υπηρεσίες σε απαγάγουν θα σου απαγγείλουν κατηγορίες και θα δικαστείς; Εκείνη την ώρα που το βλέπεις λες απο μέσα σου "'Ελα ρε Τζακ, λίγο ακόμα και θα σπάσει". Αυτό είναι και το όλο νόημα. Δηλαδή σε μια φάση κρίσιμη για τη ζωή πολλών ανθρώπων, που πρέπει στα επόμενα λεπτά να σπάσει ο ένοχος (γιατί ως θεατής ξέρεις ότι είναι ένοχος) τι πρέπει να κάνουν; Να τον χτυπήσουν με λουλουδάκια; Αυτοί οι αριστεριστές αντιαμερικανοί ελληνάρες φταίνε που τα ελληνικά κανάλια δε φέρνουν το "24". Τι νόημα έχει να το φέρουν για 10 άτομα...; Και δω πέρα υπάρχουν πολλοί που συμμερίζονται τις ίδιες απόψεις αλλά εδώ συζητάμε. Εδώ υπάρχει ισορροπία απόψεων. Και το "24" το διαφημίζουν με μικρές τηλεοράσεις αναρτημένες στις στάσεις λεωφορείων. Γιατί εδώ το 24 το βλέπουν πολλοί. Oι εποχές που οι κρατούντες προσπαθούσαν να περάσουν πολιτικά μηνύματα μέσα από ταινίες και σειρές έχει περάσει ανεπιστρεπτί γιατί τώρα τους έχουμε καταλάβει. Δηλαδή είναι δυνατόν κάποιος που δε συμφωνεί με την πολιτική των βασανιστηρίων και έχει και 10 γραμμάρια μυαλό, βλέποντας "24" να αλλάξει γνώμη και να τα υποστηρίξει; Το 24 δεν είναι παρά ένας τρόπος να περάσει ευχάριστα η ώρα σου. Και ο συγγραφέας κλείνει με το "δεν είμαι συνωμοσιολόγος αλλά...". Αυτό δεν έχει μεγάλη διαφορά από τα "δεν είμαι ρατσιστής αλλά..." και "δεν συμφωνώ μ' αυτό που έγινε την 11η Σεπτεμβρίου, αλλά..." Χαλαρώστε λίγο... στα ψέματα είναι. Αφού αυτά πουλάνε. Πριν ήταν ο Τζακ Ράιαν. Τώρα είναι ο Τζακ Μπάουερ! Γυρνας το βράδυ απ΄τη δουλειά και περιμένεις τον Τζακ Μπάουερ. Είναι ένα γλυκό αίσθημα προσμονής που κανείς δε θα μας το πάρει - μέχρι το FOX να το σταματήσει.

Τελειώστε με τον ΟΤΕ λέμε

2006-02-27T18:11:00.000Z

Διάβασα για την πουστιά του ΟΤΕ με τα packets ανά δευτερόλεπτο. Βασικά αυτό που κάνει ο ΟΤΕ είναι να περιορίζει την μεταφορά packets σε 30 ανά δευτερόλεπτο, ούτως ώστε οι χρήστες ADSL να μη μπορούν να χρησιμοποιούν VoIP που χρειάζεται 60 packets ανά δευτερόλεπτο για να λειτουργήσει ικανοποιητικά. Τελικά τι να κάνουμε, είναι μεγάλη "μασονία" ο ΟΤΕ κι αυτό λίγοι το αμφισβητούν. Από την άλλη, το RAM Ιανουαρίου, αν θυμάμαι καλά, είχε αφιέρωμα στις VoIP υπηρεσίες και στο Skype. Το router της HOL έχει ΔΥΟ (2) υποδοχές για τηλέφωνα αλλά μια για ethernet, καθότι προωθούν και κείνοι το VoIP. Δε διάβασα όλο το άρθρο, ίσως κάπου μέσα το λέει για τα packets ανά δευτερόλεπτο. Αν δε λέει τίποτα, ίσως πολύ απλά να "πετάς" τον ΟΤΕ και να δουλεύεις με άλλη εταιρία. Πιθανώς οι συντάκτες του άρθρου να συνιστούν Vivodi. Γενικώς είναι καλή φάση να έχεις VoIP τηλέφωνο ή bluetooth headset που συνδέεται στον υπολογιστή και στο Skype με τη βοήθεια αυτού εδώ του προγραμματακίου. Άσχετο: Στα αγγλικά υπάρχουν δύο λέξεις για το "κόκκορας" τουλάχιστον που γνωρίζω. Δεν ξέρω αν διάλεξαν να ονομάσουν την ιστοσελίδα e-rooster τυχαία ή όχι. Θα μου πεις βέβαια το e-cock ίσως και να 'ναι παρεξηγήσιμο, αλλά ίσως κι όχι μιας και στη Βρετανία χρησιμοποιείται συχνά ακόμα.

Εντυπώσεις

2006-02-27T15:39:00.000Z

Πήγαμε, είδαμε, γυρίσαμε. Βρήκαμε ένα ωραίο μαγαζάκι με ρακόμελο, ουζάκι και καλό φραπέ. Το όνομα αυτού Ρακομελιό. Η μουσική που βάζουν είναι στυλ Περίδης/Υπόγεια Ρεύματα/Μάλαμας - το 'πιασες το νόημα. Χρονοντούλαπο. Αλλά αντί για το συνηθισμένο χρονοντούλαπο ονόματι Poison/Slaughter/Firehouse που σε πήγαινε 20 χρόνια πίσω, αυτή τη φορά είχαμε το άλλο το χρονοντούλαπο που σε πήγαινε μόλις 10 χρόνια πίσω. Ας κάνουμε μια αναφορά και για τις πελάτισσες, όλες τυπικές εικοσάρες με τζιν και "σταράκια". Να πάτε, είναι ωραία. Ζητήστε κανέλα στο ρακόμελο γιατί από μόνοι τους δε βάζουν. Προς το γνωστό τύπο: Όχι δεν είναι γιάφκα αριστεριστών, όχι δεν κάνουν μπεκρή μεζέ, αλλά είπαμε κάνουν γαμισερό ρακόμελο, φραπέ και ωραία ποικιλία. Club Texas στην Ιπποκράτους. Τι "Club" δηλαδή, αφού δεν είναι πάνω από δεκαπέντε τετραγωνικά. Κάθε Δευτέρα ο Δημήτρης, ένας τύπος γύρω στα 40, βάζει AOR/Melodic Hard Rock. Εκεί να δεις μηχανή του χρόνου. Δεδομένης της ηλικίας του Δημήτρη (που γράφει ως sirjim στα forums του rocking.gr) και πιθανώς και διάφορων καταστάσεων που μπορεί να πέρασε το '80 μεγαλώνοντας μ' αυτή τη μουσική καταλαβαίνω πώς και γνωρίζει αυτά τα κομμάτια που παίζει. Έβαλε μέχρι και το "Show me what you got" των Witness, που ανάθεμα κι αν περίμενα ότι θα το έβαζε ποτέ κανένα μαγαζί στον πλανήτη. Δηλαδή σχεδόν ντράπηκα που του ζήτησα κάτι τόσο γνωστό σαν τους Tyketto. Την Πέμπτη άλλος DJ έπαιξε ποζεριές/sleaze/L.A. scene. Με τα ξενύχτια τι γίνεται ρε μάγκες; Θέλω να πω, ακούμε τη μουσική μας, πίνουμε τη μπύρα μας αλλά γιατί να ξεκινήσει η έξοδος στις 11πμ ή και στις 12 καμιά φορά; Κλαμπ δεν είναι το Texas, μπαρ είναι, και θέλουν να πάνε και πολλοί που την άλλη μέρα δουλεύουν. Αν έμενα Αθήνα και έπρεπε να ξυπνήσω την επόμενη στις 7 το πρωί ενώ το μαγαζί γεμίζει από τις 1πμ, κατάλαβες. Εκτός του ότι χάνεις τη μισή μέρα όταν ξυπνήσεις ούτως η άλλως. Από την άλλη ίσως είμαι και πολύ καιρό έξω και έχω ξεσυνηθίσει πώς δουλεύουν τα πράγματα κάτω. Off he goes.

2006-02-19T13:29:00.000Z

Θα λείπω λίγο καιρό. Κανονίστε μη σφαχτείτε πάλι. Δε θα μπαίνω συχνά Internet για να κάτσω να χαζέψω αυτό το θέαμα, ούτε θα έχω τάκος με μεξικάνικη σάλτσα να τρώω την ώρα που θα το απολαμβάνω. Οπότε παρακαλώ να είστε κούλ.

Υποστηρίξτε τη Δανία

2006-02-12T20:46:00.000Z

Αγοράστε CD των Pretty Maids, Royal Hunt, Push, Martie Peters Group, D.A.D., Prime Time, Fate, Mike Tramp (ex-White Lion). Αν δεν ακούτε AOR/Melodic rock, επικοινωνήστε μαζί μου να σας δώσω διεύθυνση να μου ταχυδρομήσετε τα CD. :)

You think you can just walk away, biatch?

2006-02-11T20:38:00.000Z

Θα παραβώ για άλλη μια φορά τις αρχές μου (γι αυτό τις έχουμε - για να τις παραβαίνουμε) και θα το κάνω shoutbox το blog. Που πάς ρε μυγόχεσμα Robertson; Έτσι μας αφήνεις; And we're just getting started! ;-) Εντάξει, ξέρουμε ότι έγραφε μπούρδες τελευταία, αλλά τουλάχιστον όσο το είχε ανοιχτό υπήρχαν πιθανότητες να ανακάμψει. Τώρα που το έχει κλειστό... αν και όποιος λέει "το κλείνω" αργά ή γρήγορα επανέρχεται. Γενικά καλό ατομάκι φαίνεται ο τύπος και έλεγα να του στείλω κανα μέιλ να πάμε να βολτάρουμε, αλλά δε μπορώ παρά να παρατηρήσω ότι είναι κοσμικός τύπος. Δηλαδή απ΄αυτούς που γουστάρουν χαϊλίκια, πώς το λένε, high life κι έτσι. Ποτά, γυναίκες, χορός μέχρι το πρωί. Και με το high life δεν είμαι και πολύ φίλος. Δηλαδή καθόλου φίλος. Μπρους παλικάρι μου, έλα να σε γυρίσω στα καλύτερα παραπληγικά μέρη του Κάμντεν. Αν το αντέχεις. Και μη μου πεις πως ξέρεις απ' την περιοχή. Δε θέλω να το παινευτώ αλλά σ' αυτό τον τομέα ξέρω καλύτερα. Σε άλλα νέα, ανακαλύπτοντας το νέο blog της εριτίμου δεσποινίδος Serie Aire, ανακάλυψα σύντομα ότι έχει πέσει επιδημία (ή μήπως πανδημία) εγκατάλειψης του Blogger. Κοτούλες μου εσείς, μη δειτε μια μικρή δυσκολία, αμέσως να πάρετε πόδι. Γι αυτό και γω... ακολουθώ και εγκαταλείπω επίσης τον Blogger. Σύντομα... Καλό το περιεχόμενο, καλή όμως και η εμφάνιση. Μισώ αυτό που θα κάνω, θα παραθέσω απόφθεγμα:

"Never underestimate the power of the image, Mike"

President Charles Logan, 24 Day 5, 7:00AM - 8:00AM

Kαι όσοι ασχολούμαστε σοβαρά με το άθλημα, πρέπει και να δείξουμε ότι κάνουμε αυτό. Robertson, αν σε βρω, θα σε βάλω ν' ακούς L.A. Guns 20 ώρες συνεχόμενα. Πιθανότατα να σε δέσω σε μια καρέκλα για να μην αυτοτραυματιστείς κιόλας.

Επίμαχα καρτούνς και Τζακ Μπάουερ

2006-02-09T13:14:00.000Z

Αυτό το διάστημα προσπάθησα να μη χάσω τελείως επαφή με την επικαιρότητα. Κι η επικαιρότητα είχε αρκετό ψωμί αυτές τις μέρες μπορούμε να πούμε. Δεν έχω να προσθέσω κάτι στο θέμα των γελοιογραφιών για τις οποίες γίνεται τελευταία λόγος. Έχω όμως να παραθέσω μερικές σκέψεις για τη συνήθεια αυτή των μουσουλμάνων να δημιουργούν ζητήματα και προβλήματα ώστε να βρίσκονται διαρκώς σε προβολή. Συμπτωματικά, πέρσι τέτοιο καιρό εκπρόσωποι των μουσουλμάνων από δυτικά κράτη ασχολήθηκαν με το 24 (το 'ξερες, δεν το 'ξερες;) και συγκεκριμένα τον τέταρτο κύκλο όπου οι τρομοκράτες είναι μουσουλμάνοι. Το Συμβούλιο για τις Αμερικανοϊσλαμικές Σχέσεις (CAIR) έστειλε εκπροσώπους του στο Fox όταν παίχτηκε ένα επεισόδιο που απεικόνιζε μια ολόκληρη οικογένεια μουσουλμάνων ως τρομοκράτες. Η ένσταση του CAIR ήταν ότι ενισχύεται το στερεότυπο για τους μουσουλμάνους. Τις μέρες εκείνες είχε γίνει μεγάλο θέμα σε εφημερίδες, τηλεόραση και blogs. Ακολούθως, το Μουσουλμανικό Συμβούλιο της Βρετανίας τα έχωσε στο SkyOne που έχει τα δικαιώματα της σειράς στη Βρετανία. Τελικά τι έγινε; Το Fox... έφτιαξε ένα σποτάκι με τον Κίφερ Σάδερλαντ να δηλώνει ότι "είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι οι μουσουλμάνοι Αμερικάνοι καταδικάζουν την τρομοκρατία μαζί με τους υπόλοιπους Αμερικάνους". Δηλαδή κατά κάποιο τρόπο απολογήθηκαν για κάτι που δεν έκαναν (το stereotyping μιας κοινωνικής ομάδας). Ακριβώς. Δεν το έκαναν αυτό. Οι σειρές φαντασίας γενικότερα υπερβάλλουν. Αν δεν ήταν έτσι, δε θα διέφεραν πολύ από τη ζωή. Εν πάσει περιπτώσει, μάλλον έκατσαν εκεί στο FOX και είπαν "άντε να κάνουμε μια ανακοίνωση να μη μας τα σπάνε άλλο" και την έκαναν. Επίσης, δέχτηκε να κάνει κάποιες παραχωρήσεις και ν' αλλάξει λίγο την υπόθεση της σεζόν... κάτι που είναι ισοδύναμο με το "ξέχεσμα" των μεγάλων χωρών προς τη Δανία αυτές τις μέρες.

"Hi. My name is Kiefer Sutherland. And I play counter-terrorist agent Jack Bauer on Fox's 24. I would like to take a moment to talk to you about something that I think is very important. Now while terrorism is obviously one of the most critical challenges facing our nation and the world, it is important to recognize that the American Muslim community stands firmly beside their fellow Americans in denouncing and resisting all forms of terrorism. So in watching 24, please, bear that in mind."

H εικόνα της "οικογένειας βομβιστών" είναι αυτό που έχει στο μυαλό του ο μέσος Δυτικός όταν φέρνει στο νου του μια οικογένεια μουσουλμάνων; Ή μήπως δεν έχει καν σημασία αν είναι έτσι ή αλλιώς; Κακώς, αλλά όλοι οι λαοί έχουν στερεότυπα για κάποιους άλλους λαούς. Πάντα έτσι ήταν. Το "24" έχει βάλει στο ρόλο τρομοκρατών Άραβες, ισπανόφωνους, Βρετανούς, Ανατολικοευρωπαίους και, ναι ρε, έχει βάλει και λευκούς αμερικανούς. Αλλά δε βγήκε η βρετανική κοινότητα στις ΗΠΑ για να τα βάλει με το δίκτυο που προβάλλει τη σειρά, ούτε οι Λατίνοι έκαναν το ίδιο, ούτε οι Σέρβοι. Τι να κάνουμε που η αμερικανική βιομηχανία του θεάματος και σ' αυτή την περίπτωση το Fox δε σκέφτεται μήπως προσβάλει κανέναν. Στο φινάλε σ' όλες τις χώρες έτσι γίνεται, απλώς οι Αμερικάνοι το κάνουν σε μεγαλύτερη κλίμακα. Ας μην παρασυρόμαστε. Το "24" είναι work of fiction, από τις καλύτερες σειρές που έχουν προβληθεί στον κόσμο κι όχι μόνο στις ΗΠΑ, και οι αφορισμοί περί προπαγάνδας της άρχουσας τάξης είναι επιεικώς αστείοι. Κάθε άνθρωπος με στοιχειώδη κριτική σκέψη μπορεί να καταλάβει αν ένα work of fiction είναι αλήθεια ή ψέμα, κι αν είναι προδιατεθειμένος να κρίνει μια κοινωνική ομάδα με βάση κάποιο στερεότυπο, δε χρειάζεται μια σειρά φαντασίας για να το κάνει. Make no mistake. Μπορεί και μόνος του... Γιατί οι μουσουλμάνοι (που δεν είναι και συγκεκριμένη εθνικότητα αλλά το Ισλάμ περιλαμβάνει πολλά έθνη) θέλουν ειδική μεταχείριση από τις υπόλοιπες εθνικότητες του 24; H εκπρόσωπος του CAIR Ράμπια Αχμέντ λέει:

"Οι παρουσιάσεις [άλλων εθνικοτήτων] ήταν πολύ γενικές και ασαφείς. Οι Αμερικάνοι μουσουλμάνοι είναι μοναδική περίπτωση. Είναι η κοινότητα που στιγματίστηκε μετά την 9/11."

H απομαγνητοφωνημένη ιστορία από το CNN. Επειδή δηλαδή μετά τη 9/11 τους έφτυναν στο δρόμο ή τους έβριζαν ή τους έσπαγαν τις βιτρίνες, να μην έχει μουσουλμάνους κακούς το 24. Αν το πάμε έτσι, και οι λευκοί Αμερικάνοι και Άγγλοι είναι επίσης στη μπούκα μιας και έχουν κατηγορηθεί από τον υπόλοιπο κόσμο (και τους μουσουλμάνους) για στερεοτυπική κατηγοριοποίηση και ρατσισμό μετά τη 9/11 και τους ζητούν να δώσουν λόγο. Άρα κι αυτοί αδίκως κατοπτρίζονται ως τρομοκράτες στη σειρά. Στην ταινία Αληθινά Ψέματα, οι τρομοκράτες ήταν Παλαιστίνιοι. Μετά την προβολή της ταινίας στις ΗΠΑ, οι Άραβες εκεί έκαναν διαμαρτυρία. Το Αληθινά Ψέματα γυρίστηκε πριν την 11η Σεπτεμβρίου, ναι ή ναι; Μιας και κάναν την αρχή οι μουσουλμάνοι, ας ακολουθήσουν και οι Άγγλοι για τον Amador και τον Saunders στον τρίτο κύκλο, οι Σέρβοι για τους Ντρέιζεν στον πρώτο, οι λευκοί Αμερικάνοι λίγο πολύ για όλους τους κύκλους, μιας και σε όλους υπήρχε τουλάχιστον ένας λευκός αμερικανός τρομοκράτης. Πιστεύω δε πως και μεις οι Έλληνες καλό θα ήταν να στείλουμε μια χεστήρια επιστολή στο Fox σε περίπτωση που κάνουν καμιά εξυπνάδα και βάλουν Έλληνες τρομοκράτες στον έκτο κύκλο. Μετά από ένα χρόνο, βλέπουμε γίνονται τα ίδια και με τα καρτούν. Λοιπόν, για να το βγάλουμε αυτό απ’ τη μέση, λέω τη γνώμη μου από τώρα: ατυχείς οι γελοιογραφίες αλλά όχι και ν’ απαγορευτούν - τέλος γνώμης. Είπαμε, οι "εκπρόσωποι" μουσουλμάνων θέλουν να βρίσκονται συνεχώς σε προβολή. Tην έχουν βρει την άκρη τώρα: όπως λέει κι ο αναλυτής του CNN William Schneider, "If you don't speak up, nobody will pay any attention to you. Muslims discovered that rule very quickly and they're speaking up and people are paying attention". Δηλαδή για να σ' ακούσουν πρέπει να είσαι φωνακλάς, οι φωνακλάδες πάντα τραβούσαν την προσοχή περισσότερο από τους μη φωνακλάδες. Oι ισλαμικές κοινότητες στη Δύση νομίζουν ότι είναι πιο ριγμένοι από τις υπόλοιπες κοινότητες και γουστάρουν ειδική μεταχείριση. Στην ίδια τη Δανία, Τούρκοι μετανάστες έχουν διώξει Δανούς από μερικά σημεία της Κοπενχάγης και μένουν τώρα εκεί. Φυσικά υπάρχει και η θετική πλευρά όπως διαβάζω στο e-rooster: μετριοπαθείς που δε συμμερίζονται τα καλέσματα των κληρικών τους. Δεν πιστεύω να επαναληφθεί στην Ευρώπη η ίδια ιστορία που έγινε μερικούς αιώνες πιο πριν, όταν η Μέση Ανατολή ήταν χριστιανική και μπούκαραν αυτοί και την έκαναν ισλαμική. Δεν επιδοκιμάζω τα εγκλήματα των Χριστιανών ανά τους αιώνες, αλλά προτιμώ να ζω σε χριστιανικό αλλά κοσμικό κράτος παρά ισλαμικό και θεοκρατικό. Έχουμε επίσης τους διάφορους που μπερδεύουν τον αντιρατσισμό με την ανεξέλεγκτη μετανάστευση και είναι έτοιμοι να σου κολλήσουν τη ρετσινιά του φασίστα άπαξ και πεις κάτι αρνητικό για τους λαούς της Μέσης Ανατολής, βόρειας Αφρικής και νότιας Ασίας. Όσοι είναι της γνώμης ότι για όλα τα κακά του σύμπαντος φταίει η Δύση βρίσκουν ελαφρυντικά του στυλ "ναι, αλλά κι εμεις τους κάνουμε το ένα, το άλλο..." χωρίς να βλέπουν ότι μπορεί και ο ισλαμικός κόσμος να έχει στραβά ή αν έχει, λένε ότι τα ενισχύει ο Ελεύθερος Κόσμος. Εντάξει, η Δύση ξέρουμε τι κάνει κατά καιρούς στην Ανατολή, αλλά σ' αυτές τις δύο περιπτώσεις (24 και γελοιογραφίες) δε φταίει σε τίποτα. Όμως οι εταίροι ξέχεσαν τη Δανία και το FOX υποσχέθηκε αλλαγές στο 24. Ήρθαν οι μουσουλμάνοι στη Δύση και βλέπουν ότι αν φωνάξουν λίγο μπορούν να μας κάνουν ό,τι θέλουν. Από την άλλη, το υποκριτικό της υπόθεσης είναι ότι οι ΗΠΑ και η Βρετανία, που κάθε 2, 3, 5 χρόνια κάνουν κι έναν πόλεμο όπου παίζει πετρέλαιο ή πιθανές τοποθεσίες για κατασκευές αγωγών, ήταν οι πρώτοι που έσπευσαν να καλοπιάσουν αυτούς τους φανατίλες. Δεν ξέρω αν πρέπει κανείς να κλάψει ή να... κλάψει. Επίσης, μ΄αρέσει που κάθε φορά που γίνεται μια ιστορία διεθνούς κλίμακας ξεπετιούνται διάφορα sites που μοιράζουν μπανεράκια για να βάζεις στο site σου. Υπάρχει και γι' αυτή την περίπτωση ένα. Κάποτε ο Νίκος Δήμου είχε γράψει για τους Έλληνες ότι αν φωνάζουμε συνέχεια και συνέχεια με το παραμικρό, στο τέλος δε θα μας παίρνει κανείς στα σοβαρά. Ελπίζω αυτοί που σήμερα αυτοχρίζονται εκπροσωποι των μουσουλμάνων και τα χώνουν από δω κι από κει στο όνομα τους, να μην πέσουν σ' αυτή την παγίδα. --- Η Ελίσα Κάθμπερτ θα επιστρέψει και θα παίξει σε μερικά επεισόδια. Δεν ξέρω τι είναι πιο τραγικό: το ότι οι παραγωγοί ταινιών και σειρών βλέπουν το μουνί ως εύκολη λύση για να ανεβάσουν νούμερα σε σειρά που δεν έχει σχέση με σαπουνόπερα ή το ότι όντως το πετυχαίνουν επιστρατεύοντας αυτή τη λύση; Θυμάστε τη Seven of Nine στο Star Trek Voyager και πώς έδωσε άλλες τέσσερις σεζόν στη σειρά; Στο κάτω κάτω η Κάθμπερτ δεν είναι και κανάς κόμματος της προκοπής... Νισάφι πια, που προφέρεις τους αριθμούς 2 και 4 μαζί και παίρνεις απάντηση "α, εκεί που παίζει και αυτη η μουναρα η - πώς τη λενε... Κάθμπερτ;" Technorati tags: islam, cartoons, 24, Δανία

Τέλος

2006-01-31T21:46:00.000Z

7 μήνες σκληρής δουλειάς και 'σπαρτιάτικης' ζωής νομίζω πια πως απέδωσαν. Την τελευταία βδομάδα ο αριθμός ωρών ύπνου δεν ξεπέρασε το 20. Σήμερα ο Φαντασμάκ έκοψε το νήμα του τερματισμού. Μετά από πολύ καιρό μια φορά μπορώ να πω ότι είμαι ευχαριστημένος. Να ευχαριστήσω όλους εσάς που όλο αυτό τον καιρό μου κρατήσατε παρέα με τα γραπτά σας (χωρίς σειρά προτεραιότητας): Oneiros, Σπασίκλας, Ρωμανός, Estarian, Talos, Χάρηjar, Passenger, Γούτας, Mourning Blade,Master Li Mu Bai (προσοχή τ' αστεράκια), Ε-rooster, Δέσποινα και κανά δύο που ξεχνάω αλλά δε χρειάζονται κάποιον παπάρα να τους αναφερει στο blog του. Α, ευχαριστώ επίσης και τη Damsel in Stress γιατί το σταμάτημα του blog της έκανε τη μπλογκόσφαιρα ένα καλύτερο μέρος να βρίσκεσαι.

Ένα είναι σίγουρο

2006-01-30T18:55:00.000Z

Ότι απόψε ένας απ' αυτούς τους δύο την έχει πολύ άσχημα. Ανανέωση: Ποιός τις έφαγε; :P

Πολλά και μικρά

2006-01-29T23:39:00.000Z

Η σχιστομάτικη νέα χρονιά γιόρτάστηκε στη Leicester Square. Έριξαν πυροτεχνήματα πέντε η ώρα απίκο και πήραν τ' αυτιά μας. Ήταν περισσότερο θόρυβος και λιγότερα πυροτεχνήματα. Όταν λέμε είχε κόσμο, είχε κόσμο. Όχι αστεία. Δεν είχε χώρο ν' αναπνεύσεις. Όταν τελειώσε η φιέστα προσπαθήσαμε να περπατήσουμε για να βγούμε απ' τον κόσμο. Φαντάζεσαι να γινόταν αυτό οπουδήποτε στην Ελλάδα, τι βρισίδια θα άκουγες; Δεκαπενταύγουστο σε πανηγύρια έχουμε παίξει άπειρα ξυλίκια σε συνωστισμό. Εδώ λες και δεν τρέχει τίποτα. Η Northern line είχε προβλήματα πάλι. Θα μου πεις και πότε δεν έχει, αφού είναι η πιο γαμημένη γραμμή του μετρό. Ας την κλείσουν τελείως, έχουν άλλες 12 ακόμα. Σε όσα ιταλικά εστιατόρια έχω φάει στην Αγγλία, χρυσοπληρώνεις ένα πιάτο μακαρονάδα που έχει δεν έχει πέντε μπουκιές. Δε λέω ότι το κάνουν επίτηδες οι κάπελες για να τα τσεπώνουν, αλλά πρέπει η φορολογία να είναι αρκετά υψηλή, οποτε χρεώνουν για να βγουν κι αυτοί. Τελικά το κόστος μεταβιβάζεται όλο και πιο κάτω, μέχρι εκείνον που δε μπορεί να το μεταβιβάσει πιο κάτω, δηλ. τον καταναλωτή. Θα μου πεις, αφού ισχυρίζεσαι ό,τι ισχυρίζεσαι και αφού συνεχιζεις να τροφοδοτείς τη φωτιά με λάδι, αποτελείς μέρος του προβλήματος το οποίο καταδικάζεις. Κατ' αρχάς από πρόπερσι το Σεπτέμβριο δεν έχω πάει ουτε πέντε φορές σε ιταλικό να μου πιάσουν τον κώλο. Υπάρχουν κι άλλα εστιατόρια που πας, πληρώνεις αλλά τρως. Κινεζικά και μεσανατολίτικα, to name a few. Να 'ναι τυχαίο το ότι βλεπεις πιο χουβαρντιλίδικα πράγματα καθώς απομακρύνεσαι από τη Δυτική Ευρώπη προς τα ανατολικά; Το Prison Break είναι ωραίο. Όχι σαν το 24 ασφαλώς, αλλά εντάξει καλό είναι κι αυτό. Δείτε τα τελευταία επεισόδια και θα καταλάβετε γιατί οι σύζυγες που ασχολούνται με τα οικιακά δεν πρέπει να γίνονται αντιπρόεδροι των ΗΠΑ.

Prison Break - Ώστε κουβαλάτε και σπαθιά κωλόπαιδα ε;

2006-01-28T02:50:00.000Z

Έχω δει κάποια επεισόδια. Καλούτσικο μου φαίνεται. Πρόκειται για έναν τύπο ο οποίος έχει τον αδερφό του στη φυλακή και θα τον εκτελέσουν σύντομα. Πιστεύει ότι του την "έστησαν" κι όλα τα στοιχεία εναντίον του είναι πλαστά. Διαπράττει λοιπόν ένα έγκλημα και μπαίνει κι αυτός στην ίδια φυλακή με τον αδερφό του για να τον "αποδράσει". Από κει όμως δεν έχει αποδράσει κανείς. Πώς είναι τόσο σίγουρος ότι θα τα καταφέρει; Ο δικός μας δουλεύει σε μια κατασκευαστική εταιρία κι όταν η φυλακή είχε ανακαινιστεί πριν μερικά χρόνια, το έργο το ανέλαβε η εταιρία του κι ο ίδιος έχει τα σχέδια στην κατοχή του. Μάλιστα τα πήρε και μέσα στη φυλακή και τα έχει συνεχώς πάνω του... σε μορφή τατουάζ που έχει κάνει σ' όλο του το σώμα. Tα σχέδια, βέβαια, δεν είναι τα κανονικά της φυλακής αλλά "κωδικοποιημένα". Έχει τελειώσει μια σεζόν και την **** σιγά σιγά. Μπορείτε να βρείτε ελληνικούς υπότιτλους στο www.greektvsubs.gr όπου έχει σχεδόν για όλες τις τρέχουσες αμερικάνικες σειρές (Lost, 24 κτλ). Δεν ξέρω αν έχει δει κανείς από Lost και πώς του φαίνεται, δεν το έχω δει αλλά ας έχω μια γνώμη για το αν αξίζει να το ****. Του οποίου 24 η σεζόν θα κλείσει στις 22 Μαΐου. Μετά... άλλη μια μεγάλη στέρηση 7 μηνών.

Προώθηση προϊόντων

2006-01-22T02:04:00.000Z

Αν κάτι δε μ' αρέσει στο "24" (εκτός του ότι παίζεται στο Fox...) είναι το product placement που έχει. Ξέρεις, η εμφανής διαφήμιση προϊόντων μέσα στη σειρά. Π.χ. στον τέταρτο κύκλο, η Chloe αναφέρει την εταιρία η οποία προμηθεύει τα συστήματα της CTU και την ίδια στιγμή η κάμερα βρίσκεται πάνω από το λογότυπο της εταιρίας πάνω σ' έναν υπολογιστή. Ο Νόβικ στo δεύτερο κύκλο δουλεύει σε Mac (τουλάχιστον ευτυχώς υπάρχουν ακόμη χρήστες Mac στον πλανήτη). Στον τωρινό κύκλο ο Τζακ Μπάουερ χρησιμοποιεί κινητό γνωστής αμερικάνικης εταιρίας. Τα ίδια και στο Splinter Cell: Pandora Tomorrow και στο Chaos Theory. Διαφημίζονται λιγότερα προϊόντα αλλά σε κάθε cutscene μεταξύ των αποστολών. Προσωπικά βρίσκω υποτιμητικό για τους ηθοποιούς του "24" να κάθονται να λένε αυτές τις αρχιδιές ολκής που διαβάζουν στο σενάριό τους. Επίσης βρίσκω υποτιμητικό για τους μάνατζερ της UbiSoft να χαλάνε ένα τόσο καλό παιχνίδι με τέτοιο σενάριο βάζοντας διαφημίσεις μέσα. Να τα πάρουν απ' όπου μπορούνε... Και είναι υποτιμητικό για το θεατή και τον gamer αυτό που γίνεται, επειδή βλέποντας την "Jack Bauer Power Hour" θέλεις και να ξεχάσεις λίγο την ένταση της ημέρας ή τα προσωπικά προβλήματα που πιθανό να αντιμετωπίζεις. Το ίδιο κι όταν ανοίγεις τον υπολογιστή σου να παίξεις ένα παιχνίδι. Αυτό θέλεις και όχι ένα μακροσκελές διαφημιστικό που κρατάει όχι μόνο στα διαλείμματα αλλά και μέσα στη σειρά. Νομίζω δε, ότι τα διαφημιστικά στα διαλείμματα του "24" έχουν λίγο μεγαλύτερη διάρκεια τώρα. Αν και μ' αρέσει το "24", δε μπορώ να πω ότι δεν είμαι καχύποπτος με κάθε στροφή που παίρνει, καθότι προβάλλεται κι από ένα δίκτυο που επαινεί τον Μπους και τον 'πόλεμο κατά της τρομοκρατίας'... Δηλαδή τι πρέπει να γίνει; Ας πούμε, ετοιμάζω το e-μυθιστόρημά μου. Θα ήθελε κανείς κάθε δύο σελίδες να διαβάζει πράγματα του στυλ "Chloe, ανεβάζω τη φωτογραφία του αρχιτρομοκράτη στον υπολογιστή σου. Τη φωτογραφία την τράβηξα με το Sony Ericsson P930 το οποίο να πούμε στο σημείο αυτό ότι κάνει μόνο 89 λίρες όταν υπογράψεις διετές συμβόλαιο με την T-Mobile". Ωραίο ε; I don't think so, bitch! Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σας πάνω σ' αυτό, ειδικά αν είστε... αρχιδαράς οικονομολόγος που πιθανότατα θα υποστηρίζει την τακτική του product placement.

Δε χωράνε άλλοι, μη σπρώχνεστε!

2006-01-20T14:10:00.000Z

Όταν παίρνεις το μετρό σε ώρα αιχμής, κι είσαι στριμωγμένος κάνοντας μια ή και δύο ώρες να πας στη δουλειά σου και τραβάς το ίδιο όταν γυρίζεις πίσω, όταν η παραμικρή σου κίνηση συναντά χέρια, πόδια, στέρνο διπλανών σου τι νιώθεις; Τσαντίλα; Αγανάκτηση; Μα τι σκατά κάνουν όλοι αυτοί στο τρένο πρωί πρωί, λες. Πιθανότατα το ίδιο θα σκέφτεται και κάποιος άλλος για τους συνεπιβάτες του, συμπεριλαμβανομένου και εσού. Εσύ μπήκες στο τρένο για να πας στη δουλειά σου' οι άλλοι, για να σου κάνουν τη ζωή μαρτύριο. Επικρατεί ένταση και κάθε αμαξοστοιχία και κάθε λεωφορείο είναι ένα καζάνι που βράζει. Ενίοτε εκρήγνυται, με τα γνωστά παρελκόμενα. Όλα αυτά στην Αθήνα. Γιατί στο Λονδίνο, ισχύουν όλα τα παραπάνω, εκτός του ότι δεν είναι καζάνι που βράζει και δεν εκρήγνυται. Μου έκανε εντύπωση αυτό, το πως όλοι αυτοι οι άνθρωποι σε μια πόλη που είναι 2 και κάτι φορές η Αθήνα μπαίνουν στους σταθμούς τόσο ειρηνικά στριμώχνονται στο τρένο και δεν έχουν την απαίτηση να μην υπάρχουν οι άλλοι δίπλα τους κι αν την έχουν, αναγνωρίζουν οτι δεν έχουν μεγαλύτερο δικαίωμα να χρησιμοποιούν τα τρένα και τα λεωφορεία απ' ότι οι συνεπιβάτες τους. Όλα τα έχουμε σ' αυτή την πόλη, αυτό που μας λείπει είναι να γίνει καζάνι που βράζει. Αν με χτυπήσει κάποια καταλάθος με το χαρτοφύλακά της θα μου ζητήσει συγνώμη. Αν κάποιος με σκουντήξει θα μου ζητήσει συγνώμη. Κι όλα αυτά σε ώρα που είμαστε όλοι παστοί εκεί μέσα. Μόνο εγώ ο Ελληνάρας δε θα ζητήσω συγνώμη. Ο κόσμος που περιμένει περιμένει στις αποβάθρες το τρένο, περιμένει να βγουν πρώτα όσοι είναι μέσα και μετα να μπει. Στην Αθήνα πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει το πασίγνωστο "περιμένετε πρώτα να βγουν όσοι είναι μέσα" από κάποιον ταλαίπωρο που προσπαθεί να βγει στη στάση του. Κάτι που είναι αυτονόητο, μεν αλλά της πλειοψηφίας στ' αρχίδια της. Όχι πως δε γίνονται και δω παράξενα, αλλά όχι συχνά. Την άλλη φορά, και μάλιστα όχι καθημερινη, περίμενα να "γεμίσω" την Oystercard απ΄το μηχάνημα. Πάνω απ΄το μηχάνημα υπάρχει ένας μικρός χάρτης του μετρό. Περιμένοντας, μια τύπισσα βγήκε απ΄ την ουρά και πήγε μπροστά. Δε "χώθηκε" μπροστά σε κανέναν αλλα πήγε να κοιτάξει κάτι στο χάρτη. "Don't skip the queue please" της είπε χαμηλόφωνα ο από πίσω μου. "I was just looking at the map!" φωνάζει η άλλη "Don't skip the queue" της επαναλαμβάνει. Κασέτα ο δικός σου. "Ι was just looking at the map, I didn't want to skip your queue!" Μετά κάτι άλλο της είπε που δεν κατάλαβα γιατί είχε και Ινδική προφορά. "I SAID I WAS JUST LOOKING AT THE MAP, YOU FUCKER!" Δε συνεχίστηκε, δυστυχώς. Θα ήταν και γαμώ τα θεάματα. Η τύπισσα φαινόταν κλασική Αγγλούρα, απ΄αυτούς που τρώνε το επίδομα ανεργίας του κράτους και δεν κάνουν τίποτα όλη μέρα. Μαζί μου ήταν μια φίλη που είχε έρθει βόλτα από Ελλάδα. Μου είπε ότι δεν περίμενε στην Αγγλία ότι θα έβλεπε ανθρώπους να μαλώνουν έτσι σε μετρό ή λεωφορεία. Ούτε και γω το είχα ξαναδεί. Της λέω τωρα που ήρθες εσύ έγινε, για να έχεις να λες ότι δεν είμαστε και τόσο διαφορετικοί τελικά! Μου την έδωσε βέβαια που το σκηνικό σταμάτησε εκεί και δεν έπεσε κανα ξυλίκι, δεδομένου ότι είχα πιει και κάτι μπύρες παραπάνω και δεν το 'χα σε τίποτα να χωθώ όπου βρω να ριξω και γω καμιά ψιλή να γουστάρουμε. Λέω στη φίλη μου "Φάση δεν είχε ρε; I was just looking at the maaaap!" Γυρνάω να δω την Αγγλίδα και είδα ότι με κοιτούσε. Τον από πίσω μου Ινδό/Πακιστανό/τί ήταν τελοσπάντων τον συμπάθησα και δεν ασχολήθηκα μαζί του. Τελικά έφτασε η σειρά μας, γέμισα την Oyster και φύγαμε. Σημείωση: Ο θεσμός της ουράς μού είναι σεβαστός και χαίρομαι που βλέπω ότι εδώ τον τηρούν παντού. Δεν έχει εξυπνάδες κι όταν καποιος παει να κανει μαλακία, αντιμετωπίζεται με μένος. Ε πως θα γίνει δηλαδή. Είναι πρώτος μπαίνει-πρώτος εξυπηρετείται.

Να μη διαβαστεί αν δεν έχεις δει τα 4 πρώτα επεισόδια του πέμπτου κύκλου του "24"

2006-01-19T01:49:00.000Z

Πέθαναν δύο άνθρωποι που ούτε περιμέναμε, ούτε θέλαμε να πεθάνουν (κι ένας τρίτος είναι σε κρίσιμη κατάσταση). Κι αυτό στα 15 πρώτα λεπτά του πρώτου επεισοδίου. Καμιά φορά κάνοντας πλάκα, καθόμαστε και συζητάμε πώς θέλουμε να δούμε ηθοποιούς που δε μας αρέσουν, να παίζουν ρόλους σε σειρές ή ταινίες όπου στην πρώτη σκηνή θα δείχνει το θάνατό τους. Αλλά όχι γι αυτούς τους δύο. Για τη Mary Lynn Rajskub θα ταίριαζε. Να βάλει το κλειδί στην κλειδαριά του αυτοκινήτου και κείνο να ανατιναχτεί (καλά εκεί δεν έχουν τηλεκλειδαριές;). Πόσο δεν τη γουστάρω αυτή την Chloe. Μην της πεις να κάνει κάτι, θα σου αρχίσει τα μα και τα μου. Ο Τζακ Μπάουερ ζει με άλλο όνομα λίγο πιο έξω απ' το Λος Άντζελες (how convenient). O POTUS είναι στο Λος Άντζελες (how convenient). Η Chloe κατάλαβε ότι κάτι παίζει και παίρνει τον Τζακ τηλέφωνο. Και μετά (ω τι έκπληξη) γαμιέται το σύμπαν. Μέσα σε μία ώρα. Τη δεύτερη ώρα σκάνε τρομοκράτες στο Ontario Airport και σκοτώνουν δυο-τρεις για την πλάκα τους. Αμα δεν ξέρεις από την περιοχή, στην αρχή κολλάς. Ολόκληρο Οντάριο κι έχει μόνο ένα αεροδρόμιο; Ο Walt Cummings φάνηκε από πέρσι ότι θα προέκυπτε καθίκι. Κάτι μου θυμίζει ο ηθοποιός, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ που αλλού έπαιζε. Η Πρώτη Κυρία δείχνει παραπάνω στήθος και μπούτι απ' όσο θα έδειχνε μια... Πρώτη Κυρία. Ο Roger Cross παίζει όπως πάντα καλά. Από εξωγήινος στο First Wave πήρε μετάθεση κι έγινε πράκτορας της CTU. Σαν field agent δείχνει μεγάλη μούρη. Μια ερώτηση μόνο: Όταν ο Μπάουερ είπε "I'm in a 'flank two' position" και μάλιστα προσέθεσε "Repeat, I'm in a 'flank two' position" ήθελε φιλοσοφία για να καταλάβεις ότι μιλά με κωδικό; Οι άλλοι στη CTU χαμπάρι δεν πήραν μέχρι την τελευταία στιγμή. Χαμπάρι δεν πήραν και οι τρομοκράτες για να τον καθαρίσουν. Μάλλον ήταν στημένη φάση για να καταλάβουν οι θεατές κι όχι οι ήρωες. Μόνο 20 ώρες απέμειναν. Κουράγιο. Άραγε πώς θα αντέξουμε ένα επεισόδιο τη βδομάδα; Ο τέταρτος κύκλος παλεύτηκε γιατί δεν ήταν πολύ καλός. Ο πέμπτος φαίνεται εντάξει μέχρι στιγμής, καλά έκαναν και πήραν καινούριους σεναριογράφους... και τον ιδρυτή της Navy Seal Team Six. Χαίρομαι που ο Glenn Morshower ξαναενσαρκώνει το ρόλο του Aaron Pierce. Ελπίζω να κάνει κάτι καλό σ' αυτή τη σεζόν. I'm in a 'flank two' position I am invisible I am relentless I am... a splinter cell

Bόμβες στο Λονδίνο και αέναη παπαρολογία στην Αθήνα

2006-01-11T12:13:00.000Z

Όποιος δε γουστάρει Δύση να σπάσει από δω πέρα, αλλά... Τρεις μέρες που ήμουν στην Ελλάδα άκουσα τις γνωστές συνομωσιολογικές αρχιδιές για το θέμα αυτό απ' τους γνωστούς-αγνώστους επαναστάτες του σαββατοκύριακου. Όσοι δεν αναφωνούσαν "καλά να πάθουν" είχαν πάει στο "οι βόμβες ήταν προβοκάτσια των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών". Ναι, καλά διαβάσατε. Οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, όχι μόνο προστατεύουν τους πολίτες τους αλλα τους σκοτώνουν κιόλας! Αυτό δεν το ξέραμε. Είναι καινούριο φρούτο. Τα επιχειρήματα που μπορεί να σου πετάξουν είναι άκυρα από τις πρώτες κιόλας λέξεις. Π.χ. αυτό που συνέβη τους συμφέρει ώστε να περάσουν πιο εύκολα μέτρα παρακολούθησης και τρομονόμους σε φοβισμένους λαούς. Δηλαδή επειδή αυτό που έγινε συμφέρει τους Ευρωπαίους ηγέτες και έχουν περάσει γρήγορα-γρήγορα αυτούς τους τρομονόμους που εδώ και μήνες λουζόμαστε συνέχεια, σημαίνει ότι οι Άγγλοι προξένησαν το χτύπημα για να επισπεύσουν την έγκριση των τρομονόμων. Ιδεοληψία χωρίς όρια δηλαδή. Όχι πως αποκλείεται, στο κάτω κάτω η επίσημη εκδοχή της 11ης Σεπτεμβρίου έχει πολλές τρύπες, όπως π.χ. το ερώτημα της διαμέτρου της τρύπας στο Πεντάγωνο, η οποία ήταν 16 πόδια αλλά το αεροπλάνο είχε 125 πόδια άνοιγμα φτερών, ή το γιατί δε σηκώθηκαν αεροπλάνα από τη βάση Andrews όταν αναφέρθηκε ότι χάθηκε η επαφή με τρία πολιτικά αεροσκάφη. Αλλά όταν κάνουμε συζήτηση μιλάμε με επιχειρήματα κι όχι μπακαλίστικα. Αυτό το λεω γιατί στους γνωστούς με τους οποίους έκανα αυτή τη συζήτηση διέκρινα μίσος, μονομέρεια και μονομανία στην επιλογή των λέξεών τους και στη γλώσσα του σώματός τους. Μια λογική ότι για όλα τα κακά του πλανήτη φταίει ο δυτικός κόσμος, ο οποίος τον αφαιμάζει. Δεν ξέρω, μπορεί ο Ζαρκάουι και ο Ζαουάχρι να ήταν πιο μειλήχιοι στις εκφράσεις τους αν έβγαζαν διάγγελμα, και να μην καταδίκαζαν συλλήβδην τη Δύση για ό,τι κακό συμβαίνει στον πλανήτη. Η "καταλήστευση" των πρώτων υλών του πλανήτη είναι μια μαλακοειδής υπεραπλούστευση και μια καραμέλα που μας μασάνε από τότε που γεννιόμαστε. Δηλαδή όσοι μένουμε Αγγλίες κι Αμερικές πρέπει να νιώθουμε και τύψεις που οι φόροι μας πάνε σε βομβαρδισμούς και στρατούς κατοχής; Δε μας αρέσει φυσικά, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε και τίποτα. Ένα πράγμα: Η Ελλάδα στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ δε θα μπορεί να τη "σκαπουλάρει" για πολύ καιρό ακόμα. Εδώ είσαι κι εδώ είμαι, θα της ζητηθεί να κάνει και "χοντρά" πράγματα στρατιωτικώς. Στο κάτω κάτω αυτά περί συνομοσιολογίας για προβοκάτσια μου φαίνονται κάπως (έως πολύ) τραβηγμένα και δεν ταιριάζουν σε μια Δυτική Δημοκρατία και μάλιστα από τις πιο προηγμένες και δημοκρατικότερες κοινωνίες του κόσμου. Δηλ. τι πάει να πει "σεβόμαστε τους πολίτες μας αλλά αμα μας τη γκαβλώσει σκοτώνουμε και καμιά πενηνταριά στο μετρό το πρωί"; Λοιπόν, αν κάποιοι παθαίνουν αλλεργία στο άκουσμα της λέξης "Δύση", είναι δικό τους πρόβλημα και μόνο. Δε γίνεται στο όνομα της ιδεοληψίας του καθένα να βρίσκει ελαφρυντικά στα καθεστώτα της Μέσης Ανατολής και νότιας Ασίας απλώς και μόνο επειδή τα περισσότερα είναι εγκάθετοι των ΗΠΑ. Στο δυτικό κόσμο, ακόμα και στη Βρετανία, όπου δεν υπάρχει γραπτό σύνταγμα, απολαμβάνουμε ελευθερίες που αυτά τα καθεστώτα εκεί κάτω δε θα δουν σε 150 χρόνια. Έχει στραβά ο δυτικός κόσμος, φυσικά, αλλά έχει περάσει από Μεσαίωνα, από Αναγέννηση, από Διαφωτισμό, έγιναν σφαγές και έγινε αυτό που έγινε σήμερα. Συμφωνώ ότι δεν έχουμε δημοκρατία αλλά ένα είδος αστικής "φιλελεύθερης δικτατορίας" κι ότι όλες οι πρόοδοι που έχουν γίνει τους τελευταίους αιώνες έγιναν λόγω του οφέλους της τάξης που διανέμει τον πλούτο. Π.χ. η λεγόμενη "Γαλλογερμανική φιλία" που αναφέρει και ο Ν. Δήμου, γεννήθηκε μεν μετά από αιώνες αντιπαλότητας αλλά δεν προέκυψε επειδή οι δύο πλευρές είπαν "εντάξει μωρέ οι τσακωμοί είναι χαζομάρες, ας τα βρούμε να τελειώνουμε". Προέκυψε επειδή οι άρχουσες τάξεις των δύο χωρών συμπέραναν ότι οι αποκομιδές θα είναι περισσότερες μέσω της συνεργασίας. Αυτό όμως δεν αναιρεί τα επιτεύγματα του δυτικού κόσμου, ειδικά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο. Αμα αυτό δεν το γουστάρουν οι βολεμένοι "επαναστάτες" δυτικών κρατών που απλωνουν την κωλάρα τους στις καφετέριες και αμπελοφιλοσοφούν, ας τα μαζέψουν να πάνε πιο ανατολικά μπας και τ' αρχίδια των υπόλοιπων από μας συρρικνωθούν κι επιστρέψουν στην κανονική τους διάμετρο. Μετά από μια βδομάδα ας γυρίσουν πίσω να μας πουν πώς πέρασαν. Αν και σκέφτομαι ότι όπου και να τους έστελνες πάλι τα ίδια θα έλεγαν. Υπάρχει όμως και μια συνιστωσα που ονομάζεται "πραγματικότητα". Αν αυτή την παραμερίσουμε τότε ο καθένας μπορεί να πει ό,τι σκατιά του κατέβει. Αλλά επειδή κάποιοι έχουν πάγια τακτική να παραμερίζουν την πραγματικότητα για να βγει η ιδεοληψία τους από πάνω, να μην περιμένουν ότι όλοι θα κάνουμε το ίδιο.Όταν ήμουν στο λεωφορείο πριν από κανά δυο μήνες ήταν μπροστά μου ενας τύπος που φορούσε ένα μπουφάν που από πίσω έγραφε "Στρατιώτης του Αλλάχ". Ποιον θα φοβηθώ, αυτόν ή τις μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας; Αλλά θέλω να δω τι θα πουν οι γνωστοί αντιδυτικοί ελληνιμπάν που απολαμβάνουν τις δυτικές ελευθερίες εκ του ασφαλούς. Παρακαλώ μόνο με επιχειρήματα κι όχι υποθέσεις του αέρα. Ας πούμε το ότι αντιτρομοκρατική άσκηση βρισκόταν σε εξέλιξη στις 7 Ιουλίου στους ίδιους σταθμούς όπου έσκασαν οι βόμβες, την ίδια ώρα, είναι κάτι που αξίζει να μας βάλει σε σκέψεις. Ή το ότι ούτε ο αρχηγός της αστυνομίας παραιτήθηκε, ούτε οι αρχηγοι των Μ.Ι., ούτε κανείς. Αυτό μπορεί να σου βάλει ψύλλους στ' αυτιά. Όπως και στην 11η Σεπτεμβρίου, που και ούτε παραιτήθηκε πάλι κανείς, ενώ η CIA έκανε αντιτρομοκρατικές ασκήσεις για αεροσκάφη υπό αεροπειρατεία που θα έπεφταν πάνω στους πύργους!! Αλλά αυτό θα πει συζήτηση κι όχι το "προαίσθημα" που μπορεί ο καθένας να έχει. Αλλοίμονο αν χτίζαμε κόσμους μόνο πάνω σε προαισθήματα. To τελευταίο λινκ έχει κι άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία. Βέβαια και πάλι δε στέκει' αν ήταν κρατικές δουλειές θα το έκαναν τόσο εμφανώς; Αυτά δεν είναι κρυφά, την είδηση για την άσκηση στο μετρό του Λονδίνου τη μετέδωσε και το BBC Radio Five το βράδυ της 7ης ιουλίου και το έχει γράψει και μια ελληνική εφημερίδα (τα Νέα, μου είπαν, αλλά στο αρχείο δε βρήκα τίποτα). Αν συμβαίνουν όλα αυτά, την έχουμε γαμήσει όλοι. Οι άνθρωποι όμως που γράφουν εκεί την έχουν ψάξει, δεν είναι σαν κάτι άλλους. Όπως λένε και οι Queensryche, Who do you trust when everyone is a crook?

Raw Silk - Silk Under The Skin

2006-01-06T00:37:00.000Z

Τρία γεγονότα έφεραν τους Raw Silk στο νου μου πρόσφατα. Ήμουν στο Texas (το μαγαζί ντε, όχι την πολιτεία) τις προάλλες και στον τοίχο είχε ένα κάδρο με τους Raw Silk σε promo πόζα του 1990. Κάτι έγραφε από κάτω, νομίζω "Raw Silk 1990 tour". Όταν λέμε tour, βέβαια, μιλάμε για το opening που έκαναν στους Saxon το 1990, τη συναυλία στη Χίο και μερικές εμφανίσεις στην Αθήνα την ίδια χρονιά. Το 1991 επίσημα διέλυσαν. Το δεύτερο γεγονός είναι η επανακυκλοφορία του μοναδικού τους δίσκου, Silk Under the Skin, το 2003, 13 χρόνια μετά την αρχική κυκλοφορία του. Με την αφορμή αυτή τα παιδιά ξαναβρέθηκαν και τελικά έπαιξαν support στους Pink Cream 69 και τον Jeff Scott Soto στην Αθήνα τον περασμένο Σεπτέμβρη. Το τρίτο γεγονός είναι η απόκτηση μιας μεταχειρισμένης κόπιας του Silk Under the Skin. Ακόμα και μετά την επανακυκλοφορία του CD δεν το έβρισκα στα μαγαζιά, αλλά επιτέλους είμαι πια κάτοχός του. Γνώμη μου είναι ότι οι Raw Silk έχουν υπερεκτιμηθεί στην Ελλάδα απλώς και μόνο επειδή ήταν (είναι;) το μόνο ελληνικό συγκρότημα που παίζει AOR/Melodic hard rock. Κάτι σαν τους Thunder στην Αγγλία δηλαδή, με τη διαφορά ότι στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ άλλο τέτοιο συγκρότημα (γι αυτό είμαι βέβαιος, αλλά δε θυμάμαι και καλά εδώ που τα λέμε). Ο δίσκος είναι καλός, αλλά δε νομίζω πως αξίζει τόσες μνείες όπως αυτές που συχνά ακούω και διαβάζω. Ο δίσκος ήταν απλώς "καλός" και ήταν μόνο ένας. Δίνουν πολλή σημασία στα πλήκτρα αλλά σε σημείο που τα κομμάτια ακούγονται περισσότερο ποπ εποχής Θάνου Καλλίρη με τους Bang, παρά χαρντ ροκ. Και γενικά είναι οι συνθέσεις τους έτσι, ως ολότητα. Μετά απ' όλα αυτά, θα έλεγε κανείς ότι οι Raw Silk εκτιμώνται μόνο από αθεράπευτα ρομαντικούς ροκάδες που έχουμε ξεμείνει στο '80. Επειδή βλέπω ήδη κάποιους που πάνε να πούν "Γι αυτό δεν πάει η Ελλάδα μπροστά' ένας πάει να κάνει ένα καλό και όλοι πάνε να τον κακολογήσουν/ρίξουν", λέω πως μ' αρεσουν οι Raw Silk (ή μάλλον ο μοναδικός δίσκος που ποτέ έβγαλαν) αλλά δεν είναι και τόοοσο φανταστικοί πια. Ο κολλητός που είχε πάει στον JSS το Σεπτέμβρη μου έλεγε στο τηλέφωνο "ποιοί ήταν αυτοί που είχαν βγει πριν τους Pink Cream 69 και τους ζητωκραύγαζε όλος κόσμος και ήξεραν και τραγουδούσαν τα κομμάτια τους;" Με την ευκαιρία της επανένωσής τους ας ευχηθούμε να μην επαναπαυτούν στις δάφνες τους (σε κείνο το CD δηλαδή) αλλά να βγάλουν και καινούρια δουλειά. Την έχουμε στην Ελλάδα αυτή την τάση γενικότερα: κάνουμε κάτι καλό, μας παίρνουν όλοι πίπες και μετά νομίζουμε ότι πιάσαμε τον παπά απ' τ' αρχίδια. Καλά, όχι πως οι έξω είναι καλύτεροι. Όλοι ξέρουμε πόσους διάττοντες αστέρες είχε το NWOBHM στις αρχές του 80, με συγκροτήματα που μερικές φορές έμεναν στην κυκλοφορία ενός demo και μετά διέλυαν. Ομοίως με την αμερικάνικη L.A. σκηνή και τα ποζεράδικα. Μόνο που έξω υπάρχουν και ιερά τέρατα. Τρία μάλιστα, τα εξής δύο: Οι Γουιτεσνάκε.

2006-01-01T00:00:00.000Z

Τέτοιες ώρες είναι που νομίζω ότι δεν έχω κανέναν στο κόσμο.

2005-12-29T03:06:00.000Z

Γύρισα. Αν και το γύρισα δεν ξέρω πια τι σημαίνει, γιατί ούτε θέλω, ούτε μπορώ να προσδιορίσω πού είναι το σπίτι μου. Σ' αυτό το ταξίδι ποτέ δεν πηγαίνω κάπου παρά μόνο γυρίζω σ' ένα σπίτι, σε κάποιους ανθρώπους, και προς τις δύο κατευθύνσεις. Αυτή τη φορά γύρισα εκεί που έχω την πτυχιακή, τη δουλειά και την ADSL στο σπίτι. Χιόνια σ' όλη την Ευρώπη λέει. Στο Λονδινιστάν(*) έχει μηδέν βαθμούς. Στην Ελλάδα; Δεν πρόλαβα να παω και πουθενά. Μου φάνηκε παράξενο που άκουγα παντού γύρω μου ελληνικά ξανά. Πρόλαβα να δω κάποια πράγματα πάντως: Ο τρεντόφατσας. Αυτός γενικά στις τρεις τελευταίες μου επισκέψεις κυκλοφορεί με στεγνό μαλλάκι με κοκκορι προς τα πάνω και μπρός, κι από πίσω χαιτούλα. Επίσης φορά στενό σκουρόχρωμο σακκάκι, σκούρο τζιν ξεβαμμένο στο ύψος των μηρών, και αθλητικοειδές παπουτσάκι (όχι αθλητικό ακριβώς, δείχνει έτσι αλλά δεν κάνεις σπορ μ' αυτά τα παπούτσια). Τον τρεντόφατσα σ' αυτή την επίσκεψη τον πρωτοείδα στη διαφήμιση της βόνταφον που το γκομένι θέλει κινητό κι ο τρεντόφατσας της το αγοράζει. Επίσης είδα μερικούς σε μέσα μεταφοράς που έμοιαζαν πολύ σ' αυτόν της διαφήμισης. Η κλωνοποίηση σε άνθρωπο συμβαίνει εδώ και καιρό, σε αντίθεση με ό,τι μας λένε επίσημα. Η ευγένεια. Μπορεί έτσι να μου φαίνεται γιατί δεν πρόλαβα να κάνω αλισβερίσι με πολλούς επαγγελματίες, αλλά με τον λίγο που αλληλεπίδρασα μου φάνηκε αλλιώς. Οι σερβιτόροι στις καφετέριες, οι περιπτεράδες, οι σουβλατζήδες, οι σερβιτόρες στα μπαρ... Μας έμεινε τελικά κι ένα καλό μετά τους Ολυμπιακούς; Θα δείξει. Τις περισσότερες φορές, βεβαια, μου φάνηκε πως είμαστε απλώς ένα έθνος που γεννηθήκαμε και μάθαμε να είμαστε από πάντα αγενείς σε ό,τι αλληλεπίδραση έχουμε και μέσα σε 1-2 χρόνια προσπαθούμε να μάθουμε να είμαστε ευγενικοί. Το Mall (με προφορά αλά Σωτήρη Καλυβάτση): Τόσα άκουγα, πετάχτηκα μια βόλτα. Πρώτη εντύπωση, που έμεινε και τελική: Το Mall είναι αμερικανιά ολκής. Ό,τι αμερικάνικο περιμένουν πως θα "πιάσει" και στην Ελλάδα, το φέρνουν και κει, απλώς και μόνο γιατί θα πιάσει. Δεν ήταν να κάτσουμε πολύ εκεί μέσα, εντάξει, πιο πολύ ρουχάδικα είχε. Βρήκαμε όμως κι ένα FNAC στο ισόγειο. Βρήκα τον καινούριο μου παράδεισο. Άσε με εκεί μέσα για δύο μέρες και δε θα πάρω χαμπάρι για πότε θα περάσουν. έχει από κινητά μέχρι PDAs, επιτραπέζιους και φορητούς υπολογιστές, αξεσουάρ για τα παραπάνω, σιντί και ντιβιντί, mp3 players, γενικά ό,τι βρίσκεις σ' όλα τ' αλλα ηλεκτρονικάδικα στην Ελλάδα, συγκεντρωμένα σ' ένα μαγαζί. Respect στο FNAC, λοιπόν, και δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή άλλο παράρτημα στην Ελλάδα, αυτό του Mall είναι το πρώτο μιας σειράς που θ' ανοίξει. Μετά πήγαμε στον πάνω πάνω όροφο και μετά από εξονυχιστική έρευνα βρήκαμε μέρος να κάτσουμε να πιούμε καφέ. Πολύς κόσμος. Οικογένειες, παρέες εικοσάχρονων, ό,τι θέλεις. Περιμέναμε 20 λεπτά για να μας πάρουν παραγγελία και 30 λεπτά για να μας τα φέρουν. Αυτά από το Mall. Θα μου πεις, η Όξφορντ Στριτ είναι ένα γιγαντιαίο υπαίθριο mall από μόνη της, τι ανάγκη έχεις να πας εκεί στις τρεις μέρες που κατέβηκες. Άσε που έχει και πολλούς Έλληνες, κατοίκους Αγγλίας αλλά και τουρίστες απ΄την Ελλάδα. Γενικά ο υπερκαταναλωτισμός καλά κρατεί στην Ελλάδα. Δεν έχουμε λεφτά θα σου πει ένας, με πέντε σακούλες από το Vardas θα σου σκάσει μετά από δυο ώρες. Ο μηχανόβιος πισω από το σκουπιδιάρικο. Καθώς γυρνούσαμε απ' τα Εξάρχεια το πρωί, πετύχαμε σκουπιδιάρικο στο δρόμο μας. Για 50 μέτρα μέχρι ν' ανοίξει ο δρόμος πηγαίναμε σημειωτόν. Ανάμεσά μας ήταν ένα μηχανάκι. Κάτι κόρναρε στο σκουπιδιάρικο, δεν κατάλαβα καλά, κάτι "ρε φίλε κάνε πιο εκεί να χωθώ να βγω μπροστά" κάτι τέτοια εν πάσει περιπτώσει, μετά λίγο λογομάχησε μ' έναν απ' τους σκουπιδιάρηδες και μετά ήταν όλο αγκαλιές, "φίλε μου κι αδερφέ μου". Μόνο σε μεσογειακό λαό θα το βρεις αυτό. Να λες σε κάποιον "το μουνί της μάνας σου" και μετά από λίγο να πίνετε νερό μαζί. Όσο για τους μηχανόβιους στην Ελλάδα μην τα ξαναλέμε. Τα στολίδια. Σε δρόμους, πολυκατοικίες, παντού. Σου βγάζουν το μάτι. Είπαμε μετά τις μπύρες να μην πάμε κατευθείαν σπίτι αλλά να κάνουμε μια μεγάλη διαδρομή. Eίδαμε λαμπιόνια και λαμπιονάκια. Αντί να γίνει κάτι σοβαρό για την Αθήνα... Ο μαλάκας με την κόρνα. Μια φορά πήγαμε να περάσουμε απέναντι ένα δρόμο περπατώντας αργά. Από μακριά ερχόταν ένα αυτοκίνητο και από 20 ολόκληρα μέτρα μακριά, πηγαίνοντας πολύ αργά (δηλαδή δεν ήταν σάμπως και θα έπεφτε και πάνω μας) μάς κόρναρε. Το "Ζενίθ". Το καινούριο περιοδικό του "μεγάλου" Έλληνα συνωμοσιολόγου Γιώργου Στάμκου των εκδόσεων "Άγνωστο". Παραδόξως, το "Ζενίθ" δεν υπόκειται στις υπόλοιπες φυλλάδες που βγάζει το λόμπυ Στάμκου-Ευαγγελόπουλου-Γιαννουλάκη-Kosanovic. Έχει αρκετά καλά άρθρα, όπως π.χ. αυτό των "άγνωστων" μπαρ της Θεσσαλονίκης, για τις εξεγέρσεις στα Ευρωπαϊκά γκέτο, τη συνέντευξη με το Μανώλη Ρασούλη... έχει ενδιαφέρον. Ρίξ' του μια ματιά. Σε αντίθεση με το "Αντί", το Ζενίθ είναι τυπωμένο σε χαρτί πιο παχύ από τουαλέτας, είναι έγχρωμο, και σε κοιμίζει λιγότερο. Ήθελα να καθίσω περισσότερο αλλά δεν προλαβαίνω φέτος. Επίσης, αν αποφασίσω κάποια στιγμή να κάνω κτήμα μου τη δεύτερή μου πατρίδα πρέπει κρατήσω αραιωμένη τη συχνότητα και τη διάρκεια των επισκέψεών μου στην Ελλάδα στα τωρινά επίπεδα, όχι να την αυξήσω. Άλλωστε, όταν ή αν επιστρέψω για μόνιμα, αργά ή γρήγορα, θα έχω ζήσει για λίγο καιρό την εδώ ζωή κι όχι ταυτόχρονα την εδώ και την εκεί. Αλλιώς διχάζεσαι και σαλτάρεις. Λονδινιστάν: Το Λονδίνο, όπως αποκαλείται λόγω του μεγάλου μουσουλμανικού πληθυσμού που έχει. Η αρχική σημασία του όρου αναφέρεται στα εξτρεμιστικά μουσουλμανικά στοιχεία του Λονδίνου, αλλά σιγά σιγά αναπροσαρμόστηκε.

2005-12-19T11:29:00.000Z

Τέτοιες μέρες που κάνω το καθιερωμένο ταξίδι στην Ελλάδα έχω διάφορες σκέψεις, όπως π.χ. τι μαλακιστήρι θα μου τύχει στη δίπλα θέση του αεροπλάνου και τι θα κάνω 3.5 ώρες μαζί του. Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά. Οι μέρες που η Ελλάδα γεμίζει εκπατρισμένους ή συγγενείς πάνε να δουν τους εκπατρισμένους τους και γενικότερα υπάρχει μεγάλη αεροπορική κίνηση εδώ στο δυτικό κόσμο. Πάσχα και καλοκαίρι όχι τόσο. Μου έχουν τύχει διάφορα τυπάκια στη δίπλα θέση. Πάντοτε εκεί γύρω στα 20-22 (μάλλον εγώ έφυγα μεγάλος) και αγόρια πάντοτε. Με κοπέλα δεν έχω κάτσει ποτέ. Το θέμα είναι ότι δεν έχω και όρεξη για γνωριμίες ή για κουβέντες μέσα στ' αεροπλάνο. Την τελευταία φορά μου είχε κάτσει ένας Καλαματιανός και μου τα 'χε πρήξει με τον Κώδικα Ντα Βίντσι και τη μυστική ζωή του Χριστού και τι ωραίο βιβλίο είναι κτλ. Το διάβασα μετά από 4 μήνες και μπορώ να πω ότι το "Angels and Demons" μου άρεσε πολύ περισσότερο, αλλά τεσπα δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι οι διάφοροι που μου τυχαίνουν στις διπλανές θέσεις. Την άλλη φορά ένας μου έλεγε ιστορίες από Αγγλία, για το πώς ένας Έλληνας φοιτητής πούστεψε όταν τον βίασε ένας μάύρος κι άλλες τέτοιες αρχιδιές ("Όχι δεν είναι αστικός μύθος, αλήθεια είναι, μου το είπαν 2 διαφορετικά άτομα"). Τεσπα, το θέμα είναι ότι η ώρα στο αεροπλάνο δεν περνά με τίποτα συν το ότι μπορεί να σου τύχουν και τέτοιοι. Ευτυχώς συνήθως ο άλλος επίσης δεν έχει όρεξη να μιλήσει και το ρίχνει στον ύπνο. Θα το έκανα και γω αλλά οι θέσεις είναι τέτοιες που δε βολεύουν γενικά. Στην Ελλάδα τώρα. Ο Μπρους έλεγε κάτι για γκομενοφύλακες (μάθαμε και μια καινούρια λέξη). Έχω ένα γνωστό "γκομενοφύλακα", γυρνάει συνέχεια με τις ίδιες δύο κοπέλες, και η φάση ήταν ότι του τις είχα γνωρίσει και τις δύο εγώ. Είναι μια σχέση απλής παρέας, απ' αυτές που είναι μια γυναικοπαρέα που θέλει να έχει και ένα μαλάκα μαζί τους και ενός τύπου που θέλει να έχει δύο γκόμενες για να τον κοιτάνε στα διπλανά τραπέζια. Αυτός την έχει ψιλοπέσει και στις δύο αλλά είναι και διχασμένος γιατί ξέρει ότι καμία απ' αυτές δεν κάνει για τα δόντια του. Συνεχίζει να γυρνά μαζί τους, όμως, επειδή α) δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει και β) περιμένει (ματαια) να του γνωρίσουν καμιά φίλη τους. Λες και είναι χαζές οι γυναίκες και δεν καταλαβαίνουν πότε είσαι πεινασμένος για να ρίξεις φούτσο, και στο κάτω κάτω οι φίλες τους τι είναι, εμπορεύματα; Άσε που δίνεις την εντύπωση ότι δε μπορείς να σταυρώσεις γκόμενα μόνος σου. Σε μια άσχετη φάση βρεθήκαμε μεγάλη παρέα σ' ενα ουζάδικο στο Μοναστηράκι και υπήρχε και τρίτη κοπέλα. Δεν έχασε ευκαιρία να της την πέσει βέβαια, ήταν τότε που βεβαιώθηκα ότι και τη μάνα σου να του γνωρίσεις θα της ριχνόταν. Να σου πω, γουστάρω τους players, αυτούς που ξέρουν τι κάνουν. Όχι όμως και τους λιγούρηδες, τους απελπισμένους. Η κοπέλα εκείνη ( η τρίτη στο τραπέζι ) την κατάλαβε την όλη φάση με τον μαλάκα και τον έχεσε κανονικότατα. Μετά βρεθήκαμε να τα 'χουμε μαζί για κάποιο διάστημα (με την κοπέλα, όχι με τον μαλάκα). Πού παω και τους βρίσκω, θα μου πεις. Απλό. Στην Ελλάδα δεν δυσκολεύομαι ιδιαίτερα να κάνω και πέντε γνωριμίες. Όμως, ο μεσόγειος άνθρωπος είναι αυτός που σε περίπτωση που είναι μαλάκας, δε θα το καταλάβεις για ένα μήνα και θα γουστάρεις να κάνεις παρέα μαζί του. Μετά θα το δεις. Αντίθετα άνθρωπος της βόρειας Ευρώπης δε σου ανοίγεται αμέσως και σ' αφήνει σιγά σιγά να δεις τι μέρος του λόγου είναι. Εν πάσει περιπτώσει, μετά έφυγα απ' την Ελλάδα κι εδώ σκέφτηκα μερικά πράγματα για διάφορους με τους οποίους έκανα παρέα στην Ελλάδα και συνειδητοποίησα ότι με έναν-δύο απ' αυτούς δεν άξιζε τον κόπο. Κι όταν καμια φορά μου έστελναν μηνύματα του τύπου "δε μας μιλάς πια;", είχα την απάντηση αβίαστα: "όχι, σας γράφω στα 'ρχίδια μου" (έτσι, με την απόστροφο).

JLT - The usual suspects

2005-12-15T00:36:00.000Z

Μ' αρέσει το τελευταίο CD του Joe Lynn Turner, "The Usual Suspects". Θέλω να τ' ακούω συνέχεια. Μπορεί να παίζει τα ίδια που έπαιζε και πριν 25 χρόνια, αλλά μας αρέσει παρά ταύτα! Τελικά από μουσική μάλλον σ' αυτά είναι καλός μόνο. Τον είχα δει στο Ρόδον κοντά δυο χρόνια πριν, μαζί με τον Glenn Hughes. Όλα τα λεφτά βέβαια ήταν ο Hughes. O Turner στη συναυλία ήταν ανύπαρκτος, σαν έπιπλο που πλαισίωνε τον Hughes. Θυμάμαι πόσο εντύπωση μας έκανε αυτό και το συζητούσαμε μετά για μέρες. Στο οποίο Ρόδον βρισκόταν μπροστά μας στον εξώστη και ο Αλέξανδρος Ριχάρδος. Διαφήμιζε τη συναυλία στην εκπομπή του κάτι βδομάδες πριν.

Doro Pesch, 1986

2005-12-11T15:14:00.000Z

Από το Home of Rock.

2005-12-10T21:38:00.000Z

Βρήκα μερικά blogs Αμερικανών και Καναδών που ακολούθησαν τους αγαπημένους τους στην Ελλάδα και γράφουν τις εμπειρίες τους στα blogs τους. Σκέφτηκα πόσο δύσκολη θα ήταν η απόφαση αυτή, να αφήσουν το σπίτι τους και να πάνε στο άγνωστο για να βρίσκονται με τον άνθρωπο που αγαπούν. Όταν πρωτοέφυγα εγώ περίμενα ότι θα είναι κάτι προσωρινό, ότι θα καθόμουν στην Αγγλία 3-4 χρόνια ας πούμε και μετά θα γυρνούσα πίσω. Ούτε μεγάλους αποχαιρετισμούς είχα ούτε τίποτα. Συν το ότι κάθε 3-4 μήνες θα γυρνούσα για γιορτές και καλοκαίρι. Τελικά οι επισκέψεις στην Ελλάδα αραίωσαν και αποφάσισα να την ψάξω εδώ. Όχι ότι έκανα καμία ιδιαίτερη προσπάθεια δηλαδή. Είχα και τον στρατό στη μέση, καμιά φορά σκέφτομαι να ήμασταν όπως οι Κύπριοι που τον κάνουν μετά απ' το σχολείο. Μετά γύρισα στην Ελλάδα και μετά το στρατό είδα πόσο γαμημένη η κατάσταση είναι και μάζεψα πέντε φράγκα να ξαναφύγω. Αλλά ήρθα σε προηγμένη χώρα με κράτος πρόνοιας που σέβεται τον πολίτη. Το να πάει Αμερικάνος να μείνει στην Ελλάδα θα ήταν σα να πήγαινα να ζήσω εγώ ας πούμε στη Ουγκάντα ή στο Ιράκ (μετά την εισβολή). Όταν κανω καμιά επίσκεψη τώρα στην Αθήνα απορώ πώς αυτοί οι άνθρωποι (οι Αθηναίοι) ζουν και περπατάνε εκεί. Τώρα που θέλω να μείνω εδώ δε μας κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. Έχουμε συνηθίσει όλοι. Για διδακτορικό δεν το σκέφτομαι με τίποτα φυσικά. Εδώ κάνω αμάν να περάσει ο καιρός να τελειώσει το μάστερ. Το διδακτορικό βέβαια έχει δύο καλά: 1. Θα σου κάθονται παραπάνω γκόμενες όταν μάθουν ότι έχεις "προοπτικές" να γίνεις καλός επαγγελματίας. 2. Δε θα νιώθεις μειονεκτικά αν θες να την πέσεις σε γυναίκα που έχει διδακτορικό ενώ εσύ όχι. Εκτός αν είναι για κανά γρήγορο πήδημα βέβαια.

2005-12-10T17:26:00.000Z

Κάποιος είπε ότι αν βάλεις τη λέξη "ψεύτες" στο Google θα βγει το site της Νέας Δημοκρατίας πρώτο. Το έκανα και δε βγήκε παρά ένα site που έλεγε ότι 'αν βάλεις τη λέξη "ψεύτες" στο Google θα βγει το site της Νέας Δημοκρατίας πρώτο'. Στην πρώτη σελίδα πουθενά η ΝΔ. Kατάλαβες τώρα: τ' αρχίδια μας κουνιούνται. Λες και αν έβγαινε πρώτο, θα έπεφτε η κυβέρνηση αύριο. Να κάνουμε κάτι παρόμοιο εδώ με τους Labour και το Ιράκ, νομίζω ότι θα καταλάβουν τα στελέχη του κόμματος τη διαμαρτυρία και θα πέσει και ο Μπαιρ την επόμενη μέρα. Όπως "έπεσε" και ο Μπους όταν η λέξη failure βγάζει το Λευκό Οίκο πρώτο στ' αποτελέσματα. Εντάξει, δεν τους γουστάρουμε, τους αντίπαθούμε του κερατά όλους αυτούς, σύμφωνοι. Αλλά βλέπεις αυτές τις αρχιδιές με το Google και π.χ. τα flash παιχνιδάκια που πυροβολάς ή δέρνεις τον Bill Gates και λές αυτός που το φτιαξε αλλη δουλειά δεν είχε; Αν η δράση μας μπορεί να φτάνει μόνο μέχρις εκεί, καλά κάνουν όλοι αυτοί και μας γαμάνε. Μαλάκες είμαστε. Ξέρουμε καλά ότι ο άλλος θα γαμάει την αγορά της πληροφορικής τουλάχιστον μέχρι να πεθάνει, και θα πίνει το ποτάκι του στο ιδιωτικό του νησί, και ξέρουμε οτι δε μπορούμε να του κάνουμε τίποτα, τουλάχιστον ας σπάσουμε λίγο πλάκα και ας φαντασιωθούμε ότι το σκηνικό συμβαίνει στην πραγματικότητα. Θα κάνω το τόλμημα και θα μεταβώ σε open source λειτουργικό, ελπίζω να φιλοτιμηθεί κανάς π.χ. Μπερεδήμας να μου κρατήσει το χεράκι στην αρχή. Το βράδυ, η θεσπέσια Diana Deville στον KNAC.COM.

2005-12-08T04:41:00.000Z

Δεν περίμενα τέτοιο ενδιαφέρον για τη δημιουργία του poll. Να υπενθυμίσω για όποιον δεν παρακολούθησε τα προηγούμενα ποστ ότι η ερώτηση της ψηφοφορίας είναι με ποια γυναίκα blogger θα θέλατε να συνευρεθείτε. Το πρόβλημα είναι ότι τα μόνα γυναικεία blogs που διαβάζω "κανονικά" από την ευρύτερη ελληνική μπλογκόσφαιρα είναι το Theatre of Tragedy (αυτοί ζουν ακόμα;) και το Scabbing. Οπότε έτσι δε γίνεται, μόνο με δύο, κι αν μάλιστα δε θέλουν να συμμετάσχουν, δεν έχει poll. Αν βοηθήσει κάποια ή κάποιος και προτείνει υποψήφιες θα στείλω τα e-mail για να πάρω την άδεια από τις συγγραφείς να βάλω τα ψευδώνυμά τους. Σ' αυτό το poll μπορούν φυσικά να ψηφίζουν και γυναίκες. Και μιας και είπα Scabbing, εκεί στον Καναδά αληθεύει ότι οι άνθρωποι έχουν μεγάλα μαύρα μάτια και όταν μιλάνε τα κεφάλια τους χοροπηδάνε; Έτσι είδα σε κάτι κινούμενα σχέδια.

Ελληνομανία

2005-12-07T14:42:00.000Z

Στην Ελλάδα μερικοί λένε "ξενομανία" το να χρησιμοποιούμε αγγλικές λέξεις στην καθομιλουμένη. Τον τελευταίο 1.5 χρονο έχω παρατηρήσει και το αντίθετο. Αγγλόφωνους να χρησιμοποιούν ελληνικές λέξεις. Π.χ. ήμασταν έξω μια φορά με μια φίλη Νοτιοαφρικάνα στην Ελλάδα και είχε πει "let's find a trapezaki to sit down and have some coffee". Μια άλλη φορά, "your parea is good parea". Τώρα μάθαμε και μια άλλη τάση. Hartomandila. Πιάσε μου ένα πακέτο tissues σε παρακαλώ. Την επόμενη φορά που θα πάω στα Boots για χαρτομάντηλα θα της το πω έτσι. Do you do hartomandila here? Μπορεί να πέσω και σε ελληνίδα βέβαια, ή σε ελληνοτζυπραία. Παίζει κι αυτό, ειδικά στο Bayswater. Το παραπάνω παράδειγμα από το σχετικό ποστ της SeaWitch, όπου μια γκόμενα κάτι είπε και σε κάποια φάση γράφει "hartomandila" και πώς οι μετανάστες της παίρνουν τη δουλειά. Είπε και κάτι σε κάποιον για να πάει να πουλήσει hartomandila, δεν κατάλαβα και πολλά, πριν έγραφα 15 ώρες κώδικα πάλι. Έμαθα καινούριες λέξεις όμως. Mockery και humouresque. Καινούριες εκφράσεις. "in one's own condition", αυτό υποθέτω πάει να πει κάτι σαν το "ιδίοις όμμασι". Κι όλα αυτά σε ένα σχόλιο από μια άνεργη. Συνήθως όταν ακούς "άνεργος" το μυαλο σου πάει σε κανέναν τελειωμένο που είναι στα πρόθυρα του να πουλάει hartomandila, όχι να ξέρει τέτοια Αγγλικά και να έχει και πρόσβαση στο ακριβό Ίντερνετ στην Ελλάδα (κατά τα λεγόμενά της είναι Ελληνίδα). Τωρα πρέπει να βρω κάποιον που ξέρει τι θα πεί "bargain basement humouresque". Αφού η κυρία είναι άνεργη, αναλαμβάνω να την προσλάβω για να μου κάνει τα τηλεφωνήματα σε δημόσιες υπηρεσίες. Τόσα χρόνια στην Αγγλία κι ακόμα δεν καταλαβαίνω τίποτα όταν μιλάω στο τηλέφωνο. Εν πάσει περιπτώσει, έγραψε κι άλλες αρχιδιές. Αυτή είναι η μαλακία όταν έχεις τ' ανώνυμα σχόλια ανοιχτά. Έρχεται το κάθε αρχίδι που πιθανώς να τον/την έβριζε το αφεντικό του το πρωί και βρίσκει εσένα να βγάλει το απωθημένο του και μετά εξαφανίζεται. Tελευταία έχει και η Mourning Blade ένα τέτοιο ανώνυμο γαμίδι που παει και πετάει τη χολή του σε κάθε ποστ της. Η δουλειά στην καφετέρια μου έχει δείξει πολλούς τέτοιους μαλάκες (το καλό μ' αυτή τη δουλειά πάντως ήταν ότι είχε και κάτι δεκαοχτάχρονες φοιτήτριες που μας την έπεφταν κανονικότατα). Aυτή η μαλακία το να τα ρίχνουν όλα στους μετανάστες δεν την καταλαβαίνω (την καταλαβαίνω, αλλά θέλω να διαφωνησω πολιτισμένα - κάτι που είναι γνωστό ότι δεν κάνω συχνά). Δε βρίσκω δουλειά - φταίει ο μετανάστης. Με κλέψανε και μου σπάσανε το κεφαλι με ένα μπουκάλι - φταίει ο μετανάστης. Μου κλέψανε το λάπτοπ, το βίντεο, έβαλαν φωτιά στο σκύλο μου και με πήδηξαν - φταίνε μετανάστες. Υπάρχουν καμια εκατοστή μαλάκες μετανάστες - εμείς τους βάζουμε όλους στον ίδιο τορβά. Για όσους νομίζουν ότι αυτό είναι αμιγώς ελληνικό φαινόμενο, ας δουν το θρυλικό επεισόδιο του South Park με τίτλο "Goobacks". Στην τελική αν εσύ είσαι μαλάκας και δεν στρώνεις κάτω τον κώλο σου να δουλέψεις να αναβαθμίσεις τα προσόντα σου τότε δε σου φταίει ο μετανάστης. Να μη μιλήσουμε για την κλασική περίπτωση - αυτή της χειρωνακτικής εργασίας. Εκεί που ο κλασικός ο Έλληνας επιχειρηματίας θα προσλάβει τον Αλβανό επειδή δε θα του πληρώνει ΙΚΑ και θα του δίνει λιγότερα από το βασικό. Παράνομο μεν, αλλά το κάνουν. Καλά το λένε, αν για κάθε γαμήσι που τρως από το ελληνικό κράτος έβαζες κι ένα banner στο γαμωsite σου (σαν αυτό το "φτηνό Ιντερνετ ΤΩΡΑ" που έχει ξεπεταχτεί από δω κι από κει σαν την πορδή) τότε δε θα υπήρχε χώρος για το κειμενο. Παω να συνεχίσω για να μην καταλήξω να πουλάω και γω hartomandila και profylaktika - δε βρίσκω Duo εδώ πέρα κι αυτό μ' έχει χαλάσει.

Hell to Pay

2005-12-06T14:05:00.000Z

Έτσι και δεν είχα τους γονείς μου που θέλουν να με δουν σιγά μην πήγαινα στην Ελλάδα τόσο σύντομα. Την τελευταία φορά είχα κατέβει τον Ιούνιο. Δεν είναι πολύς καιρός. Γράφει ο "Bruce" στο ποστ 91:

τουλάχιστον μπορώ να σας τα πω, γιατί τα έφαγα τα σκατά για τα οποία τόσο καιρό μυξοκλαίγεστε, τα ακριβά ιντερνετ, τα 600 ευρώ το μήνα, τον γαμωστρατό, όλους αυτούς τους κρετίνους που τους λές 'καλημέρα' και σου λένε 'γαμώ την παναγία cου', τις 2 ώρες για να πας από γλυφάδα μαρούσι για να δουλέψεις 10 ώρες και μετά πίσω, αλλά τουλαχίστον κατάλαβα τί παίζει και την έκανα. οι περισσότεροι από εσάς το ξέρετε ότι κάπου έχετε κάνει μαλακία αλλά δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα πλέον, παρά μόνο να κοροιδεύετε τους εαυτούς σας. συμβιβάζεστε με τους υπανθρώπους που βλέπετε γύρω σας και τους σιχαίνεστε, αλλά αναγκαστικά θα γίνεται σαν αυτούς γιατί δεν κάνετε τίποτα. αμερικανάκια γ' διαλογής (αν και η αμέρικα με πάει τον τελευταίο καιρό!) που θεωρούν το δεύτερο μεγάλο εμπορικό κέντρο της αθήνας σημαντικό γεγονός.

Noμίζω θα σταματήσω τώρα να διαβάζω το blog του. Καλύτερο ποστ απ' αυτό (όλο το ποστ, όχι μόνο το απόσπασμα) δεν πιστεύω να ξαναγράψει, αν και ξέρει να εκπλήσσει ώρες ώρες. Δηλαδή γάμα τα. Αυτό προσπαθώ να εξηγήσω σε όποιον με ρωτά γιατί θέλω να βρω σπίτι και μόνιμη δουλειά εδώ. Εγώ στην Ελλάδα δεν έχω κανά βύσμα ούτε για να γίνω καλά αν αρρωστήσω, ούτε για να βρω δουλειά. Καιτο θέμα δεν είναι να βρεις βύσμα. Το θέμα είναι ότι αν υπήρχε εκεί πέρα κράτος δε θα χρειαζόταν καν να σκεφτείς το θέμα του βύσματος. Μου τη δίνει η ιδέα και του βύσματος και του λαδώματος, δε μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να το κάνει ούτως ώστε ο άλλος να κάνει τη δουλειά του. Αυτά είναι αρχιδιές. Άνοιξε το The Mall και μαθαίνω έγινε της γαμιόλας το κάγγελο. Το ίδιο είχε γίνει με το Village Park, τον Ελευθέριο Βενιζέλο και το Αττικό Μετρό. Δηλαδή πράγματα που θα έπρεπε να έχεις εδώ και 30 χρόνια τα θεωρείς σημαντικό γεγονός και δε ντρέπεσαι και καθόλου γι' αυτό. Έτσι είναι. Και διαβάζω τώρα σε ελληνικά sites που κλαίγονται ορισμένοι σαν τα μουνάκια (και δικαίως) για το στρατό, το ακριβό Internet, το πολεοδομικό χάλι των πόλεων, τις κακές συγκοινωνίες, τους παπάδες, το μη διαχωρισμό εκκλησίας-κράτους και χίλιες δύο άλλες μαλακίες που και γω και όπως φαίνεται και ο "filthy animal" φάγαμε στη μάπα όλα αυτά τα χρόνια. Είμαι νέος άνθρωπος και θέλω να ζήσω ανθρώπινα. Στο φινάλε δεν άντεξα άλλο κι έφυγα. Όποιος δε γουστάρει ας την κάνει κι αυτός. Εγώ είχα ανθρώπους που με βοήθησαν να φύγω, αλλά αν θέλεις υπάρχουν τρόποι. Άλλοι σκίζονται με δύο και τρεις δουλειές μέχρι να καλυτερέψει η κατάσταση. Γίνεται όμως. Αλλά όχι, να πηγαίνουμε κάθε μέρα για φραπέ, να καπνίζουμε φτηνά Μάρλμπορο, να πηγαίνουμε δύο φορές το μήνα στα μπουζούκια. Ε, δεν πάει έτσι ρε πούστη. Και την πίτα και το σκύλο. Και μένα μου λείπουν οι παρέες μου, η οικογένειά μου, θέλω να παω στην πλατεία να πιω φραπέ και να χαζεύω μεσογειακά κορίτσια, να παω στο κουλτουροστέκι μου να δω ταγαρογκόμενες να καπνίζουν στριφτό Old Holborn Yellow αλλά δε μπορείς να τα έχεις όλα. Πως θα γίνει, δηλαδή. Κι αν έχω ακόμη δυσκολίες να φτιάξω κάτι δικό μου, εδώ στο Λονδίνο διδάχτηκά κάτι σημάντικό: το να ελπίζεις και το να προσπαθείς.

Τελικά η Nike δεν είναι και τόσο κακιά.

2005-12-05T01:03:00.000Z

Όχι. Αντίθετα. Οι αμερικάνικες πολυεθνικές που κάνουν offshoring πληρώνουν περισσότερο από τις τοπικές σε Ινδονησία και Βιετνάμ.

In truth the work does look tough, and the conditions grim, if we compare Vietnamese factories with what we have back home. But that?s not the comparison these workers make. They compare the work at Nike with the way they lived before, or the way their parents or neighbours still work. And the facts are revealing. The average pay at a Nike factory close to Ho Chi Minh is $54 a month, almost three times the minimum wage for a state-owned enterprise.

The noble feat of Nike

Για να εξηγούμαι: δεν περιμένω καμια εταιρία να μη θέλει να βγάλει κέρδος. Σε καπιταλιστικό σύστημα ζούμε. Αν η επιχείρηση δε βγάλει κέρδος θα κλείσει. Προσοχή: άλλο κέρδος κι άλλο υπεκέρδος. Το που σταματά το ένα και που αρχίζει το άλλο είναι δυσδιάκριτο και κάποιοι αποφεύγουν κιόλας να παραδεχτούν ότι υπάρχει τέτοιο όριο. Το θέμα όμως παραμένει: είναι η εταιρία και το κέρδος ο δικαιότερος τρόπος για να παραχθούν αγαθά; Και τελοσπάντων, το ότι τους δίνει 3 φορές μεροκάματο παραπάνω αρκεί για να τους απαλλάξει απ' ότι τους έχει σούρει το κακό συναπάντημα μέχρι το 2002 (δεν υπάρχουν πολλές καταγγελίες για μετά απ' αυτό το έτος). Σα να ακούω κάποιους να λένε τώρα ότι το αγγλοσαξονικό μοντέλο είναι καλύτερο από το ευρωπαϊκό, επειδή το πρώτο δημιουργεί ανισότητες αλλά είναι παραγωγικό ενώ το δεύτερο δημιουργεί ανισότητες αλλά δεν είναι παραγωγικό. Δηλαδή το πρόβλημα είναι η ύπαρξη ή μη της παραγωγικότητας κι όχι οι ανισότητες. Μα'στα. Δεν το ξέραμε... Και να μείνει, λέει η Nike σε Ινδονησία και Βιετνάμ επειδή προσφέρει μισθούς παραπάνω από μιας κρατικής επιχείρησης. Για τις ιδιωτικοποιήσεις τα έχουμε ξαναπεί. Γενικότερα όποιος διαβάζει αυτό το blog συχνά την άποψή μου την ξέρει. Παραδόξως κανείς δεν άφησε σχόλιο σε κείνη την καταχώρηση. Που σημαίνει ότι είτε ημουν πειστικός, είτε το διαβάσαν μόνο όσοι συμφωνούσαν και θεώρησαν περιττό ν' αφήσουν σχόλιο είτε (το πιθανότερο) όσοι διάβασαν το ποστ και διαφωνούσαν, το έγραψαν στ΄αρχίδια τους και συνέχισαν να κάνουν ό,τι έκαναν πριν. Εντάξει, δημοκρατία έχουμε, αλλά όσο σκέφτομαι ότι δικαίωμα ψήφου έχουν και όσοι διαφωνούν με τα παραπάνω, κατ' επέκταση αποφασίζουν και αυτοί για το μέλλον μας, ε, δε μπορώ παρά να παραδεχτώ ότι το στομάχι μου κάτι παθαίνει.

2005-12-03T13:35:00.000Z

Επειδή ο ΟΤΕ μπορεί και να μη φοβηθεί από το "ΦΤΗΝΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΤΩΡΑ" (πάντα υπάρχει η μικρή πιθανότητα να μη φοβηθεί) έχω μια ιδέα: θα τους πούμε "ΦΤΗΝΟ ΙΝΤΕRNET ΤΩΡΑ αλλιώς θ' αλλάξουμε το banner σ' αυτό": Ε, αυτό θα τους κάνει να χεστούν. Να δούμε μετά αν συνεχίσουν τα ίδια.

2005-12-02T09:25:00.000Z

Εδώ και μήνες που υπάρχει το μόνιτορ και διαβάζω ελληνικά blogs, έχω αναρρωτηθεί το εξής: Τελικα μήπως είμαστε πρόβατα; Προσέξτε το εξής: Για το θέμα "καλοκαιρινές διακοπές" όλα τα blogs γράφουν μαζί. Για την 28η Οκτωβρίου και το σήκωμα της σημαίας απο Αλβανούς, όλοι μαζί. Για Πάσχα, όλοι μαζί. Για Πολυτεχνείο, μαζί. Να δεις τώρα που έρχονται και τα Σατανούγεννα τι έχει να γίνει δηλαδής. Άλλο η επικαιρότητα. Αλλά για θέματα που επαναλαμβάνονται ετησίως (δηλαδή σε περιοδικά διαστήματα) και που θεωρούμε δεδομένα (υπάρχει κανείς που δεν ξέρει τι γιορτάζεται στις 17 Νοεμβρίου;) τι υπάρχει να γράψει κανείς, εκτός π.χ. από κανένα νέο στοιχείο που μετά από 20-30-50 χρόνια μπορεί να έχει βγει στην επιφάνεια; Φαίνεται πως η ζωή όλων των Ελλήνων, εσωτερικού και εξωτερικού ανεξαιρέτως, έχει τους εξής 8 σταθμούς. Ξεκινάμε με σειρά προτεραιότητας στο έτος. 1. Πρωτοχρονιά 2. Θεοφάνια 3. 25η Μαρτίου 4. Πάσχα 5. Διακοπές Αυγούστου (άλλος μήνας δεν υπάρχει για διακοπές) 6. 28η Οκτωβρίου 7. Πολυτεχνείο 8. Χριστούγεννα 25η Μαρτίου και 28η Οκτωβρίου συνοδεύονται απαραίτητα και με την καινούρια τάση που πρωτοεμφανίστηκε το 2000: το debate για τα παιδιά μεταναστών - σημαιοφόρους. Φέτος δε φορέθηκε πολύ. Και όλα τα παραπάνω θα αναφερθούν ανήμερα στα μισά και παραπάνω blogs. Ενώ ας πούμε δεν ειδα ένα ποστ για το Rockwave Festival, να μαθαίνουμε κάτι και μεις εδώ που είμαστε, τι έγινε, αν ο Dio έπαιξε καλά, τι μακιγιάζ φορούσε ο Dee Snider, πώς τα πάει ο θεσμός κι αν θα γίνει και του χρόνου κτλ. Ενώ τι άλλο θα μάθουμε για το Πολυτεχνείο που ήδη δεν ξέρουμε; (αν κάποιος είχε γράψει για το Rockwave και διαβάζει αυτό, ας αφήσει ένα σχόλιο. Πιθανώς να μην το πρόσεξα τότε, αν και αμφιβάλλω, αν υπήρχε ποστ θα το είχα δει). Ούτε για το FireFest στο Underworld φαντάζομαι έγραψε κανείς τίποτα. Αν προλάβω, θα μπω στο Rocking.gr να δω αν έβαλε κανείς τίποτα σε κανά φόρουμ. Γίνονται ωραίες συζητήσεις εκεί πέρα και τα άτομα ακούν κγμ τις μουσικές. Προβλέψιμα πράγματα. Big fucking surprise, that is. Δεν κάνουμε και κάτι άλλο όλοι μαζί, που λέει και η Mourning Blade; Από αυτό εδώ το blog ίσως να αναμένετε και σχετικό poll: Ποια γυναίκα blogger θέλεις να "κάνεις" περισσότερο (ακριβής αγγλική μετάφραση). Ίσως. Δε θέλω να προσβάλλω κανέναν, απλώς έχω βαρεθεί. Η αλήθεια πάντως είναι ότι ηρέμησα αρκετά τις τελευταίες βδομάδες που δεν έχω χρόνο και κοιτάω το monitor 10 λεπτά κάθε πρωί, και πάλι το σκανάρω και θα μπω όπου δω τίτλο που με τραβάει. Από κει και πέρα μπορεί να διαβάσω και πέρα της μιας παραγράφου. Πλέον τα blogs που διαβάζω κανονικά είναι μόνο αυτά στον aggregator μου, ξέρετε εσεις ποιοί είστε. Ανανέωση 3 Δεκ.: Όπως το περίμενα. Γιατί αν περιμένεις απ' τη μπλογκόσφαιρα...

Το Internet, η Ελλάδα και οι καφετέριες

2005-11-28T23:20:00.000Z

Πολλά χρόνια προσπαθούσαν κάποιοι φιλότιμοι άνθρωποι να φέρουν την ADSL στην Ελλάδα. Τελικά αυτό έγινε. Το Internet αντιμετωπίζε τότε και αντιμετωπίζει ακόμα πολλά προβλήματα στην Ελλάδα και κάνει τη δικτύωση του Έλληνα χρήστη και κατ' επέκταση τη συμμετοχή του στην κοινωνία της πληροφορίας δυσκολότερη. Tα ξέρουμε όλοι. Μονοπώλιο. Παλιά καλώδια. Το broadband είναι ακόμα είδος πολυτελείας ακόμα και μετά την πτώση των τιμών. Δηλαδή πράγματα που ο κόσμος εδώ θεωρεί δεδομένα και στην Ελλάδα τα χρυσοπληρωνεις (αν υπάρχουν!). Θυμάστε τότε πριν έρθει η ADSL; Έβγαιναν οι διάφοροι και μιλούσαν για την υστέρηση της Ελλάδας στην κοινωνία της πληροφορίας και ποιος φταίει και τι να κάνουμε κλπ. Καλά μέχρι εδώ. Κακά όταν άρχισαν να αιτιολογούν το φαινόμενο. Τότε (και σπανιότερα τώρα αλλά και πάλι) ακούγαμε το εξής αμίμητο: "Εδώ δε χρειαζόμαστε το καλό Internet. O κόσμος βγαίνει στις καφετέριες, υπάρχει ήλιος, δεν είμαστε σαν τους ξενέρωτους τους βόρειους που είναι όλη την ώρα μες στο σπίτι." Ορίστε. Λες και αυτά τα δύο (ιντερνετ και καφετέριες) σου ικανοποιούν τις ίδιες ανάγκες. Και στην Ιταλία και στην Ισπανία έχει ήλιο και καφετέριες, αλλά υπάρχει και φτηνότερο Internet με άξιες υποδομές. Αυτό δε μπορούσαν να το σκεφτούν. Και το θέμα, ξέρεις, δεν είναι ότι είναι μουρόχαβλοι και μέχρι εκεί φτάνει η αντίληψή τους. Μαλάκες υπάρχουν παντού. Το θέμα είναι ότι τους δείχνουν και τα μεγάλα κανάλια σε κεντρικά δελτία ειδήσεων. Και βέβαια πάλι να πετάξει κάποιος χολή στους "ξενέρωτους". Όπως τότε που είχε δείξει ένα ρεπορτάζ για τις δυτικές γκόμενες που παντρεύονται Έλληνες και έρχονται και μένουν στην Ελλάδα. Βγαίνει ένας τύπος που λές, με λιγδιασμένο μαλλί, γυαλια ηλίου και πυκνό πυκνό μουστάκι και λέει το θεϊκό "Εδώ υπάρχει ήλιος, σχέσεις, ανθρωπιά... που να τα βρουν αυτά εκεί πάνω που ζούνε;" Μπράβο, εξυπνοπούλια. Τη βρήκατε την άκρη. Ποτέ να μην έχετε γρήγορο και φτηνό Internet, ούτως η άλλως δε δείχνετε να το πολυχρειάζεστε. Όμως δεν έχετε και λίγη τσίπα πάνω σας, που παίρνετε στο λαιμό σας κι όλους τους σοβαρούς ανθρώπους στην Ελλάδα που δε σκέφτονται έτσι και θέλουν τέτοιο Internet;

Σωστοί

2005-11-28T23:04:00.000Z

Χα! Oι ληστές του OTE πρώτοι στα αποτελέσματα του Google αν ψάξεις για "ληστές" (click για μεγέθυνση). Μπράβο στα παιδιά που το σκέφτηκαν. Ανανέωση 2 Δεκεμβρίου: Σωστά επίσης μίλησε και ο αγαπητός "Bruce". Άντε και βγήκε ο ΟΤΕ πρώτος όταν πληκτρολογείς τη λέξη ληστές. Και τώρα τι; Πρέπει να γίνουν κι άλλα. Πέρα δηλαδή από το καθαρό μήνυμα που περνάει η διαμαρτυρία, και καλώς την κάνουμε, τα αρχίδια του ΟΤΕ κουνιούνται ρυθμικά. Αν το μόνο που μπορεί να γίνει είναι αυτό, τότε το πιθανότερο είναι ο ΟΤΕ σε εξι μήνες να γαμήσει τον κόσμο ξανά. Κι όσο για τα μπανεράκια δεν έχω καταλάβει σε τι αποσκοπούν. "Φτηνό Ιντερνετ ΤΩΡΑ", αλλιώς δηλαδή τι θα γίνει; Δευτερο μπανερ με μούτζα; λεει ο Bruce. Και μετά τρίτο με κωλοδαχτυλο, λέω εγώ. Και πάλι τ' αρχίδια του ΟΤΕ κουνιούνται ρυθμικά. Τεσπα, δεν έχω βάλει μπανεράκι γιατί:

Δε μένω πια στην Ελλάδα
Για το λόγο που περιγράφεται στην πάνω παράγραφο.

"Λάθος" η διαμαρτυρία για την αύξηση του ΕΠΑΚ

2005-11-25T23:35:00.000Z

Ο Πάσχος Μανδραβέλης έγραψε για τη διαμαρτυρία του κόσμου για την αύξηση του ΕΠΑΚ:

Ο ΟΤΕ έχει χίλια κρίματα που πρέπει να στηλιτεύουμε. Η τιμή του ΕΠΑΚ δεν είναι ένα απ’ αυτά. Αδίκως, λοιπόν, βάλλεται για τα πίτουρα. Καιρός να απαιτήσουμε το αλεύρι..

Όλο το άρθρο

Που το αλεύρι, βέβαια, είναι οι συνδέσεις ADSL που πρέπει να γίνουν πιο προσιτές στον κόσμο. Υποστηρίζει ότι οι ανακοινωθείσες αυξήσεις ήταν μάλιστα δικαιολογημένες μιας και ο ΟΤΕ χάνει με τη σημερινή τιμολόγηση. Για να το γράφει ίσως κάτι να ξέρει αλλά ακόμα κι έτσι να είναι, αυτό δεν ενδιαφέρει εμάς, ενδιαφέρει τους χειρισμούς αυτών που των διοικούν/σαν. Εμείς θέλουμε υπηρεσίες με διαφανείς διαδικασίες. Λέγοντας "διαφανείς" δεν εννοώ απλώς ότι πρέπει να βλέπουμε τι γίνεται, αλλά ότι οι υπηρεσίες του ΟΤΕ πρέπει να είναι σαν ένα "μαύρο κουτί" που το βάζεις κάπου και απλά σου δουλεύει, και το θέλεις να σου δουλεύει άψογα, χωρίς να σ' ενδιαφέρει τι γίνεται μέσα στο κουτί. Παίρνουμε ως δεδομένο ότι οι τιμές της ADSL δεν είναι φτηνές, και ακόμα και μετά το πέσιμο των τιμών είναι ληστρικές. Εδώ ο Μανδραβέλης έχει δίκιο, πρέπει κάτι να γίνει και να πέσουν οι τιμές. Κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό. Φωνάξαμε να έρθουν και τελικά ήρθαν. Τώρα πρέπει να πιέσουμε να πέσουν οι τιμές περισσότερο. Αλλα τι γίνεται με τον ΕΠΑΚ, το τελευταίο πράγμα που έχει απομείνει στον Έλληνα χρήστη Ιnternet; Μου φαίνεται πως δεν τα χώνουμε στον ΟΤΕ καθόλου για τους λάθος λόγους. Αν δε μας δίνουν το αλεύρι, τουλάχιστον να μη μας πάρουν και τα πίτουρα. Και μάλιστα, παρότι η μπλογκόσφαιρα έκανε καλή δουλειά, ήταν η μισή. Ο ΕΠΑΚ θα έπρεπε να ήταν δωρεάν, όπως σε άλλες χώρες που ο κόσμος απλώς πληρώνει μια συνδρομή και παίρνει δωρεάν νούμερο Internet. Βέβαια έξω οι συνδέσεις ADSL είναι αρκετά διαδεδομένες. Αλλά... έπρεπε κάποιος να βγει και να υποβαθμίσει την ωραία αυτή προσπάθεια που δείχνει τελικά ότι αν απαιτήσεις, όλα (ή έστω, πολλά) γίνονται. Βέβαια δε θα έπρεπε καν ν' ασχολούμαστε μ' αυτά. Δε θα έπρεπε να παρακαλάμε και να τσιρίζουμε για κάτι που σε άλλες χώρες όπως εδώ θεωρούν δεδομένο, ενώ στην Ελλάδα το πληρώνουμε ακριβά. Δε γίνεται να παρακαλάμε την κυβέρνηση να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Αλλά μιας και δεν ξέρουμε ποιος καριόλης θα αποφασίσει τον άλλο μήνα (για μήνα Νοέμβριο κλείσαμε - ήταν ο ΟΤΕ) ότι η Ελλάδα είναι φέουδό του, πρέπει να έχουμε το νου μας. Νομίζω πρέπει να κάνουμε κάτι με το ADSL τώρα. Θεωρώ δεδομένα τα 2Mbps που έχω στο σπίτι και τα 100Mbps στα εργαστήρια. Θέλω να τα θεωρούν το ίδιο δεδομένα η οικογένειά μου και οι φίλοι μου στην Ελλάδα. Ληστές

Το πρώτο ελληνικό Google Bombing

2005-11-25T23:27:00.000Z

Πολλή δουλειά και μικρά ποστ. Όταν βάζω τη λέξη "ληστές" στο Google, ο Οτές μου βγαίνει δεύτερος. Xτες μου έβγαινε τέταρτος. Που λες, είχα γράψει ένα ολόκληρο ποστ όπου είχα κάνει copy paste καμιά διακοσαριά φορές το λινκ "λιστές" για τον OTE. Τι έγινε τελικά; Το blog μου κατηγοριοποιήθηκε ως spam blog (ετσι αντιμετωπίζει ο Blogger όλα τα blogs που έχουν στα ποστς τους μόνο λινκς και πολλά από δαύτα) και κάθε φορά που ήθελα να ανεβάσω ποστ έπρεπε να χτυπήσω ένα word verification! Το κοίταξε κάποιος απ' το Blogger, βεβαιώθηκε ότι το Hell to Pay το χειρίζεται άνθρωπος κι όχι bot, και έβγαλαν το word verification. Τελικά δεν συνεισέφερα στο Google bombing. Πάμε λοιπόν. Ληστές

Σχέδια αλλαγής web χώστing provider

2005-11-25T20:41:00.000Z

Σκέφτομαι να μετακομίσω τα ιστολόγια σε νοικιασμένο χώρο, όπου θα τρέχουν σε CMS ανοιχτού λογισμικού ή να ανοίξω λογαριασμό στο www.wordpress.com. Και τα δύο φαίνονται ελκυστικές λύσεις. Το αβαντάζ του νοικιασμένου web hosting βέβαια είναι ότι μπορείς να πειράξεις το σχεδιαστικό πρότυπο του ιστολογίου, και να έχεις όλες τις λειτουργίες του Wordpress ξεκλείδωτες. Επίσης, αντί για Wordpress μπορείς να έχεις το Textpattern, που είναι αρκετά καλό CMS. Το άλλο καλό είναι ότι οι καταχωρήσεις του Blogger μπορούν να αντιγραφούν αν έχεις χώρο που πληρώνεις. Το Wordpress.com είχε κι αυτό αυτή τη λειτουργία, αλλά την κατέβασε για να διορθώσει κάτι λάθη. Καλός ο Blogger, αλλά τα open source CMS σου δίνουν πολύ περισσότερες λειτουργίες. Για να χειριστείς demo των πιο γνωστών open source CMS, αυτή είναι μια πολύ καλή σελίδα. Μετά από δυόμισι και χρόνια στον Blogger, νομίζω ήρθε η ώρα να προχωρήσω παραπέρα. Δε με πειράζει να δίνω και κάτι κάθε μήνα αν τελικά αποφασίσω τη δεύτερη λύση. Απεναντίας, θα με κάνει να δω το ιστολογείν πολύ πιο σοβαρά. Θα ήθελα και τη γνώμη σας πάνω σ' αυτό. Έχω παρατηρήσει ότι μερικοί bloggers μεταπηδούν από τον Blogger σε πληρωμένο web hosting ή ξεκινούν κατευθείαν από κει.

2005-11-20T13:01:00.000Z

Καμιά φορά εδώ μου τη δίνει τόσο και λέω ότι θέλω να γυρίσω μόνιμα στην Ελλάδα. Γενικά στην Ελλάδα είχα παράπονα απ' τη ζωή μου αλλα εκεί έχω παρέα, φίλους, γνωστούς, ωραία στέκια, ακούω τη μουσική μου με φίλους, τρώω, πίνω και γενικά ζω. Εδώ δεν κάνω τίποτα. Και καμιά φορά σκέφτομαι μήπως οι Έλληνες έχουν δίκιο για τους Άγγλους. Οχι για το ότι είναι όλοι πούστηδες, βέβαια, αλλά το ότι δεν ξέρουν να διασκεδάζουν. Kαι δε λέω ότι εμείς είμαστε καλύτεροι γιατί έχουμε μπουζούκια γιατί κι αυτά μαλακίες είναι. Γενικά μιλάω. Είναι πολύ φλατ τα πράγματα εδώ, οι άνθρωποι, η ομιλία, δεν υπάρχει έτσι ένα χρώμα. Εμείς φωνάζουμε, θελουμε όλοι ν' ασχολούνται μαζί μας, μπάζουμε το συνομιλητή μας στην ατμόσφαιρα. Υπάρχει μια ωραία ένταση στην Ελλάδα, ένα σκαμπανέβασμα που κάνει το αίμα να κινείται στον εγκέφαλό σου. Είναι δύσκολη η ζωή του εκπατρισμένου. Νοσταλγία, πολιτισμικό σοκ και δυσκολία στη γλώσσα. Νοσταλγία δεν έχω πια πολύ, λίγο πολιτισμικό σοκ έχει παραμείνει ίσως, και όσο για τη γλώσσα μόνο όταν μιλάω στο τηλέφωνο με κάποιον ημιμαθή customer service representative έχω πρόβλημα, ειδικά όταν φτάνει η ώρα να του συλλαβίσω το ονοματεπώνυμό μου. Αλλά μ αρέσουν οι συμπατριώτες μου τις περισσότερες φορές, μπορεί η Ελλάδα να έχει τα χίλια χάλια και η Αγγλία λιγότερα, αλλά εδώ ο καθένας κάνει τη δουλειά του που βέβαια καλό είναι, αλλά νιώθεις σα να μην υπάρχεις. Μη όντας και ο πιο κοινωνικός άνθρωπος στον κόσμο, δεν έχω γνωρίσει παρά έξι-επτά άτομα από τον Σεπτέμβρη του 2004 που πρωτοήρθα (οι Κινέζοι συγκάτοικοι δεν πιάνονται). Στην Ελλάδα όμως θα γνώριζα περισσότερο κόσμο. Ο Έλληνας δε θα συγκρατήσει μια παραπάνω κουβέντα, αλλά θα την πει. Θα καθήσει να κάνει πολύ small talk και ξέρει να σπάει τον πάγο γρήγορα. Και πάλι και να μην έχεις πολλούς φίλους στην Ελλάδα, θα έχεις πολλούς γνωστούς. Ε, μετά όμως βλέπω τις μαλακίες που κάνει π.χ. ο ΟΤΕ και λέω αφού η χώρα μου είναι φέουδο του κάθε γαμημένου, ας κάτσω εδώ και ματά από 50 χρόνια το ξανασυζητάμε. Αγαπάω την πατρίδα μου αλλά δε θα σώσω εγώ τον κόσμο. Έχουμε και ζωή (;). Θέλω πολύ επίσης οι παπάδες να ξυρίσουν τα γένια τους. Θέλω δρόμους, καλό Ε.Σ.Υ. (και το αγγλικό Ε.Σ.Υ. ειναι της πούτσας, αλλά το ελληνικό δεν το φτάνει), καλές συγκοινωνίες, καλές τηλεπικοινωνίες, καλό μισθό, καλή χώρα γενικότερα. Σκέφτομαι και τι μαλακία έκαναν όσοι γύρισαν στην Ελλάδα μετά από χρόνια σπουδών εδώ και πώς κλαψομουνιάζουν τώρα συνέχεια αλλά βλέπεις δε θα το παραδεχτούν μπροστά σου.

Hell To Pay Telecom - You live to serve (us).

2005-11-17T18:10:00.000Z

Διαβάζοντας αυτό το κείμενο της Λήδας, το παρακάτω κείμενο το σκέφτηκα σε μια στιγμή ανείπωτης βαρεμάρας χτες στο λεωφορείο. Ο λόγος για όσους έχουν "εισβάλλει" στο Internet και τα ασύρματα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας. Τους έχουμε δει. Πρόκειται γι' ανθρώπους οι οποίοι καταναλώνουν απίστευτες ποσότητες bandwidth για αρχιδιές, όπως είναι η ανταλλαγή τσοντο-wallpapers, μηνύματα τύπου "έλα τι κάνεις ρε μαλάκα", και γενικώς κάπου διάβασα ότι είμαστε η χώρα με τη μεγαλύτερη αποστολή των πιο απλοϊκών μηνυμάτων. Ο όγκος αυτών ανέρχεται σε χιλιάδες, και χιλιάδες ευρώ είναι και το κόστος τους. Οι κεραίες γονατίζουν από χιλιάδες ηλίθιες και ηλίθιους που μιλάνε με τις ώρες περί ανέμων και υδάτων, από βλαμμένες που περιγράφουν με απίστευτη λεπτομέρεια στην κολλητή τους μια-μια τις βιτρίνες του Κολωνακίου, από κάφρους που στέλνουν με MMS στον κολλητό τους 10 φωτογραφίες που τράβηξαν από το καυλίδιο που μόλις πέρασε μπροστά τους, από πρόβατα-υπηρέτες του συστήματος που έχουν το μυαλό τους σε stand-by mode να ξεκουράζεται συνέχεια αντί να περπατήσουν το δρόμο με τα γαϊδουράγκαθα, τσόκαρα που αν και στην πλειοψηφία τους δεν είναι πάνω από 20, ακόμα και σ' αυτές την ηλικίες υπάρχουν όρια στο πράγμα που λέγεται μαλακία. Τελικά δίκιο είχαν οι γονείς μας όταν έλεγαν ότι τα έχουμε όλα έτοιμα. Κοίτα τι προέκυψε. Ασχολούμαι με το Διαδίκτυο πάνω από 9 χρόνια, τα 12 απ' αυτά ως επαγγελματίας. Δε θέλω να δειξω τάσεις ελιτισμού και πιστεύω ότι το web και η κινητή τηλεφωνία ανήκει σε όλους, αλλά αυτοί οι "άνθρωποι" εξακολουθούν να μ' εξοργίζουν. Και υποθηκεύουν το μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους και φορτώνουν τα δίκτυα με αηδίες προξενώντας προβλήματα σε όσους από μας θέλουμε να να χρησιμοποιήσουμε αυτά τα δύο μέσα για ουσιώδεις σκοπούς. Κανείς δε θα επενδύσει σε χρήσιμες εφαρμογές όταν αυτό που πουλά είναι οι αρχιδιές. Αν και τα βλέπω να συμβαίνουν και στην Αγγλία, η αναλογία στην Ελλάδα είναι αρκετά μεγαλύτερη. Ρε μήπως πρέπει οι γονείς μας να μας κλωτσάν απ' το σπίτι στα 18 μπας και στρώσει το κωλαράκι; Αν ρίξετε μια ματιά στα logs και στα backup data μιας εταιρείας κινητής τηλεφωνίας θα δείτε τρανταχτό παράδειγμα ανθρώπινης βλακείας. Ωπ, μόλις παραδέχτηκα ότι οι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας όντως καταγράφουν κάθε μήνυμα, κάθε MMS, κάθε φωνή που περνά από το δίκτυό τους. Κάποτε, δηλαδή, τα είχα πάρει μ' αυτά τα μίζερα ανθρωπάρια. Τώρα νιώθω ότι έχω προχωρήσει στη σκοτεινή δύναμη της πλευράς (για να θυμηθούμε και λίγο το Blade Runner). Η ενόχλησή μου εχει μειωθεί στο ελάχιστο, για ένα και μοναδικό λόγο: όλοι αυτοί οι παπάρες συνεισφέρουν σημαντικά στα μεγάλα κέρδη των telcos. Yep. Αυτοί πληρώνουν το μισθό μου που είναι υπεροχταπλάσιος απ' τον δικό τους, για τα τεράστια mainframes και server farms που έχουμε στα κτίρια της εταιρίας όπου τρέχουν τα συστήματα που χειρίζομαι, για τη γραφειάρα μου, το Sony Vaio μου που κάνει τα πάντα, την Porsche μου με βενζινη πληρωμένη από την εταιρία, τα ταξίδια αναψυχής που κάνω κάθε 3 μήνες σε Ασία, Αυστραλία και Americas και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (έχω και μόνιμη σουίτα στο Burj Al Arab στο Ντουμπάι), τις escorts με τις οποίες βγαίνω έξω μια φορά τη βδομάδα, τα πηδήματα μιας νύχτας στα διάφορα μαγαζιά του West End που κάνω την εμφάνισή μου ντυμένος με ρούχα και πίνοντας ποτά πληρωμένα απ΄τον παχυλο μισθό μου... να ναι καλά αυτοί οι άνθρ... σόρρυ, οι πίθηκοι που μου επιτρέπουν να κάνω αυτή τη ζωή. Μαυρούκες, κινεζουλες, μιγάδες, λευκές, τις αγαπώ όλες. Πάντως για τα μάτια του κόσμου (υπάρχουν και οι κοινωνικές επιταγές στη μέση βλέπεις) έχω και μια μόνιμη σχέση με μια corporate bitch γύρω στα 33 που δεν είναι σχέση-σχέση, αλλά της ακουμπάω 10.000 λίρες το μήνα για να λέει ότι είναι μαζί μου. Δε βλεπόμαστε και συχνά, γυρνάει στο σπίτι μετά τις 10 το βράδυ απ' το γραφείο. Workaholic με όλη τη σημασία της λέξης. Στην εταιρία ανελίχθην με το σπαθί μου και τη σκληρή δουλειά. Όλα τ' άλλα είναι απόρροια της αναγνώρισης της προσφοράς μου. Μια φορά τους είπα ότι στην τάδε εταιρία δίνουν περισσότερα και θέλω να φύγω· μου έκαναν τεμενάδες να μείνω και μου δώσαν αμέσως προαγωγή και αύξηση. Αν κάποιος μπορεί να με συναγωνιστεί στο πρότυπο του επιτυχημένου άντρα, αυτός δεν είναι άλλος από τον George Is Your Man, αλλά εκείνος είχε και head start για να μην ξεχνιόμαστε. Εγώ ξεκίνησα από το μηδέν. Αληθεύει αυτό που λένε τελικά, ότι σε χώρα αγγλοσαξονικού κοινωνικού μοντέλου αν έχεις όρεξη για δουλειά πας μπροστά. Πρόσφατα έκανα πρόταση στον J95 να εξαγοράσουμε τον οικο λογισμικού του. "Μα τώρα τον ξεκινάμε, δεν υπάρχει τίποτα να εξαγοράσετε" μου είπε. Τότε έβαλα το χέρι μου στον ώμο του και του είπα με πατρικό ύφος (αλλά αυτός είναι μαφία, δεν ψάρωσε μία) "Εσύ θα πας μπροστά. Είμαι σίγουρος ότι θα πετύχετε. Πάρε την κάρτα μου και πάρε με τηλέφωνο σε 5 χρόνια". Μου πέταξε την κάρτα απ τα χέρια και απάντησε "καλά, καλά, άντε κάνε κανά μπάνιο να ξυπνήσεις". Δεν κατάλαβα γιατί. Πιστεύω ότι τη δουλειά μας πρέπει να την παίρνουμε στα σοβαρά μιας και περνάμε 8 και 10 ώρες την ημέρα από πάνω της για 40 χρόνια. Εγώ καμιά φορά αν τελειώνω αργά από το γραφείο κοιμάμαι εκεί. Δεν υπάρχει λόγος να ταλαιπωρούμαι να γυρίσω σπίτι, αφού πάλι εδώ θα είμαι το πρωί. Αυτό το κείμενο το γράφει άνθρωπος που έχει αποκλειστικά σοβαρή επαγγελματική σχέση με την τεχνολογία, δεν παίζω παιχνίδια, δε μαλακίζομαι στο Internet, δε διαβάζω blogs, τίποτα απ' όλα αυτά. Eίμαστε μεγάλοι και σοβαροί άνθρωποι όπως είμαστε κγμ τους developers και maintainers. Όλα μου τα ρούχα είναι ακριβά γιατί δε φτάνει να έχεις ισχύ και επιρροή, πρέπει να το δείχνεις κιόλας. Και είμαι ένα βήμα πριν τα τριάντα. Σε δέκα χρόνια τι θα κάνω πια ο πούστης... Εξηγήστε στους πιθήκους σε τι ανόητες δραστηριότητες αναλώνονται. Το πιθανότερο είναι πως είτε θα σας αγνοήσουν είτε θα σας επιτεθούν απροκάλυπτα. Εκμεταλλευτείτε τους όσο δεν το παίρνουν χαμπάρι. Τους αξίζει και το θέλουν. Όμως σε μια από τις σπάνιες φλασιές εξυπνάδας που μπορεί να τους έρθει, ας αναρρωτηθούν πού ήταν το προηγούμενο βράδυ και γιατί δεν ήταν μαζί τους εκείνο το καυλίδιο που τράβηξαν με το κινητό τους για να το στείλουν στους φίλους τους.

Technorati tags: χιούμορ, κινητή

Προσθήκη στο blogroll

2005-11-14T21:59:00.000Z

Μέσα σε λίγο χρόνο έχει κάνει όλο τον κόσμο να ασχολείται μαζί του. Τυχαία, εργάζεται στο Λονδίνο. Κανεις δεν ξέρει πολλά γι' αυτόν, παρά μόνο το ότι κάνει δουλειά γραφείου και έχει μια συνάδελφο που επιλέγει τους άντρες με βάση το τρίπτυχο κουλτούρα - μόρφωση - μεγάλος φούτσος. Το γράψιμό του φέρνει σε Βρετανικό χιούμορ, και πίστευα μέχρι πρότινος ότι το να διαβάσεις βρετανικό χιούμορ στα ελληνικά είναι κάτι μόνο ελαφρώς καλύτερο από το να ακούς Μαργαρίτη στο θάλαμο με τους άλλους φαντάρους. Διαβάζει Irvine Welsh. Δεν τον ξέρω τον κύριο Welsh, αλλά μου φέρνει κάτι σε έργα Trainspotting, Fight Club, Snatch, Layer Cake. Αυτού του είδους την κουλτούρα δεν την έχω καταλάβει ακόμη. Ίσως αν του άρεσαν τα επεισόδια του Doctor Who με τα Daleks κάτι να γινόταν. Λες να έβλεπε και το Jackass; Παρακμή, I say. Το blog του λέγεται "keep the change, you filthy animal". Ελπίζω να μην ξεκίνησε κι αυτός την καριέρα του στην ηλικία του Macauley Culkin, ο οποίος είναι ζωντανό παράδειγμα του τι παθαίνεις αργότερα αν γίνεις διάσημος σε μικρή ηλικία. Αλήθεια αυτή η Δήμητρα Δουμένη του "Λένη" πού βρίσκεται τώρα; Αποφάσισα να του βάλω λινκ γιατί είναι από τα ελάχιστα blogs πλέον, που μου αρέσουν όλα τα ποστ του. Έχω γελάσει πολλές φορές μ' αυτά που γράφει. Μέχρι να την πληρώσω και γω από την πένα του, αλλά τι να κάνεις, δε μπορείς να τα 'χεις όλα σ' αυτή τη ζωή.

ASP .NET 2.0, Visual Studio 2005 & MS SQL Server 2005

2005-11-14T17:24:00.000Z

Το ξέρω ότι αποκρίνομαι στο στερεότυπο, αλλά παντοτε πίστευα ότι οι opensourcάδες είναι κάτι μακρυμάλληδες με μούσια που πνίγονται σε μια κουταλιά νερό για πράγματα που ο Gates έχει λύσει πριν χρόνια, δεν ξέρουν να βρίσκουν το notepad στα Windows και δε γαμάνε παρά μια φορά κάθε φορά που οι AC/DC βγάζουν δίσκο (δηλ. κάθε 5-6 χρόνια), κι αυτό για να γιορτάσουν αυτό το γεγονός (το ξέρω ότι κάποτε είχα και γω μακρύ μαλλί και μούσια, αλλά να μείνει μεταξύ μας, εντάξει;) Αλλά από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με C# και ASP .NET κατάλαβα ότι το κάνουν από ανάγκη οι άνθρωποι και όχι από επιλογή. Το ASP είναι πολύς καυγάς για το τίποτα ενώ με την PHP και τη MySQL ήμουν μια χαρά. Και τρέχουν και σε Windows. Αλλά η MySQL δεν κάνει για μεγάλα εμπορικά sites, κακά τα ψέματα. Κι αν το ASP .NET/MS SQL δεν ήταν δημοφιλής επιλογή για πολλά sites, σιγά μην ασχολιόμουν καθόλου. Όχι βέβαια. Κατευθείαν JSP θα μάθαινα. Το Visual Studio 2005 είναι μεγάλο μπουρδέλο τελικά. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δε θα καθόταν να προγραμματίσει εκεί, αλλά τι τα θες, με την Microsoft που έχουμε μπλέξει και που βγάζει προϊόντα που καταβαραθρώνουν την computer science τι να περιμένει κανείς. Επίσης, με τον δύσκολο τρόπο έμαθα ότι τα XP Home δεν ειναι καν λειτουργικό σύστημα (ναι, ούτε και τα Professional είναι). Είναι μια εντελώς dumbed down υποψία λειτουργικού συστήματος που δε σ' αφήνει να κάνεις πολλά πράγματα στο σύστημά σου. Πήγα να βάλω Internet Information Services πάνω του και είδα κι έπαθα. Λοιπόν, τέρμα. Ζητώ δημόσια συγγνώμη απ' όλους τους opensourceάδες για τους χαρακτηρισμούς που δεν τους έχω αποδώσει ανοιχτά αλλά σκεφτόμουν χρόνια τώρα, μάλλον επειδή οι λίγοι που έχω γνωρίσει είναι έτσι όπως τους περιγράφω στην πρώτη παράγραφο. Με το που παραδώσω τη διπλωματική θα κάνω φορμάτ στο σκληρό και θα ενταχτώ στο στρατόπεδό τους. Άσχετο: Πολύ θα ήθελα να ήμουν στο λεωφορείο που περνούσε δίπλα από το αυτοκίνητο της Mourning Blade. Ακόμα καλύτερα, πολύ θα ήθελα να σταματήσω δίπλα της με το δικό μου αυτοκίνητο σε κανά φανάρι. Θα καταλάβει ότι είμαι εγώ, το σιντιπλέιερ θα παίζει Tyketto ή Tesla, με το volume στο 15 (με δεδομένο ότι το maximum στο εντασόμετρο θα είναι 10).

Γυναίκες και ψώνισμα ρούχων

2005-11-11T20:54:00.000Z

Σάββατο μια γνωστή είχε τα γενέθλιά της. Εγώ δε θα πήγαινα στο πάρτυ οπότε βρεθήκαμε το πρωί να της πω τα χρόνια πολλά από κοντά. Το προηγούμενο βράδυ είχαμε ξαναβρεθεί και η αδερφή της, φίλη από Ελλάδα, έμεινε σε μένα το βράδυ. Το πρωί δώσαμε ραντεβού και με την άλλη κοπέλα κάπου στο West End για καφέ. Όταν ξυπνήσαμε πήγαμε να πάρουμε το λεωφορείο περνώντας από μια υπαίθρια αγορά. Περιττό να σου πώ πόση ώρα κάναμε. Η τύπισσα ξόδευε 10 λεπτά σε κάθε πάγκο με γυναικεία είδη. Το West End έχει ρουχάδικα απ' άκρη σε άκρη. Περιμένοντας την αδερφή της να έρθει, η κοπέλα πήγε να κοιτάξει κάτι σ' ένα από τα δεκάδες μαγαζιά εκεί κοντά. Όσο ήταν μέσα, η αδερφή ήρθε. Και, καθόλου προς έκπληξή μου, πήγε μέσα στο μαγαζί να χαζέψει κι αυτή. Μετά από 10 λεπτά βγαίνουν έξω. Για καφέ είπαμε ότι θα βρεθούμε, αλλά η γενεθλιάζουσα είχε αγχωθεί να αγοράσει μαύρο σουτιέν για να ταιριάζει με το μαύρο φόρεμα που ήθελε να φορέσει το βράδυ. Δουλεύει μέχρι αργά τις καθημερινές, οπότε το Σάββατο ήταν η μόνη της ευκαιρία να το πάρει. "Πάτε να καθήσετε για καφέ και θα σας βρω" μας είπε. Η αδερφή της, όμως ήθελε να παει να χαζέψει κι αυτή. Καταλαβαίνεις τώρα. Προτιμώ να με δέσουν χειροπόδαρα, να με μαστιγωνουν και να ακούω Τσαλίκη ταυτόχρονα παρά να περιμένω γυναίκα να τελειώσει από το Marks and Spencer περιμένοντας μέσα. Οποτε κάθομαι έξω, κατω από το υπόστεγο μιας και έβρεχε. Μάλλον με σκέφτηκαν και μια φορά, οπότε δεν άργησαν πολύ. Πάμε και καθόμαστε σε καφετέρια με την αδερφή της και η άλλη πήγε να ψάξει και αλλού. Μετά από μισή ώρα γυρνά με άδεια χέρια (εκτός από τα πράγματα που ήδη κρατούσε και τα είχε αγοράσει πριν βρεθούμε). "Πω πω πήγε τρεις η ώρα και δε βρήκα σουτιέν. Αν δεν βρω, θα πρέπει να αγοράσω άλλο φόρεμα. Θα πάρω το τρένο να παω και στην τάδε street. Καθίστε εσεις να πιειτε τον καφέ σας, βλέπω ότι ο Steelheart έχει ήδη νευριάσει". Η αδερφή ανένδοτη "Δεν πειράζει θα έρθω μαζί σου και γω". "Εντάξει πηγαίνετε αν είναι να το σκέφτεσαι συνέχεια" της λέω. Και φύγανε. Απ' όλες τις γυναίκες που κάνω παρέα, μόνο αυτή γαμάει μια βόλτα το πρωί για καφέ και τη μετατρέπει σε shopping therapy. Οι υπόλοιπες μοιράζονται το δόγμα "αγοράζω ρούχα μόνο όποτε δεν έχω, και απλώς έχω τρία πράγματα από το κάθε είδος και τα συνδυάζω. End of Story". Ένα δόγμα που επίσης ασπάζομαι, όπως και οι άντρες φίλοι μου. Μήπως, λέω μήπως, είναι θέμα μεσοαστισμού; Ευτυχώς δε βρισκόμαστε συχνά. Εγώ φοιτητάκος ακόμη, και στη φάση της αποστολής βιογραφικών από δω κι από κει. Εκείνη προϊστάμενη με καλοπληρωμένη δουλειά και μόνιμη σχέση και διαμερισματάρα σε πλούσιο προάστιο του Λονδίνου. Και αν κάποιοι δεν ξεχνούν πώς ξεκίνησαν, αυτή το ξέχασε. Έχω να τη δω απ' την αρχή του χρόνου, που είχε ξανάρθει η αδερφή της απ' την Ελλάδα. Τελικά είμαι πεπεισμένος για ένα πράγμα: αν θέλεις ν' ανοίξεις δικό σου μαγαζί, για να μην αγχώνεσαι αν θα παει καλά ή όχι, πούλα γυναικεία είδη. Τσάντες, βραχιολάκια, κυλοτάκια, δαχτυλιδάκια, αρχιδάκια. Θα χεστείς στο φράγκο. Τις δύο αδερφές τις είχα δει και την προηγούμενη Παρασκευή, και μαζί ήταν και άλλες 3 φίλες τους. Ο γκόμενος της γενεθλιάζουσας (Άγγλος) δεν είχε έρθει μαζί. Εκείνη είπε ότι ήξερε ότι δε θα άντεχε με πέντε τρελές Ελληνίδες στο ίδιο τραπέζι και γι' αυτό δεν ήρθε. Μα παράξενο είναι; Εδώ δεν αντέχω εγώ με πέντε τρελές Ελληνίδες, που είμαι Έλληνας, θ ' αντέξει ο Άγγλος; Ευτυχώς δηλαδή που είχα έρθει με μεγάλη παρέα και τις βρήκαμε στο μπαρ ήδη να κάθονται. Εκείνες έκατσαν στο υπόγειο για να φάνε και μεις κάτσαμε στο μπαρ απάνω για ποτά. Οπότε δεν τίθεται θέμα. Ας ρίξουμε λίγο το επίπεδο τώρα. Αν και επίτηδες δεν πήγα στο πάρτυ γενεθλίων το Σάββατο γιατί ήξερα ότι θα βαριόμουν, πολύ θα ήθελα να δω την τύπισσα με βραδινό φόρεμα. Σε αντίθεση με την αδερφή της, είναι φοβερή -άρα, αν και πολύ high class (και η αδερφή καλή είναι αλλά τα τελευταία χρόνια έχει γίνει διπλάσια σε πλάτος επειδή χλαπακιάζει). Όμως δε θα καθόμουν μια ώρα στο λεωφορείο και μια ώρα να γυρίσω μόνο και μόνο γι' αυτό. Κυριακή είχαμε και πρωινό ξύπνημα. Στο κάτω κάτω, δεν έχουμε πολύ ελεύθερο χρόνο, οπότε καλό είναι να τον διαθέτουμε όπως θέλουμε.

2005-11-10T03:45:00.000Z

Πολλές αρχιδιές έγιναν τις τελευταίες μέρες. Βγήκαν διάφοροι και έκλαιγαν σαν τα πουτανάκια επειδή θα έκλεινε ο Best. Της γαμιόλας γίνεται στη Γαλλία. Κοινωνικό φαινόμενο; Επανάστασις; Τσογλάνια που τα σπάνε όλα; Αμφισβητείται το γαλλικό (και κατ' επέκταση και το υπόλοιπο πρώην αποικιοκρατικό σύστημα); Αληθεύει η δήλωση του Νίκου Κούνδουρου ότι ο Σαρκόζυ είναι τελειωμένη υπόθεση; Όσο για τον όρο "μπουγατσοκιμάδες" τον απορρίπτω συλλήβδην λόγω συναισθηματικών δεσμών με τη Θεσσαλονίκη. Για την Αθήνα πείτε ό,τι θέλετε. Η επανάσταση, αν δεν ξεκινήσει απ' τη Γαλλία, θα ξεκινήσει απ' τον Περισσό κι όλα τ' άλλα είναι αρχιδιές. Άντε να ξεκινήσει από το East End του Λονδίνου το πολύ πολύ. Ή απ' το Brixton. Ή το Tooting. Καλα μη με πρήζετε θα δούμε. Αν πάντως ξεκινήσει από δω θα το σφυρίξω αμέσως στο Ιδερνέτι. Έκλεισε και ο Niva το blog του. Άσχημο αυτό. Είναι από τα λίγα blogs που περίμενα πώς και πώς να ανεβάσει ποστ. Ίσως επειδή βρίζει πολύ και μου θυμίζει την ανατροφή μου. Κάποιος να πάρει τη θέση του. Και να τα βάλει με τη φασίζουσα ελληνική νεολαία. Μάλλον αυτός έπρεπε να κάνει μήνυση σ' αυτούς που του τα έχωσαν, για κατασπατάληση του πολύτιμου χρόνου του. Προσπαθώ να τελειώσω ένα κεφάλαιο αλλά εις μάτην. Θέλω να το καθαρογράψω από το τετράδιο στο Word, αλλά είναι αρκετές σελίδες, συν το ότι πρέπει να κάνω τα διαγράμματα στο Visio. To παλεύω από το απόγευμα. Δεν το περίμενα ότι θέλει τόση ώρα. Η πολλή δουλειά με κράτησε μακριά από το blog για 6 μέρες. Τουλάχιστον όσο δεν ποστάρω συχνά, υποθέτω πως δίνω την εντύπωση πως κάτι κάνω και δεν τον παίζω όσο παλιότερα. Τσιμπάνε και οι γκόμενες έτσι. Βλέπεις, σου λέει, δεν είναι κανάς μαλάκας που όλη μέρα μαλακίζεται, έχει όνειρα για το μέλλον, έχει σχέδια. Ναι, έχω όνειρα να βγάλω τόσα ώστε να νοικιάζω stretch λιμουζίνα μια φορά το μήνα και να πουλάω μόστρα σε καμιά τσουλίτσα. Τεσπα τι τα θες... Αν είσαι νυσταγμένος ξέχνα το διάβασμα. Ένα τετράωρο ύπνος και αύριο (τι αύριο... σήμερα) μέρα είναι.

Νοσταλγία

2005-11-02T23:43:00.000Z

Ποτέ δε χώνευα τους Black Sabbath με Ozzy στα φωνητικά. Με ξενερώνουν αφάνταστα. Αν τώρα διαβάσει αυτό το ποστ κανένας μεταλλάς θα με βρίσει από μέσα του. Τους Black Sabbath τους γούσταρα πολύ με Glenn Hughes και Tony Martin, τότε που το γράψιμο του Iommi είχε πάρει άλλη τροπή, πιο μαλακή, λιγότερο (ως καθόλου) κάφρικη. Γιατί τα γράφω αυτά; Μα ξέθαψα το Seventh Star σήμερα. Δισκάρα, πραγματική δισκάρα[*]. Η καριέρα των Sabs έχει πάρει άλλη κατεύθυνση (κατά πολλούς την κατιούσα) την εποχή των Seventh Star, Eternal Idol, Headless Cross και TYR. Ό,τι και να πούμε, ο άνθρωπος ξέρει να γράφει μουσική και για μένα το απέδειξε μ' αυτούς τους τέσσερις δίσκους. Και ακούγοντας σήμερα το "No Stranger To Love" ξανά και ξανά και ξανά, κατάλαβα ότι μπαλάντες σαν κι αυτή καταργούν τα τραγούδια που "το παίζουν" μπαλάντες και δεν είναι. Με έφερε πίσω στα μέσα δεκαετίας '90, όταν ήμουν 17-19 χρονών και χαζολογούσαμε στα Εξάρχεια ή στο υπόγειο του κολλητού με δύο Fender των 40.000 δραχμών η καθεμία και γρατσουνάγαμε. Τότε που κάθε μέρα ήταν αργία και κάθε νύχτα γινόταν πάρτυ (ναι, άκουγα και Dubrovniks τότε). Αν θέλαμε καφρίλες, υπήρχαν και οι θρυλικοί Heaven's Gate και το Living in Hysteria. Το Empty Way to Nowhere το θυμάμαι και το έχω συνδέσει με ατέλειωτο μπυρόνι στα Εξάρχεια που καθόμασταν και βλέπαμε τις φρικογκόμενες να κάθονται παραδίπλα και τις σχολιάζαμε και λέγαμε να γυναίκες ρε, όχι τρεντόφατσες. Το '80 ήταν διαφωτισμός σε μουσική (και ταινίες και πολλά άλλα πράγματα). Το Seventh Star είχε κυκλοφορήσει το '86. Από το '97 και μετά δεν είναι ότι δε μου κάνουν καλή εντύπωση πολλά συγκροτήματα και τραγούδια, αλλά το τότε ήταν το κάτι άλλο. Και το '90, που αποκτήσαμε μουσική συνείδηση και βγαίναμε πια και βόλτες... μα σοβαρά, δεν το περίμενα ότι θα τα θυμόμουν με τόση νοσταλγία και θα μελαγχολούσα. Δεν είχαμε ορθοποδήσει ακόμη, δεν είχαμε δουλειά, κοπέλες, λεφτά, τίποτα. Αλλά μας άρεσε τόσο. Μες στο χειμώνα να φοράμε τα perfecto τα δερμάτινα (ακόμα το έχω το δικό μου, αλλά το άφησα στην Ελλάδα) και από μέσα πουλόβερ και να τρέχουμε να βρούμε ζεστό μαγαζί για μπύρα ή φραπέ ή ζεστή σοκολάτα. Ούτε καπνίζαμε τότε. Δε φοβάμαι το μέλλον και τη σκληρή ζωή, αλλά δε μου αρέσει. Ούτε και το παρόν. Από τότε κύλισε νερό στ' αυλάκι και γύρισαν μερικά κεφάλαια στο βιβλίο της ζωής μου. Και τελικά να 'μαι εδώ. Ξέρεις κάτι; Σκατά! Δεν ξέρω για τους κολλητούς, αλλά εγώ πίστευα ότι θα ήμουν για πάντα έτσι. Απλώς θα περνούσα στη σχολή που ήθελα και θα συνέχιζα απο κει, έχοντας εγκαταστήσει το upgrade που γράφει απ' έξω "φοιτητής". Και μετά το ίδιο ως επαγγελματίας, θα πήγαινα το πρωί στη δουλειά μου σαν κύριος και μετά θα έβαζα τα "κακά" μου και θα πήγαινα για κανένα καφεδάκι και σουβλάκι. Βλέπεις, άργησα να μεγαλώσω και μου ήρθε απότομα. Όταν έγινα φοιτητής τι κατάλαβα; Σκατά. Οι Έλληνες στο πανεπιστήμιο ανταποκρίνονταν στο κλασικό στερεότυπο που έχει βγει για τον Έλληνα φοιτητή. Φέρνει τη χώρα του στην Αγγλία αυτούσια. Οι υπόλοιποι λαοί που ήξερα, τα ίδια, κι αυτοί στον κόσμο τους. Τελικά από τα χρόνια του πτυχίου μόνο με δυο-τρεις ανθρώπους έχω κρατήσει επαφές και κάνω παρέα. Τώρα στο Λονδίνο το ξαναβλέπω. Mainstream lifestyle, είσαι ό,τι δείχνεις, όπως σε θέλουν, ποζεριά, φλωριά, κλαμπ, αγορά καινούριων ρούχων να σε κοιτούν οι γκόμενες... τα βλέπω γύρω μου. Είναι από τις φορές που νιώθεις μόνος κι ας έχεις κόσμο δίπλα σου. Τουλάχιστον στην Αθήνα η παρέα δεν έχει αλλάξει πολύ, ο πυρήνας είναι ίδιος και τα στέκια μας παραμένουν. Εδώ πέρα είναι το πρόβλημα. Ήταν μια απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που σε βάζει στην κρεατομηχανή και σε αλέθει, πετάς από πάνω σου τα δερμάτινα και τα t-shirt και συνειδητοποιείς ότι ακόμα και να γυρίσεις πίσω στα παλιά σου λημέρια και ξαναβγείς με την παλιοπαρέα δε σου πάει πια να φορέσεις τα παλιά σου ρούχα. Πάντοτε λέγαμε εντάξει μωρέ, θα πηγαίνεις στη δουλειά σου κανονικά και μετά θα συνεχίζεις τη ζωή σου. Αλλάξαμε. Βλέπαμε να συμβαίνει στους άλλους, τους μεγαλύτερους, και πιστεύαμε ότι αν παραμέναμε σταθεροί στα πιστεύω μας δε θα συμβεί σε μας. Πολλα όμως έμειναν ίδια. Όπως η μουσική που ακούμε ακόμη. Τελικά ακόμη το πιστεύω. All it takes is to stick to your guns. Το περιτύλιγμα μπορεί να αλλαζει, αλλά για να αλλάξει το μέσα πρέπει να κλυδωνιστούμε πιο δυνατά. Πολέμιοι του συστήματος; Εμείς; Τζαμπα μάγκες ήμαστε. Μα το σύστημα όσο και να το βρίζουμε, λίγο ή πολύ ο καθένας από μας το στηρίζει με τον τρόπο του. Τότε αμφισβητούσαμε, αλλά μέχρι εκεί. Τώρα, αμφισβητούμε ακόμη, αλλά είμαστε εντεταγμένοι στον κύκλο. Το μόνο στο οποίο αντιστέκομαι, όπως και τότε, είναι το mainstream lifestyle. Δε μας έχει διαβάλει, επειδή δε βρίσκουμε ασφάλεια ή κοινά σημεία μ' αυτό. Όμως δουλεύουμε, σπουδάζουμε, κουραζόμαστε, κάποια στιγμή ίσως παντρευτούμε κιόλας (γιακ!)... Βλέπω μεγαλύτερούς μου άντρες που παντρεύονται, οι ίδιοι που πριν 10 χρόνια έλεγαν "εγώ ποτέ δε θα μπω σ αυτό το τρυπάκι". Και αυτή τη φορά είμαστε πραγματιστές και λέμε διάολε, αυτό μπορεί να συμβεί και σε μας, ναι. Ένας λόγος που μου αρέσει η Αγγλία είναι επειδή εδώ λείπει ο κοινωνικός έλεγχος που υπάρχει κάτω. Δε σε "υποχρεώνει" κανένας να κάνεις τέτοια βήματα αν δε γουστάρεις, απλώς εξακολουθείς να "υποχρεώνεσαι" σε έναν mainstream τρόπο ζωής. Kαι όσο για τους κολλητούς, δεν ξέρουν καν τι είναι το Instant Messaging. Το τηλέφωνο το αποφεύγουμε γιατί μιλάμε πολλή ώρα. Μπορεί να κάνω και μήνες να τους ακούσω πια. Ήθελα απλώς να γράψω λίγα λόγια για το Seventh Star και τον Glenn Hughes αλλά πάλι υπέπεσα σε παρέκβαση. [*] Όποιος διαφωνεί μ' αυτό είναι μαλάκας ή δεν έχει ιδέα από heavy (ή και τα δύο). Ομοίως, όποιος είναι μαλάκας γενικώς, διαφωνεί μ' αυτό.

Ξέχνα αυτά που ήξερες!

2005-10-30T20:15:00.000Z

Μάλιστα. Θυμηθήκαμε και λίγο τους Hardline και το Double Eclipse και την διασκευή που έκαναν οι Steelhouse Lane στο Doctor Love. Κοιτούσα κάτι φωτογραφίες του Johnny Gioeli όταν ήταν με τις μαλλούρες και τις περμανάντ και λέω κοίτα πως αλλάζει ο άνθρωπος. Eίχα πρωτοδει videoclip των Hardline στη Θεσσαλονίκη στο Harley Bar το 2003. Δύο σχεδόν συνεχόμενα: Hot Cherie και Takin' Me Down. Τότε κάθε Πέμπτη βράδυ έβαζε glam/ποζεριές. Πρέπει να το έχει κρατήσει ακόμη αλλά να έχει μεταθέσει τη μέρα. Firefest festival σε Nottingham και Αθήνα. House of Lords, Danger Danger, Harem Scarem και Redrum. Στην Αθήνα το φεστιβάλ γίνεται στο Underworld (εκεί που ήταν παλιά το Next). Ωραία μαγαζιά. Και το Harley και το Booker στη γωνιά. Τώρα, γιατί στο Booker βαράνε μύγες ενώ το Harley είναι κατάμεστο, ποιος ξέρει. Ούτε πια ξέρω πότε θα ξαναπάω εκεί. Έχει και κάτι φοβερές γυναίκες. Στο θέμα της μουσικής τουλαχιστον το θέμα το κανονίσαμε. Έχω και ωραία παρέα στην Αθήνα και γενικώς τα αλωνίζουμε τα ροκάδικα. Ενώ στις Αγγλίες έχω πήξει στους φλώρους. Είναι καθαρά θέμα τύχης πού θα πέσεις. Αν θέλω εδώ να πάω σε ροκάδικο κανείς δε θα έρθει μαζί μου. Φλώροι όλοι ρε! Εντάξει κι αλλού καλά είναι αν πας, αλλά θέλω να πηγαίνω και στα "δικά μου" μέρη, και νιώθω πιο άνετα και περνάω καλά (είπαμε, τα άλλα είναι για να "ψαχτείς"). Αλλά δε με βλέπω να βγαίνω έξω, πόσο μάλλον σε ροκάδικο, για πολύ καιρό ακόμα. Και όταν μετά αρχίσουν οι υποχρεώσεις, η μόνιμη δουλειά, δεις ότι οι παρέες σου από χαμάληδες μετατρέπονται σε επαγγελματίες με σακάκια και γραβάτες και βρεις γκόμενα καριερίστα που θέλει ακριβό εστιατόριο και χάι μπαρ και καλό ντυσιματάκι... ξέχνα τα αυτά που ήξερες. Μετά μπαίνεις στο τριπάκι της ρουτίνας, στην κρεατομηχανή του συστήματος μέχρι τα 63 σου. Αυτό θα το δεχόμουν αν επηρέαζε μόνο τη δουλειά μου, δηλαδή το χρόνο τον οποίο δίνω όχι για προσωπική μου ευχαρίστηση αλλά για να παράξω κάτι και να βγάλω τα προς το ζην. Εκεί υπόκειμαι σε άλλους κανόνες απ' ότι το υπόλοιπο της ημέρας και σ' αυτό δεν έχω αντίρρηση. Αλλά γιατί πρέπει να γίνει το ίδιο και με το χρόνο που αφιερώνω για διασκέδαση, μουσική και γκομενιλίκια;

Ε πια με τους μπήχτηδες

2005-10-29T00:39:00.000+01:00

Το χειμώνα ήμασταν δύο Έλληνες στο τμήμα. Το καλοκαίρι ο άλλος κατέβηκε Ελλάδα για 4 μήνες και προχτές γύρισε. Κάθε χρόνο δουλεύει μπαρμαν σε τουριστικό νησί. Μου έχει πει διάφορα για το τι κάνει με τουρίστριες και πώς άλλοι συνάδελφοι αγκομαχούν ενώ αυτός "δε χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ" και πηδάει το κακό συναπάντημα. Και έρχομαι και αναφωνώ: Καλά, ρε, όλοι γαμάνε σ' αυτόν τον τόπο (το σ' αυτό τον τόπο είναι μπαλαντέρ' βάζεις όποιον τόπο θέλεις εσύ); Σωματάρα... βυζάρες... κωλάρα... μου έκανε μια γαμάτη πίπα... Εντάξει, στο ποστ "Γουρουνιές" υπάρχει μια περιγραφή για το πώς εκφραζόμαστε εμείς οι άντρες και πώς οι γυναίκες σε θέματα σεξ αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας σήμερις. Χτες άκουσα τα απίστευτα από το στόμα του. Και μου έκανε εκείνο και της έκανα το άλλο και να με βλέπεις να κάθομαι ν' ακούω την περιγραφή του έγνεφα ναι... ναι... Για συνέχισε... this is so interesting, I'm just going to listen. Να σου πω ρε παλουκάρι κάναμε ένα διάλειμμα για lunch και καφέ αλλά έχουμε και δουλειές σε λίγο. Θέλεις να χαζεύουμε την οθόνη και να σκεφτόμαστε παραλίες, ποτά και γυναίκες; Και μη γαμάς τόσο ωραίες γυναίκες, άσε και κάτι για μας. Τώρα με συγχωρείτε, αλλά σε συναδέλφισα μπαρ γούμαν θα λέγατε ποτέ "Περίμενε να σχολάσουμε και θα πάμε σπίτι μου και θα σε γαμάω μόνο απ' τον κώλο. Θα σε ξεπατώσω, θα το δεις." Είμαι βέβαιος ότι σε τέτοια δουλειά δε θα κρατούσα πάνω από 3 μέρες. Δε θα μου άρεσαν αυτά που θα έβλεπα και θα άκουγα γύρω μου. Και όχι μόνο δε θε μίλαγα σε κοπέλα έτσι, αλλά και να ήθελα να της πω κάτι προστυχοειδές δε θα μου έβγαινε και θα φαινόμουν και καραμαλάκας. Αλλά γέλασα όπως το είπε. Πήρε το σοβαρό ύφος και "Άκου να δεις τι της είπα..." Και επανερχόμαστε στο ποστ "Συνέπειες". Τέτοιες συνέπειες υφίσταμαι επειδή δεν θα πήγαινα να δουλέψω σε τρεντομάγαζο. Σε κανένα ροκάδικο στη Σαλονίκη, ναι. Αλλά εκεί δε γίνονται και τέτοια κόλπα. Αν μου κάτσει καμιά καλή περίπτωση σιγά μην το πω από δω κι από κει. Ξέρουν μόνο ένα δύο άτομα που και να τους βασανίσεις δε θα μιλήσουν. Και πλέον δε χρειάζεται ούτε κι αυτοί να ξέρουν τώρα που έχουμε και το blog. Και ούτε και δω γράφουμε τα πάντα. Αυτό θα πει μυστικό, να το ξέρει μόνο ένας. Ναι, σε κάτι τέτοια προσωπικά ζητήματα είμαι ιδιαίτερα μυστικοπαθής. Και το άλλο που διάβασα και δε θυμάμαι που, είναι ότι στην Ισπανία υπάρχουν άνθρωποι που συνειδητά απέχουν από όλες τις σεξουαλικές δραστηριότητες λόγω της πίεσης που δημιουργείται από παντού γύρω απ΄ αυτό το θέμα. Φαντάσου που φτάνει ο άνθρωπος. Να βάλουμε τους δικούς μας όρους στο παιχνίδι, ναι. Αφού υπάρχει η πίεση. Αλλά να απέχεις τελείως; Όχι μόνο στερείσαι κάτι πολύ ωραίο, αλλά σκέψου να πας με παρέα στο τάδε μπαρ και να την πέφτουν όλοι σε κάποια και συ να κάθεσαι (το έχω λύσει το πρόβλημα: δεν πάω σε μπαρ. Μόνο γι αυτό το λόγο εχουν φτιαχτεί, έχουν αυτή τη διακόσμηση κι έχουν πλασαριστεί έτσι στο κοινό. Και άσε τα σάπια που ξέρεις ότι πας να "περάσεις καλά". Οι αφαιρετικές αυτές προσεγγίσεις δεν πείθουν πια κανέναν for shit. Για να γαμήσεις ή να γαμηθείς και να δείξεις τα ρούχα σου πας.) Τα καλά τα μουνάκια πάντοτε κρατούσαν τον κόσμο απ' τ' αρχίδια. Αν είσαι άντρας που το διαβάζει αυτό, θα σου έλεγα να μη μου πεις να έρθω μαζί σου στην επόμενη έξοδο. Θα σε ξενερώσω με την απάθειά μου. Πολλές βρισιές πέφτουν στα ποστ τελευταία, αλλά και το blog λέγεται Hell To Pay. Δεν είναι τα "Εφήμερα" του Παπανούτσου.

Ο Μουνάκιας

2005-10-24T23:04:00.000+01:00

Δε μπορώ τους μουνάκηδες. Ξέρεις, αυτούς που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να γαμάνε κι από κει και έπειτα ας πεθάνουν ολοι οι άλλοι. Ειδικά σε περιπτώσεις όταν η μουνακίαση φτάνει σε όρια ανεπίτρεπτα, αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να ζητήσουν ψυχολογική βοήθεια. Ή, τουλάχιστον, να τους πάρεις δώρο καμιά εξωτική χορεύτρια μπας και ξελαμπικάρουν λίγο, και για το καλό τους και για το καλό σου μιας και μπαίνεις σε "mode παθητικού καπνιστή", κάθεσαι και ακούς τις καύλες του καθένα που δε βρίσκει πουθενά να βάλει το μόριό του να ισιώσει λίγο. Ο μουνάκιας είναι αυτός που θα πάει το πρωί στη δουλίτσα του ή στη σχολή του, θα σχολάσει, θα βγει το βράδυ ή το Σ/Κ με την παρέα του (κυρίως άλλοι μουνάκηδες) και πιθανότατα να την πέσει σε κανά δύο μεθυσμένες χωρίς επιτυχία. Στη σπάνια περίπτωση που θα πάρει το τηλέφωνο μιας κοπέλας, θα της τηλεφωνήσει κανά δυο φορές και αυτή είτε δε θα το σηκώνει, είτε θα βρει δικαιολογία και δε θα βγει μαζί του. Γιατι ο μουνάκιας, κυρίες και κύριοι, φαίνεται. Εκπέμπει αυτό το κάτι του απελπισμένου, του λιγούρη, το καυλωμένου σαλιάρη που δεν έχει άλλο πράγμα στο μυαλό του. Δεν είναι χαζή η άλλη να μην το καταλάβει, αλλά εκείν ητην ώρα είτε για να μην τον προσβάλλει, είτε επειδή ακόμα δεν έχει κάνει το σωστό calculation στον εγκέφαλό της θα δεχτεί να ανταλλάξει τηλέφωνα με τον τύπο. Ο μουνάκιας έρχεται από χώρες μακρινές, εξωτικές, ανατολικότερες της δικής μας. Εκεί που ο κόσμος δε βγαίνει να φλερτάρει και ο δικός μας δε βλέπει μίνι μεχρι τον αφαλό. Έρχεται λοιπόν στον "ελεύθερο κόσμο" και παθαίνει ένα ταράκουλο, ένα πολιτισμικό σόκ. Τέτοιοι άντρες δίνουν κακό όνομα στους άλλους, εκείνους που λένε "δε γαμιέται" και ξέρουν ότι απλώς θα βγεις έξω για μια μπυρίτσα, και μπορεί να συμβεί και κάτι ωραίο. Εκείνοι που δε θα πάνε σε κλαμπ μεγάλα μόνο και μόνο επειδή θα δουν και πέντε κώλους να λινκίζονται και δεν έχουν ψευδείς ελπίδες ότι απόψε θα είναι "η νύχτα" επειδή έτσι τους είπε το τάδε περιοδικό ή ο τάδε γνωστός που έχει πάει και έχει κάνει (ο οποίος είναι και ελαφρώς ψευτρόνι). Γενικά εξ' αιτίας του μουνάκια η μπάλα παίρνει και όλους τους άλλους, εκείνους που δε χρειάζεται να προσπαθήσουν πολύ και αδράχνουν τη μέρα όπως αυτή έρχεται χωρίς να βιάζουν τίποτε. Όταν ο μουνάκιας βρει γυναίκα, το πρόβλημά του θα έλεγε κανείς ότι λύνεται. Αυτό θα έλεγαν δηλαδή όσοι πιστεύουν το μύθο του "στερημένου". Ουχί κι αλοίμονο! Δε υπάρχουν στερημένοι και χορτασμένοι άντρες. Όσο "τρώει" ο φίλος μας, τόσο παραπάνω θέλει. Όταν η κοπέλα του λείπει ή δε μπορεί να βγει, ο μουνάκιας βγαίνει με την παρέα του να βρει καινούριο θήραμα. Το πρόβλημα όμως δεν έιναι αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι έτυχε να γνωρίζει και σένα και θα σε πάρει τηλέφωνο να σε πρήξει. Όσο γιατην κοπέλα που ήδη έχει... καμιά φορά καταφέρνει να ξεγελάσει το λεγόμενο γυναικείο ένστικτο και γι' αυτό τη βρίσκει. Μέχρι εκείνη να τον καταλάβει δηλαδή, και να τον στείλει από κει που ήρθε, δηλ. στη μπακουριά (βέβαια άλλο μουνάκιας κι άλλο μπάκουρος. Καταλαβαίνεις τη διαφορά). Καλό παιδί ο μουνάκιας, και καλή παρέα κάνει. Αλλά να... μουνάκιας να μην ήταν και θα ήταν ακόμα καλύτερο παιδί. UPD: Ο "μουνάκιας" από πολλούς λέγεται και μουνόδουλος. Μουνάκιας δεν είναι ο γυναικάς (αυτοί είναι εντάξει τύποι).

Bustin' ass all day just to put food on the table

2005-10-22T22:08:00.000+01:00

Το σαββατοκύριακο για πολλούς είναι αγαλλίαση. Για άλλους είναι η ώρα της απαλεψιάς. Δεν έχουμε αργίες και Κυριακές. Α, και τα λινκς σε άλλα blogs έχουν μειωθεί αρκετά. Δε με λινκάρεις, δε σε λινκάρω.

2005-10-22T15:54:00.000+01:00

Αρκετά με τις μαλακίες. Έχω βαρεθεί να συμφωνώ σε blogs άλλων. Βέβαια φταίω και γω που λόγω δουλειάς κουράζομαι να διαφωνώ και στο Internet και διαβάζω πια μόνο blogs με ποστ που συνήθως συμφωνώ. Αλλά νισάφι. Δε θέλω άλλο να συμφωνήσω. Θέλω να πάρω τη σιδερογροθιά μου και να πάω σε κανά στριπτιζάδικο στη Wardour Street και να πιω μπύρες να γίνω κώλος και να πέσει ξύλο με τους θαμώνες. Ωραίο εξάρτημα η σιδερογροθιά. Έκανε 3 λίρες από το Camden Town Market. Τη χρησιμοποιώ τα βράδια στις παμπ για να κρατώ τους μέθυσους Άγγλουρες σε απόσταση. Πάμε για μπύρες κατά τις 8 και ήδη βρίσκουμε σουρωμένους τύπους να κάθονται και να φωνάζουν. Μπορείς να κάνεις και πιο "μεγάλη" έξοδο, αλλά και περισσότερο χρόνο σου τρώει, και περισσότερα λεφτά, και βαριέμαι και που ζω. Άκουσα το Helluva Time των Jaded Heart και το LipService των Gotthard. Για τους Jaded Heart τα ξανάπαμε. Οι Gotthard, από την Ελβετία, παίζουν hard rock με επιρροές από Deep Purple και Whitesnake. Ωραίοι ήχοι που νομίζαμε ότι χάθηκαν εδώ και καιρό. Εκτός από τις ελβετικές τράπεζες, οι Gotthard και οι Krokus είναι τα μόνα άλλα άξια λόγου εξαγώγιμα προϊόντα που έχουν βγει από κει. Γιατί, κακά τα ψέματα, τα τυριά και τα ρολόγια με ποια κριτήρια είναι "καλά" σε σχέση με τα τυριά και τα ρολόγια άλλων χωρών; Τυριά και ρολόγια είναι, γαμώτη μου. Με χαρά διαπίστωσα ότι υπάρχουν Ελληνίδες κοπέλες που γουστάρουν ποζεριές, AOR και ευρωπαϊκό μελωδικό hard rock και έχουν γνώση του αντικειμένου γενικότερα και ασχολούνται. Ο λόγος για την Ελένη Μουράτογλου, συντάκτρια του Metal Temple, η οποία έγραψε τις κριτικές για τους δύο προαναφερθέντες δίσκους. Και όπου υπάρχει μία, υπάρχουν κι άλλες. Καιρός ήταν, γιατί εκεί κάτω πήξαμε στις φλωρούδες και στις σκυλούδες. Η συντακτική ομάδα οργάνωσε και πάρτι στο Texas Club (ωραίο μαγαζί).

2005-10-20T21:09:00.000+01:00

Δε φτάνει που γαμιόμαστε στη δουλειά, μια συζήτηση για ανθρώπινα δικαιώματα και μετανάστευση πας να κάνεις και γίνεται μπουρδέλο. Το monitor του Vrypan πάντως δεν το ξεπερνάει κανείς. Χτες βγήκαμε παρέα μ' ένα φίλο Ινδό, ένα συγκάτοικό του Έλληνα και δυο γνωστές του Αγγλίδες (του Ινδού). Δύο Αγγλίδες και δύο Έλληνες στην ίδια παρέα σημαίνει αυτομάτως και παταγώδης αποτυχία της βραδυνής εξόδου. Αν έχεις σπουδάσει εδώ, καταλαβαίνεις. Εν πάσει περιπτώσει, ο Ινδός γούσταρε τη μια από τις δύο και μου έλεγε πως την έψηνε να την πηδήσει. Καλά, ονειρέψου. Μακάρι να του κάτσει δηλαδή μήπως και ξεκαυλώσει γιατί μου έχει σπάσει τ' αρχίδια για τα γκομενικά, αλλά δεν το βλέπω... Μας συστήνει τις κοπέλες, αυτές λένε ένα ξεψυχισμένο "Hi" και μετά ξεκινάνε να περπατάνε μόνες τους. Καλά, δεν περίμενα ότι θα μας γνώριζε τίποτα σόι, αλλά δεν ήξερα ότι θα βγαίναμε μεγάλη παρέα και δεν περίμενα ότι θα έχει και κοπέλες, πίστευα μέχρι εκείνη τη στιγμή ότι θα βγαίναμε οι δυο μας να πούμε καμιά μαλακία. Ο Έλληνας καλό παιδί. Ροδίτης. Πιάσαμε την κουβεντούλα και έσπασα και τον όρκο ατσιγαριάς που έχει κρατήσει δύο εβδομάδες. Ας γνωρίσω στην Αγγλία έναν Έλληνα που δεν καπνίζει. Ξεκινάμε από την παμπ του πανεπιστημίου. Μπύρες. Οι δύο γκόμενες βρήκαν κάτι φίλες τους και πήγαν παραπέρα. Και μου έκλεινες το μάτι και μου έλεγες "θα φέρω γυναίκες", μαλάκα. Όξωωωαα! Καλά και οι δύο ήταν μέτριας ομορφιάς (εκτός από σνομπαρίες, αυτό το είπαμε) αλλά έχω και στέρηση μηνών. Ας τον άλλο να το λιβανίζει αν θα γαμήσει η όχι. Κάθε φορά που βγαίνουμε έξω τις ίδιες αρχιδιές κάνει. Εμείς τι κάνουμε. Τι τα θέλω τα γκομενικά ρε, δεν έχω τόσα βάρη; Εν πάσει περιπτώσει μετά κατεβαίνουμε στο κλαμπ του πανεπιστημίου. Είμαι στα 3 pints Carling ήδη και τα βλέπω όλα διπλά. Ναι ρε φτιάχνομαι με τα λίγα. Στο κλαμπ πίνω άλλα δύο. Έχω κατουρήσει και δύο φορές τον κώλο μου εν τω μεταξύ. Η μία Αγγλίδα (αυτή που δε γούσταρε ο Ινδός) έχει καθίσει και το μίνι κοντεύει να φτάσει στον αφαλό. Παω και την πλησιάζω. Πρόσεξε διάλογο. Με κανονικά γράμματα βάζω αυτά που της λέω. Με πλάγια, αυτά που σκέφτομαι. Με πράσινα, αυτά που θα σκεφτόταν ένας nerd σε αμερικάνικη κωμωδία του '80, ίσως και να του ξέφευγε και τίποτα (μπόνους σφήνα στο ποστ). Εγώ: "Donna είπαμε ε;" Θυμάμαι πώς σε λένε, αλλά θέλω να δω αν μιλάς. Γεια. Ωραία κωλάρα έχεις! Αυτή: "Ναι" Εγώ: "Τι σπουδάζεις εδώ;" Καλά μη μιλάς πολύ. Μετά από πόσα ραντεβού γαμιέσαι; Αυτή: "Νοσηλευτική" Εγώ: "Μάλιστα. Τι έτος είσαι;" Ανάκριση θα σου κάνω κορίτσι μου; Πες κάτι. Αυτή γυρνάει και κοιτάει προς την πίστα: "Δεύτερο" Σε νιάνιαρο έπεσα ρε...; Θα μου πεις αυτές δεν έχουν ανάγκη. Ε βαρέθηκα να κάνω ανάκριση και την άφησα εκεί, πήγα και είπαμε πέντε μαλακίες με τον Ινδό, μετά πήγαμε στο σπίτι του και αδειάσαμε ένα μπουκάλι κρασί. Τα κατάφερα όμως και άντεξα να αλλάξω δύο λεωφορεία για να παω σπίτι μου. Ξύπνησα με πονοκέφαλο και έπρεπε να δω και τον υπεύθυνο της πτυχιακής μου. Σορρυ που δε μπορώ να μιλήσω καλά αλλά χτες είχα γίνει κώλος. Δεδομένο. Δύο Αγγλίδες και δύο Έλληνες στην ίδια παρέα σημαίνει κακή έξοδος. Όμως στην περίπτωση αυτή είδα τον Ινδό που είχα να δω πολλά φεγγάρια, γνώρισα και τον Έλληνα συγκάτοικό του κι έναν άλλο Ινδό φίλο του που ήρθε και μας βρήκε αργότερα. Αλλά.... αλλά. Ο τύπος (o Indian) είναι too much κάβλα, no sex. Και οσο για μας, δεν ξέρω αν υπάρχει αυτό που λέμε οι Έλληνες μεταξύ μας ότι στο εξωτερικό έχουμε τη φήμη του καβλιάρη λιγούρη και δε μας πλησιάζει καμία. Βασικά το τελευταίο που με νοιάζει αυτή τη στιγμή είναι το να μου κάτσει λευκή Αγγλίδα, ειδικά στο Λονδίνο. Αν οι Έλληνες έχουμε κακή φήμη ποσώς μ' ενδιαφέρει, αν πρόκειται γι' αυτόν τον τομέα. Γιατί ξέρω ότι στην εύρεση εργασίας δεν ψάχνουν άτομα με κριτήριο του από που είσαι. Η αμεροληψία αυτής της κοινωνίας μ' ενδιαφέρει να δουλεύει καλά σ' αυτόν τον τομέα. Θα κοιτάξουν το βιογράφικό σου, θα δουν την προυπηρεσία σου και τις συστάσεις τους και αν τους κάνεις θα σε πάρουν. Έτσι χτίζεται η οικονομία και η κοινωνία. Στο τι κάνεις. Εκεί δε θα πουν είσαι Έλληνας, δε σε παίρνουμε (αν και το equal opportunity είναι υπό αμφισβήτηση, στο Bishopsgate του Σίτυ βλέπω το 99% των κουστουμαρισμένων είναι λευκοί. Μόνο αυτοί είναι καλοί στις δουλειές τους, τι παίζει επιτέλους πια;) Σήμερα έχει βραζιλιάνικους χορούς στο Ministry of Sound, αλλά ποιός πάει.

Απαλεψιά, απαλεψιά, απαλεψιά.

2005-10-13T23:33:00.000+01:00

Η απαλεψιά που με διέπει τείνει προς ένα απόλυτο μέγιστο με αποτέλεσμα να αδυνατώ να κάτσω να δουλέψω. Ως εκ τούτου, έβγαλα έναν blogger από τον aggregator μου και θα αποφεύγω να τον διαβάζω για μερικούς μήνες. Καλά κάνει και τελειώνει, αλλά δε μπορώ να βλέπω άλλους να τελειώνουν ενώ εμείς είμαστε απάλευτοι. Μια φοιτήτρια που παρέδωσε εργασία μας φτάνει. Ας τους αφήσουμε να χαρούν την ελευθερία τους κι ας συγκεντρωθούμε στο αγγούρι που εμείς οι υπόλοιποι έχουμε ακόμη από πίσω μας. Σ' αυτό το στάδιο που είμαι τώρα έπρεπε να είμαι πολλά χρόνια πριν αλλά είμαι, ως συνήθως, μαλάκας. Τόσο καιρό που πιθανώς διαβάζεις αυτό το blog μ΄ έχεις ίσως καταλάβει. Γενικώς όμως το γεγονός της απαλεψιάς είναι αδιαμφισβήτητο και η ιδία απλώνεται σαν δαμόκλειο σπάθη από πάνω μου. Αν και δε θέλω να κάτσω πολλά χρόνια στο Λονδίνο, θα προτιμούσα να την κάνω γι' αλλού παρά να μείνω στην Ελλάδα. Ο Καναδάς δεν ακούγεται κι άσχημος. Αγγλικά μιλάνε, οπότε το θέμα της γλώσσας το λύσαμε. Μεγάλη και πρωτεύουσα προϋπόθεση η γλώσσα. Ελπίζω μόνο να βρω να κάνω και κάτι άλλο απ' αυτό που σπούδασα. Βλέπεις, όταν είσαι μικρός δεν έχεις καλά καλά διαμορφώσει την κρίση σου και την ικανότητα να ζυγίζεις καταστάσεις και να επιλέγεις, οπότε αν δε θέλεις κάτι, οι γονείς, το σχολείο και η τουβού σε κάνουν αυτοί να "θέλεις" για λογαριασμό σου. Εγώ, λοιπόν, "ήθελα" πανεπιστήμια. Πίστευα, δικαίως, αδίκως, δεν έχει σημασία, ότι έτσι θα πιάσω την καλή. Όχι πως το μετάνιωσα τώρα, αλλά αν είχα τότε τη στερνή γνώση που έχω τώρα, μου φαίνεται πως θα έκανα κάτι άλλο. Θα μετανάστευα ίσως με μια βαλίτσα στο χέρι, όπως έχουν κάνει τόσοι και τόσοι και δεν πήγαν χαμένοι. Κάποιοι πήγαν χαμένοι, βέβαια, δε γίνεται να πετυχαίνουν όλοι, αλλά εμείς κοιτάμε μπροστά και ψηλά και παραδειγματιζόμαστε από τις πετυχημένες περιπτώσεις. Αλλιώς δε θα κάναμε ποτέ τίποτα. Αλλά πού μυαλό τότε, το ΑΕΙ μου έμαθαν ως μόνο δρόμο και, φίλε μου, δε χρειάζεται να είσαι σαρανταπεντάρης με εμπειρία στις ανθρώπινες σχέσεις και συναλλαγές για να δεις την υποκρισία στα μάτια όλων όταν σου έλεγαν "αν δε θέλεις να σπουδάσεις, δεν πειράζει, δεν είναι υποχρεωτικό". Και ζεις σ' αυτό το καλούπι. Και μια μέρα συνειδητοποιείς ότι οι γονείς σου δε σου έδιναν το χώρο που χρειάζεται για να κάνεις τις επιλογές σου, αλλά ζεις για λογαριασμό τους κι όχι για λογαριασμό σου. Οι άνθρωποι καλές προθέσεις έχουν, βέβαια, και σ' αγαπούν πολύ, αλλά ο δρόμος για την κόλαση ξέρεις με τι είναι στρωμένος. Αντί να ξεκόψεις νωρίς και να καθορίσεις τη ζωή σου μόνος σου, εξαρτάσαι από τους γονείς και δεν μπορείς να φτιάξεις τη δική σου ζωή. Αυτό παθαίνεις αν δε βάζεις το μυαλό σου μπρος και το έχεις σε stand-by να ξεκουράζεται συνέχεια. Διαφορετικά, θα πρέπει να περπατήσεις στις πέτρες, να ξεσκιστείς, να σπουδάζεις και να κάνεις δύο δουλειές για να τα βγάλεις πέρα. Αλλα, φίλε, αλλώς δε γίνεται. Μόνο έτσι θα γινεις δυνατός, ανεξάρτητος. Διαφορετικά είσαι καταδικασμένος στο συμβιβασμό, στη μίζερη μετριότητα, να κάθεσαι να απλώνεις τη χοντροκοιλάρα σου στον καναπέ και να τρως τσιπς όσο η γυναίκα σου με τις τρίχες στα πόδια βάζει φασίνα και γκρινιάζει. Καλώς ή κακώς για να εξελιχτείς πρέπει να συγκρουστείς, μεταξύ άλλων και με ανθρώπους που αγαπάς. Θα πληγώσεις κάποιους στο διάβα σου αλλά δε γίνεται διαφορετικά. Θύμισέ τους ότι τους αγαπάς και τους θέλεις στη ζωή σου, αλλά θέσε όρια. Στο τέλος θα καταλάβουν. Σε αγαπούν πολύ, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουν. Οι γονείς δεν αντέχουν το ότι το παιδί τους πια δεν τους χρειάζεται, οπότε αν δεν τους χρειάζεσαι, δεν είναι ανάγκη να τους το πεις κατάμουτρα. Ως ενήλικας χρειάζεσαι το χώρο σου. Αφού χρειάζεσαι το χώρο σου, χρειάζεσαι το χώρο σου, είναι θέμα σεβασμού. Και η πρώτη φάση ειναι να κάτσεις να δουλέψεις και να ξεσκιστείς, να ορθοποδήσεις όταν κρίνεις ότι έφτασε η ώρα, και να δημιουργήσεις κάτι δικό σου.

2005-10-06T23:06:00.000+01:00

Ρε δε μου γαμιέστε και με τον Flash... Τώρα δηλαδή καταλάβατε ότι στην Ελλάδα τα ΜΜΕ είναι 3 άτομα και κάνουν ότι τους καβλώσει; Κάπου είπαν ότι έχουμε υπερβολικά πολλά ΜΜΕ. Ψέματα είναι; Πάρτε για παράδειγμα τις αθλητικές εφημερίδες. Πραγματικά έχω χάσει το μέτρημα και τον τελευταίο χρόνο που λείπω μπορεί να έχουν ξεπεταχτεί κι άλλες. Δείτε και πόσα περιοδικά στην Ελλάδα έχουν θέμα το γάμο. Όχι την παντριά, αλλά το μυστήριο. Κι απευθύνονται όλα σε γυναίκες. Παντρεύομαι, Γαμήλιο Πάρτυ, Marriages, Νύφη... για τον άνδρα σαφώς και δεν υπάρχει τέτοιο περιοδικό. Τι να το κάνει; Τελικά μάλλον για τις γυναίκες (νύφες και μανάδες) γίνεται όλη αυτή η ιστορία. Γι' αυτό κάθε φορά που περνάω έξω από εκκλησία και γίνεται γάμος λέω "ποιός την έπαθε". Τι τα θες... Γι' αυτό... δεν ανησυχώ για τις αθλητικές εφημερίδες που είναι πολλές. Ο καθένας τώρα την έχει δει εκδότης και βγάζει και μία. Αλλά φοβάμαι οτι εκεί έξω υπάρχουν εκατομμύρια γυναίκες που το μέλημά τους είναι να μας φορέσουν κουλούρα. Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει, αλλά την κάτσαμε τη βάρκα. Προτού το καταλάβουμε θα βρεθούμε με βέρα. Ναι, να συζήσεις με έναν άνθρωπο για χρόνια, ναι να περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου μαζί του αν τα έχετε βρει και αγαπιέστε και δε σβήσει η φλόγα... αλλά αυτό γιατί; Για ποιό λόγο υπάρχει; Ο Στέφανος τα 'πε καλά, και δε θα τα επαναλάβω. Tελοσπάντων, από αλλού ξεκινησα...

Γιατί έβγαλες τα σχόλια; Δε σε ενδιαφέρει αν συμφωνούμε ή όχι μαζί σου; Δε θέλεις να συμβάλουμε;

2005-10-05T00:08:00.000+01:00

Πως δε μ' ενδιαφέρει. Με το διάλογο εξυψωνόμαστε και διορθώνουμε τα λάθη μας, κι από τέτοια ο γράφων έχει πάρα πολλά. Αλλά τώρα το περιεχόμενο των ποστς δε χωρά διάλογο. Θέλω να κάνω αυτό που λένε οι ΧΥΖ:

I've got to slow down, slow down, and follow the night for a while

Ας μην ξεχνάμε ότι αυτό το blog είναι προσωπικό (δημόσια ιστοσελίδα, βέβαια, αλλά ένας γράφει και γράφει ό,τι θέλει. Στο κάτω κάτω όλοι έχουμε μηδέν privacy ούτως η άλλως). Ασφαλώς, δεν τίθεται θέμα απομόνωσης. Στον έξω κόσμο οι ευκαιρίες για αλληλεπίδραση είναι πάμπολλες. H ευκαιρία σου δίνεται κάθε στιγμή. Και στο Heck To Pay τα σχόλια δεν έχουν κλείσει.

.ΝΕΤ Platform

2005-10-03T01:29:00.000+01:00

Μου έχει βγάλει το λάδι η γαμημένη Microsoft και το γαμημένο Visual Studio 2005 Express, η γαμημένη ASP .NET 2.0, ο γαμημένος MS SQL Server 2005 Express και το γαμημένο IIS. Πόσο εύκολα ήταν όλα με PHP 5 και MySQL. Ακόμα και η Oracle εύκολα έμπαινε. Αλλά φαίνεται πως ό,τι πιάσει η Microsoft σκατά γίνεται. Δεν είναι ότι φτιάχνει καλό λογισμικό αλλά θέλει να το επιβάλει δια της βίας. Θα μου πεις το ξέρουμε, το ξέρουμε. Εμ, και γω το ήξερα, αλλά τώρα που βούτηξα στα βαθιά το επιβεβαίωσα. Όπως και το ότι τα XP Home δεν είναι λειτουργικό. Οπότε με το που τελειώνω απ' αυτή την ιστορία, θα το γυρίσω και γω στο ΕΛ/ΛΑΚ μου φαίνεται. Αμα μου τη γκαβλώσει, that is. Όσο ο Sam Fisher δεν παίζει στο Linux, τόσο μάλλον θα το αναβάλω. Για να δουλεψει ο SQL Server 2005 Express Edition, πρέπει να κάνεις τις χίλιες μανούρες. Ναι, αλλά για να βρω αυτό το λινκ έκατσα μία ώρα. Και είναι τελικά απλά πραγματάκια. Είναι beta ακόμα, το ξέρω, και δεν υπάρχει επαρκής τεχνική υποστήριξη, αλλά το .NET 2.0 και το Visual Web Developer έχουν μερικά ωραία πράγματα όπως π.χ. το ότι είναι XHTML 1.1 compliant και υπάρχει δυνατότητα βασισμού κάθε ιστοσελίδας του site πάνω σε πρότυπο σχεδιασμού (Master Pages). Πολύ καλό αυτό. Αλλιώς δηλαδή γάμα τα. Ουίστ! Ούρτ! Άι! Παω ν' ακούσω λίγο Jaded Heart γιατί τα έχω πάρει. Σε λίγες μέρες βγάζουν καινούριο δίσκο κι αυτοί, με τον παλιό τραγουδιστή των Scudiero. Κατά τ' άλλα το Σ/Κ πέρασε με Υ&Τ, ΧΥΖ, Tesla, Tora Tora και βέβαια το Σάββατο βράδυ με την υπέροχη Diana Deville. Όχι σπίτι μου,ρε. Εκπομπή έκανε. Τελοσπάντων, κάτσε να κάνω λίγο δουλειά ακόμη. Πώς ξυπνάνε άυριο δεν ξέρω...

2005-10-02T12:57:00.000+01:00

Όπως είπε κάποτε μια blogger που έχω στα λινκια μου για μένα η επικαιρότητα του ιστολογίου μου είναι οι σκέψεις των μικρών στιγμών. Με τα άλλα, τα δημόσια, τα κοινά, ασχολούνται άλλοι και με το παραπάνω, που έχουν περισσότερο μεράκι και λιγότερη βαρεμάρα να διαβάσουν κάτι παραπάνω και να εκφέρουν σφαιρικότερη άποψη. Εγώ βαρέθηκα. Για τώρα. Χτες βγήκα με έναν παλιό Έλληνα συγκάτοικο που γύρισε στο Λονδίνο μετά από 3μηνες διακοπές στην Ελλάδα. Βρεθήκαμε και φάγαμε και η συζήτηση το έφερε στα περί Αγγλίας και Ελλάδας. Ποτέ αυτές οι συζητήσεις δε βγαίνουν πουθένα, αυτό έχω καταλάβει. Αυτό που δεν καταλαβαίνω, όμως, είναι γιατί σχεδόν όλοι οι Έλληνες που έχω συναντήσει εδώ δε θέλουν να κάτσουν εδώ πέρα κι θέλουν να πάνε στην Έλλαδίσσα' τους. Ρε μήπως και είναι οι 300 σωστοί και μεις οι 3 λάθος; Μπα, όπως μου λέει κι ένας φίλος, "πρέπει να κάνεις ότι είναι καλύτερο για σένα", αν και για μένα αυτό μεταφράζεται "Κάνε ό,τι νομίζεις, αλλά καλύτερα να γυρίσεις πίσω να βγαίνουμε για καφέ συνέχεια. Στο κάτω κάτω όπου και να πας, πάλι εδώ θα γυρίσεις". Αυτή η σκέψη με τρομάζει. Δηλαδή ό,τι και να κάνεις, όπου και να ταξιδέψεις, ό,τι κόσμο κι αν γνωρίσεις είσαι υποχρεωμένος να επιστρέψεις στη γεωγραφική φυλακή που κάποτε σε γέννησε; Μου λείπει η χώρα μου αλλά είμαι βέβαιος ότι θα το μετανιώσω έτσι και πάω εκεί ξανά. Καμιά φορά νιώθω ότι είμαι μόνος μου εναντίον όλων που θέλουν/περιμένουν να γυρίσω. Όσο όμως σκέφτομαι ότι στην Ελλάδα ήμουν εντελώς απάλευτος, τόσο θέλω να μείνω εδώ. Στο κάτω κάτω πάντοτε μου την έσπαγε η Ελλάδα και οι Έλληνες, αλλά ω, τι έκπληξη! Και γω γαμημένος 'Ελληνας είμαι (καλά τα 'πε ο lefty). Όλοι μου οι φίλοι είναι εκεί. Χτες, σε μια βραδιά ανείπωτης απαλεψιάς πήρα τηλέφωνο την πρώην μου στην Ελλάδα και μιλούσαμε 2 ώρες. Μια ώρα την πήρα τηλέφωνο εγώ, μια με πήρε αυτή. Δε μας ενδιέφερε τι λογαριασμό θα κάνουμε, ούτε τίποτα. Εδώ στην Αγγλία δεν έχω γνωρίσει ακόμη κανεναν με τον οποίο θα έκανα κάτι τέτοιο. 12 η ώρα σηκώθηκα πάλι. Πάμε ν΄αδράξουμε τη μέρα.

2005-09-30T23:16:00.000+01:00

Ήμουν τρία χρόνια στην Ελλάδα πριν ανέβω στο Λονδίνο. Όλα αυτά τα χρόνια με ρωτούσαν "πώς μπορείς βρε παληκάρι μου και ζεις μ' αυτούς τους κρυόκωλους;" Δε μου έβαλε κανείς το μαχαίρι να φύγω στα ξένα, το κάνω από συνειδητή επιλογή και λίγο λόγω ανάγκης. Στο Heck to Pay αλλά και τους πρώτους μήνες αυτού εδώ του blog, τα ποστς που υπάρχουν εικονογραφούν το πόσο απάλευτος ήμουν όταν βρισκόμουν στην Ελλάδα. Διαβάζοντάς τα ξανά, όταν έχω δεύτερες σκέψεις γι' αυτό που έκανα και που σηκώθηκα έφυγα, προσγειώνομαι στην πραγματικότητα. Για μένα όλοι οι άνθρωποι είναι το ίδιο, δεν υπάρχουν θερμοί και κρυόκωλοι αλλά άνθρωποι κάτω από όμοιες και άνθρωποι κάτω από διαφορετικές κουλτούρες. Οι γνωστοι μου εδώ είναι άνθρωποι από διάφορες χώρες του κόσμου. Το Λονδίνο εφηύρε την έννοια της φιλοξενίας του εντελώς διαφορετικού. Απ' όλες τις γωνιές του πλανήτη έχουν έρθει εδώ άνθρωποι για κάτι καλύτερο και οι περισσότεροι (ακόμα και πρώτης γενιάς) αυτοπροσδιορίζονται ως Βρετανοί. Είναι φανταστικό αυτό που συμβαίνει εδώ. Μου έκανε εντύπωση από την πρώτη στιγμή. Αλλά να ρε πούστη, είναι κάτι μέρες σαν τη σημερινή που θα ήθελα να βρίσκομαι στο στέκι μου στην Αθήνα και να πίνουμε πράσινες με τους κολλητούς, να μιλάμε για τη συναυλία των Whitesnake στο Λυκαβηττό το 2003, να πειράζουμε κανα γκομενάκι στο δρόμο, να χλαπακιάσουμε από μια τεράστια μερίδα γύρο, να μαζευτούμε σε κανα σπίτι να βάλουμε τέρμα Black Sabbath (με Tony Martin)... Στην Ελλάδα είχα τη δουλειά μου, την κοπέλα μου και σε κάποια φάση είχα κάνει μεγάλες παρέες. Και ο μαλάκας τα άφησα όλα για να κάνω ένα γαμημένο μάστερ που ανάθεμα κι αν θα με βοηθήσει στο μέλλον. Επίσης άφησα δύο πρώην που αναμένουν πώς και πώς να γυρίσω να με δουν. Αλλά είναι η αίσθηση αυτή του ότι αρέσεις, και η επαλήθευση του ότι αφότου έχασα τα περιττά κιλά ένιωσα "πηδήξιμος" ξανά. Η μία έχει ακόμα ελπίδες, γι αυτό την έχω από "μακριά και αγαπημένοι", μπας και επιτέλους το καταλάβει. Γυρνάει και μ' άλλους, αλλά μ' έχει στην άκρη του μυαλού της. Η άλλη, μια Ελληνίδα ομογενής 8 χρόνια μεγαλύτερη μου, το χώνεψε λίγο καλύτερα. Κι ας ήταν πιο πρόσφατη (είχαμε σχέση εξ αποστάσεως, θα θυμάσαι αν διάβαζες αυτό το blog παλιότερα). Θέλει να έρθει να με δει ξανά. Ελπίζω να μην της μπούν τίποτα περίεργες σκέψεις. Στη φάση που είμαι τώρα θέλω να έρθει ο οποιοσδήποτε από Ελλάδα, μόνο και μόνο για να βγούμε και να γυρίσουμε από δω κι από κει γιατί μ' έφαγαν οι τέσσερις τοίχοι. Μόνο σκέφτομαι μην κάνω καμιά κουτσουκέλα όταν έρθει εκείνη. Το δωμάτιό μου μού ήρθε με κρεβάτι "king size" μέσα. Και ποιός απ' τους δύο κοιμάται στον υπνόσακο τώρα... Τουλάχιστον θα δω ένα αγαπημένο πρόσωπο. Έναν απ' τους ανθρώπους που χαίρομαι να έχω γνωρίσει.

Τι βγάζει η Κροατία!

2005-09-29T23:04:00.000+01:00

Μετά τους Dubrovniks έχουμε και τον Μιλτσένκο Ματίγιεβιτς, απ' το Ζάγκρεμπ. Ο κύριος αυτός έπαιζε στο ποζεράδικο συγκρότημα ονοματι Steelheart και μάλιστα μαθαίνω ότι ξαναβγάζουν δίσκο. Δεν έχω τις αυταπάτες ότι θα είναι στο ίδιο στυλ όπως οι προηγούμενοι αλλά δε γαμιέται. Για μια γαμημένη ψευδαίσθηση ζούμε στο φινάλε φινάλε. Θα ανέβαζα και κανένα τραγούδι στο yousendit αλλά θα με κυνηγά η ΑΕΠΙ. Περισσότερα εδώ www.steelheart.com. Μ' αρέσει το όνομα του συγκροτήματος και αποφάσισα να το δανειστώ. Δεν έχει συνέχεια

2005-09-29T22:36:00.000+01:00

Ήθελα να γράψω ένα κείμενο αποχώρησης γιατί πίστευα ότι αυτό θα ήταν τίμιο από μέρους μου. Ξέρω ότι κάποιοι διαβάζουν αυτό το blog συχνά. Ήταν καλύτερα λοιπόν να τους αποχαιρετήσω μ' ένα κείμενο αποφώνησης παρά να μη δώσω σημεία ζωής για 5 μήνες έτσι ξαφνικά. Είναι θέμα τιμιότητας. Μετά, όταν είδα ότι μπορεί και να ξανάγραφα, το άλλαξα το τροπάρι κι έγραψα ότι βάζω ένα μεγάλο pause, δεν κλείνω για πάντα. Και τελικά, ακόμα και το μεγάλο pause πήγε περίπατο. Παιδιά, δεν το έκανα επίτηδες. Απλώς τώρα το blog πήρε μια άλλη στροφή. Τώρα υπάρχει περισσότερο για μένα παρά για τον αναγνώστη. Πριν πω ότι το κλείνω, ήθελα να γράφω ποστ που είναι κυρίως χρήσιμα σε κάποιον που τα διαβάζει. Δεν ήθελα να φτιάξω blog για όσους θέλουν voyeurism. Θα μου πεις, και τι άλλαξε και τωρα θέλεις να κάνεις το blog σου έτσι; Τίποτα ιδιαίτερο. Απλώς τώρα δε με ενδιαφέρει τόσο να μεταδώσω κάτι, αλλά επειδή στρεσάρομαι πολύ με σχολή και δουλειά, θέλω να κάθομαι και να τα βγάζω εδώ. Είπαμε, αν έκανα πάντα ό,τι έλεγα, τώρα θα ήμουν ήδη επιτυχημένο αρσενικό. Και διατηρώ το δικαίωμα να εξαφανιστώ ξαφνικά για 5 μήνες. Δεν τα παντρευτήκαμε τα blogs μας! Και όσο για τα σχόλια, τα έχουμε ξαναπεί. Αν πρόκειται για διφορούμενο θέμα, θα υπάρχουν, αλλιώς όχι. Δεν κάνουμε κουβέντα εδώ. Γράφουμε για να γράφουμε. Το λεωφορείο ξανακόλλησε 10 λεπτά σ' εκείνη τη διασταύρωση στο Shoreditch, με μένα τον μικρούλη να λουφάζει στη θέση του λεωφορείου τρομαγμένο από τη ίδια γιγαντιαία Keira Knightley αποτυπωμένη στο ίδιο ποστερ. Και η στραβή οδοντοστοιχία φαίνεται με μεγάλη λεπτομέρεια αφού το πόστερ είναι γίγας. Άσε ρε. Θα με κλείσουν μέσα για αποπλάνηση ανήλικης καμιά ώρα. Αυτές οι φέτες κοιλιακοί μου έρχονται αμέσως στο μυαλό κάθε φορά που βλέπω ή ακούω Keira Knightley. Μην τη λυπάσαι αυτή. Σε 5 χρόνια θα απασχολεί όλες τις σκανδαλοθηρικές εφημερίδες του ΗΒ και θα έχει δική της σπιτάρα στο Richmond. Αλλά γιατί πρέπει κάθε πρωί να την τρώω στη μάπα; Ουίστ! ΟΞΩΩΑΑ! Το μεσημέρι έκατσα σ' ένα Noodle Bar και έφαγα κγμ τα φαγιά. Μπαίνει σε μια φάση μέσα μια υπέροχη μαυρούλα (με το γκόμενο...), παραγγέλνουν και κάθονται από πίσω μου. Αφου τελειώνω το φαΐ, σηκώνομαι για να πληρώσω. Ρίχνω μια ματιά στη γκόμενα. ΡΕ! Το παντελόνι και το στρινγκ της έχουν κατέβει κατά κάτω και τα κωλομέρια είναι σε κοινή θέα! Καλά, δεν της είπε κανείς τίποτα που της έχει βγει όλος ο κώλος έξω; Αλλά και ποιός να της πει; Και γιατί κιόλας;

Νέο σχεδιαστικό πρότυπο

2005-09-28T21:24:00.000+01:00

Nαι, ήθελα. Βρήκα ένα, το έστησα και είχε κάτι σκριπτς σε JavaScript για τα σχόλια και για να βάζει cookies. Τα σχόλια δε δούλευαν και είναι ψιλοαργά να κάτσω να το δω τώρα. Να πω την αλήθεια μου βγήκε ο πάτος να διαβάσω τον κώδικα και να τον πειράξω. Είναι τέρας. Έχει ένα σκριπτάκι σε CSS αλλά παίρνει κι από δύο εξωτερικά CSS αρχεία τα οποία κατέβασα και πέρασα μέσα στο HTML template. Είπα ότι δε θα ανανέωνα συχνά, αλλά αν πάντα έκανα ό,τι έλεγα... τώρα θα ήμουν καλά πληρωμένο στέλεχος πολυεθνικής και τις επαναστάσεις θα τις έσβηνα απ' το σκληρό μου. Τέσπα, είναι βράδυ, έχω πιει δυο κοκακόλες κι οι Κινέζοι συγκάτοικοι απορούν με τα στεντόρεια ρεψίματα που βγαίνουν απ' το δωμάτιο αυτού του στρογγυλομάτη που γράφει αυτό το ποστ. Και που να δουν μετά που θα βάλω και Hanoi Rocks στο φουλ. Σα να μην έφταναν όλα τα υπόλοιπα, έχω να πιω τσιγάρο 4 μέρες. 4 γαμημένες μέρες άκαπνος. Έτσι και δεν καπνίσω μέσα στα επόμενα 3 λεπτά θα γίνει της γαμιόλας εδώ μέσα. Θα παω να κάνω τράκα απ' τον Κινέζο πάλι. Δεν παλεύεται. Τελικά έχουν δίκιο αυτοί που λένε ότι δεν κόβεται παρά μόνο με λοβοτομή. Όσο το σκέφτομαι, τόσο θέλω να καπνίσω. Η συγκέντρωσή μου έχει αποδιοργανωθεί, λίγο τώρα, δεν ξέρω για μετά. Και μιας και αναφέραμε την αλλαγή σχεδιαστικού προτύπου γιαααααα να κάνουμε και μια νύξη για τους "web designers". Ναι, ναι, αυτούς τους impostors που μαθαίνουν πώς να δουλέυουν ένα Dreamweaver, πώς να δουλέυουν και τα Cascading Style Shits και μας παίρνουν τις δουλειές μην περνώντας τα λούκια τα δικά μας. Εντάξει, τα παιδιά έχουν μια αίσθηση ίσως του καλαίσθητου και τους βγαίνει καλά σε visual HMTL editor. Απο κει και πέρα; Για πες τους να κάνουν αυτό και κείνο σε Javascript ή PHP. Αρτίστες είναι, όχι προγραμματιστές. Όμως βλέπουμε τις δουλειές μας να εξαφανίζονται από 20χρονα που τέλειωσαν μια σχολή δύο χρόνια και μεις έχουμε φάει τα νιάτα μας να ασχολούμαστε με το σχεδιασμό και την υλοποίηση web εφαρμογών. Εφαρμογών, όχι σελίδων. Είναι λογικό, βλέπεις, μιας και ο άλλος θα τους πληρώνει λιγότερο. Ξέρει ο designer να φτιάχνει εφαρμογή σαν το Blogger; Όχι και δεν τον αφορά. Εμείς, όμως, και να μην ξέρουμε αργότερα θα απαιτηθεί να μάθουμε. Πάρε αυτά εδώ τα templates που κυκλοφορούν τελευταία. Θα έκατσε καμιά γκόμενα (παρέα με κανέναν ή καμία που ξέρει JavaScript) και θα τα έφτιαξε στον ελεύθερο χρόνο της. Μαγκιά της. Θέλω να πω, ο developer δε θα ασχολιόταν με κάτι τέτοιο, τώρα που υπάρχουν αυτοί. Δεν είναι τίποτα... θα μου περάσει... έχω πιει και δύο μπύρες εκτός απ' τις κοκακόλες.

2005-09-28T18:47:00.000+01:00

Ψιλοκολλάω και δε θέλω να γράψω μερικές φορές. Δε θέλω να το κάνω πολύ προσωπικό το blog. Εκτίθεμαι επικίνδυνα. Ας αφήσω τους λίγους και καλούς να ξέρουν. Δεν είμαστε δα και Στέφανι Κλάιν. Η οποία μαθαίνω ότι είναι κατά 1/4 Ελληνίδα! Αυτό έγραφαν οι εφημερίδες και μερικά blogs. Δε μας γαμάς ρε μάγκα. Γι' αυτό είχα φαγούρα και νόμιζα ότι είναι από τους κοριούς που έχει το πάτωμα; Αφού είναι κατά το 1/4 Ελληνίδα σημαίνει ότι ξέρει κι από τσιφτετέλια, τον Πλούταρχο και το Ζαγοράκη. Δε μας είπαν ότι είναι και κατά 1/30 Σουηδέζα. Δε σε νοιάζει; Το ότι είναι Ελληνίδα γιατί σε νοιάζει; Εν πάσει περιπτώσει, σήμερα το λεωφορείο κολλάει σε μια διασταύρωση στο Shoreditch. Για 10 λεπτά ήμουν αντιμέτωπος με τη ματιά της Keira Knightley σ' ένα πόστερ για το Pride & Prejudice. Ασυναίσθητα το μάτι μου αργότερα κόλλησε στη στραβή οδοντοστοιχία της και την περιεργαζόμουν. Εδώ άλλες εχουν μια χαρά οδοντοστοιχία και δίνουν χιλιάδες ευρώ να τη φτιάξουν ακόμα περισσότερο. Αλλά η Κέιρα μαγκιά, εκεί. Για την ηλικία της δεν τα έχει πάει κι άσχημα. Σε 5 χρόνια θα είναι πρωτοσέλιδο στη Sun και θέμα στις ειδήσεις του Star Channel. Βέβαια, αυτή η προώθηση είναι αδικία για την Parminder Nagra που έπαιζαν μαζί στο Bend it Like Beckham. 10 χρόνια μεγαλύτερη η Parminder, με μεγαλύτερη εμπειρία στην ηθοποιία και τώρα δεν τη θυμάται κανείς. Η Κέιρα έχει και γαμώ τους κοιλιακούς βέβαια. Φέτες. Ο Σβαρτσενέγκερ θα έσπαγε το χέρι του αν τη χτυπούσε εκεί. Αντε, αρκετά, μη μου φορέσει την προβιά της Γκουινεβίρ και μου βάλει το σπαθί στο λαιμό αλά Sam Fisher. Διαβάζοντας κάτι σχόλια εδώ, μου ήρθαν στο μυαλό οι 3 μαύρες γκόμενες που είδα στο λεωφορείο σήμερα. Ερωτεύομαι πολύ συχνά στα ΜΜΜ, το παραδέχομαι. Πολλές γυναίκες, λίγος χρόνος.

2005-09-24T00:53:00.000+01:00

Δε μου πάει να το κλείσω. Απλώς βαρέθηκα και νομίζω ότι θα πάρει πολύ καιρό να ξαναγράψω εδώ. Ίσως βιάστηκα να κατεβάσω ρολά. Όμως παίρνω ένα μεγάλο διάλειμμα απ' το "άθλημα". Ανοίγω τις παλιές καταχωρήσεις αν κανείς θέλει να διαβάσει.

Morgan Spurlock: Ένας ακόμη Michael Moore;

2005-09-10T13:27:00.000+01:00

Τον γνωρίσαμε από το "Super Size Me". Ο ανεξάρτητος σκηνοθέτης και σεναριογράφος τώρα "χτυπά" με το reality TV show του, 30 Μέρες. Όπως και η ταινία του, έτσι και η σειρά έχει δεχτεί κριτικές, όπως το ότι ουσιαστικά δεν κάνει έρευνα, αλλά στοχεύει να δείξει στο κοινό προκατασκευασμένα συμπεράσματα. Το Super Size Me μπορεί να έδωσε κάποια παραπάνω στοιχεία, αλλά βασικά δεν μας είπε κάτι καινούριο. Δε χρειάζεται να το δεις για να καταλάβεις. Ο Spurlock τρώει τρία γεύματα MacDonalds την ημέρα για τριάντα μέρες και δοκιμάζει κάθε είδος στο μενού τους, τουλάχιστον από μία φορά. Παράλληλα κόβει τις μετακινήσεις με τα πόδια. Έχοντας υποβάλλει τον εαυτό του σ' αυτή τη δοκιμασία για 30 μέρες, λέει γιατί να μη βάλω και κάποιον άλλον για ίσο χρονικό διάστημα σε ένα περιβάλλον που η πλείστη αμερικανική κοινωνία δεν έχει συνηθίσει; Κι έτσι, δημιούργησε το "30 Μέρες". Σ' αυτό, ένας παίχτης, που ο Spurlock αφήνει να εννοηθεί ότι είναι στενόμυαλος, δογματικός, δύσκαμπτος κλπ, πηγαίνει για ένα μήνα να ζήσει σε ένα περιβάλλον άγνωστο ή και εχθρικό προς τα πιστεύω του. Η κάμερα ακολουθεί την πορεία της ζωής του γι' αυτόν τον μήνα και τελικά βλέπεις τον ήρωα/την ηρωίδα μας αλλαγμένο/η στο τέλος να σου λέει "δεν ήξερα, δεν είναι έτσι όπως πίστευα" κλπ. Αν έχεις δει τις ταινίες του Moore, o Spurlock είναι αρκετά προβλέψιμος. Σου βγάζει αυτή την ιδέα από τις πρώτες κιόλας σκηνές κάθε επεισοδίου. Case study: Μουσουλμάνοι και ΗΠΑ Το μοναδικό επεισόδιο που είχα την περιέργεια να δω, είναι εκείνο μ' έναν (μάντεψε...) λευκο, συντηρητικό Χριστιανό που πηγαίνει για 30 μέρες να ζήσει στο Dearborn του Michigan, την πόλη με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση μουσουλμανικού πληθυσμού στις ΗΠΑ. Πρέπει να ζήσει σαν μουσουλμάνος, δηλαδή ν' ακολουθήσει όλα τους τα έθιμα, από την προσευχή μέχρι το φαγητό και την ενδυμασία. Νομίζω καταλαβαίνεις το στερεότυπο που περνά ο Spurlock. Το επεισόδιο αυτό θα είχε μεγάλη επιτυχία στην Ευρώπη, και πολύ περισσότερο στην Ελλάδα, μετά την 11η Σεπτεμβρίου (δε βάζουμε έτος. Μία είναι η 11η Σεπτεμβρίου. Ακούγεται μάλιστα ότι πλέον ο Σεπτέμβρης θα έχει μια μέρα λιγότερη και από το 11 θα πηγαίνει κατευθείαν στο 13. Μόνο στη Γέννηση του Χριστού είχαν κάνει κάτι παρόμοιο, με την αρίθμηση των ετών). Για μια ακόμη φορά, η ιδεοληψία μιας μεγάλης μερίδας του πληθυσμού θα "δικαιωνόταν". Βλέπουμε λευκούς ασφαλίτες να τον σταματούν στο αεροδρόμιο και να τον ψάχνουν. Βλέπουμε το γραφείο μουσουλμανικών υποθέσεων στο Μίσιγκαν να δέχεται απειλητικά e-mail από θιγμενους Χριστιανούς ("Ξεχάσατε την 11η Σεπτεμβρίου;") Βλέπουμε λευκούς Αμερικανούς να δηλώνουν ότι δεν έχουν ιδέα για το Ισλάμ. Βλέπουμε λευκούς Αμερικανούς να ακούν μια κασέτα με ισλαμικό ψαλμό και να μην ξέρουν τι είναι. Ακούμε λευκούς Αμερικανούς να λένε "θα πάρω την καραμπίνα μου και θα τους καθαρίσω"! Ε, γιατί μου φαίνεται φτιαχτή όλη η ιστορία; Εντάξει, στο Ελλάντα μάς αρέσει να λέμε τι γίδια και τι βλαμένοι είναι οι Αμερικάνοι... μα τόσο πολύ πια; Και γιατί ο Spurlock δηλαδή να μην πήρε συνέντευξη από δεκαπέντε Αμερικανούς και να μην ήταν μόνο οι πέντε αστοιχείωτοι; Αντικειμενικό ντοκυμαντέρ... αρχίδια με ρίγανη. Και όσο για τον πρωταγωνιστή του επεισοδίου... και καλά καρασυντηρούκλα λευκός redneck που στο τέλος κατανοεί και εκτιμά το Ισλάμ. Από την αρχή μέχρι το τέλος, το επεισόδιο μυρίζει φτιασίδωμα. Bottom line: λευκοί αμερικάνοι χριστιανοί: bad. Μουσουλμάνοι των ΗΠΑ: καταπιεσμένη μειονότητα που δεν τους καταλαβαίνει κανείς. Μίλα μετά για "αντίστροφο ρατσισμό". Και καλά οι Αμερικάνοι που γνωρίζουν την κοινωνία τους. Εμείς, όμως, δεν τη γνωρίζουμε. Τη "μαθαίνουμε" από κάτι τέτοια. Μόνο να υποψιαζομαστε μπορούμε. Μόνο να λέμε ότι, ρε κάτσε ρε αδερφέ, όλοι οι λευκοι εκεί πέρα ούγκα-ούγκα είναι; Δε λέω ότι οι μουσουλμάνοι εκεί δεν δέχονται ρατσισμό, ούτε ότι δεν έχουν δυσκολίες. Ο Spurlock όμως φαίνεται ότι υπερβάλλει σε πολλά σημεία. Προσωπικά δε με χάλασε το επεισόδιο ιδιαίτερα. Έμαθα πώς σφάζουν ένα ζώο για να γίνει "χαλάλ" (επιτρεπτό απ' το Ισλάμ), ότι οι κινήσεις τους κατά τη διάρκεια της προσευχής είναι προσεγμένες, και άλλα πολλά. Γενικά, άξιζε τα 45 λεπτά χάζεμα. Και το ποστ αυτό είχε βγάλει, προφανώς, προκατασκευασμένα συμπεράσματα για το γνωστό σκηνοθέτη. Kι ούτε είναι ότι τα 'χω μαζί του. Κονομάει απ' αυτή την κατάσταση, δεν έχει ανάγκη αυτός. Upd: Το site του ριάλιτυ

Δουλειά δεν είχε ο γάιδαρος...

2005-09-07T18:37:00.000+01:00

...και blogs δημιουργάει. Λοιπόν, το Jackass (ναι, έκανα πολλή ώρα να σκεφτώ το όνομα) θα φιλοξενεί mini posts μου. Το Hell to Pay θα συνεχίσει με τα μεγαλύτερα κείμενα. http://htp-mini.blogspot.com

With liberty and justice for all (yeah, right!)

2005-09-06T20:43:00.000+01:00

Δε θυμάμαι να έχω μαλλιοτραβηχτεί με κανέναν blogger. Ούτε θέλω να το κάνω ποτέ. Τα blogs είναι μέσο κοινωνικοποίησης, επικοινωνίας, σχολιασμού και απόψεων. Ούτε forums είναι, ούτε IRC, που αυτά έχουν γίνει μπάχαλο πέρα από κάθε δυνατότητα διόρθωσης. Γι' αυτό δε θα αποκαλυφθεί η ταυτότητα κάποιων που θα μπούν στο μικροσκόπιο ευθύς αμέσως, κι επίσης θα κρατήσω το post "καθαρό". Διαβάζοντας τα του "Κατρίνα", αδυνατώ να καταλάβω την εμμονή κάποιων να δικαιολογήσουν τους χειρισμούς της αμερικανικής κρατικής μηχανής μετά την καταστροφή. Από το "όχι δεν έφταιγε" καταλήξαμε στο ότι έχει αρκετά μεγάλο μερίδιο ευθύνης, όπως έχει και η τοπική αυτοδιοίκηση. Αλλά αυτό που με λυπεί, και επιτέλους σχολιάστηκε από περισσότερους, είναι το ότι οι πληγέντες είναι στην πλειοψηφία τους μαύροι και φτωχοί, ανήμποροι να επηρεάσουν τις εξελίξεις, και οι αρμόδιοι για σχέδια διάσωσης/πρόληψης τέτοιων καταστροφών, άφησαν αυτήν την κοινωνική ομάδα απ' έξω, χωρίς καν να κρατήσουν τα προσχήματα. Αλλά μιας και μεις δεν είμαστε μαύροι ή φτωχοί, και ούτε έχουμε συγγενείς στην Νέα Ορλεάνη, δε μας πειράζει. Φαίνεται πως αν πνιγούν όλοι αυτοί, κανείς δε θα πάρει χαμπάρι... άσε που το κράτος θα γλυτώσει και συντάξεις, παροντικές και μελλοντικές. Όλα τα στοιχεία συγκλίνουν στο ότι οι μηχανισμοί των ΗΠΑ όχι ότι δε μπορούσαν να προστατέψουν αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι δεν είχαν μέσο να φύγουν από την πόλη, αλλά αδιαφόρησαν στεγνά (και κατά συνέπεια οι σχεδιασμοί δεν προέβλεπαν τα κατώτερα στρώματα και ως εκ τούτου όταν ήρθε η κακιά η ώρα, πλέον δε μπορούσαν - Ο Μιχάλης στο Ιστολόγιο έχει κάποιες πολύ καλές πηγές). Και, ναι, το κράτος των ΗΠΑ δεν είναι τέλειο, όπως και κανένα κράτος στον κόσμο. Δεν αυτοδιαφημιζόμαστε όμως εμείς ως "χώρα της ευκαιρίας". Αυτοί το κάνουν. Και άλλο να μη μπορείς να σώσεις τους πολίτες σου, κι άλλο να αδιαφορήσεις γι' αυτούς. Ούτε λαϊκισμός είναι να επισημάνεις την κρατική αδιαφορία, ούτε ιδεοληψία είναι. Αφού συμβαίνει, πρέπει να το επισημάνεις, όπως και πολλοί έκαναν. Αλλιώς οι εγκλωβισμένοι στο στάδιο της Νέας Ορλεάνης μπορεί να ήταν εκεί ακόμα. Αλίμονο αν το να ήσουν φιλικά προσκείμενος σε μια κοινωνία ή το να ζούσες σ' αυτή, σήμαινε αυτόματα ότι πρέπει να συμφωνείς σε όλα όσα αυτή η κοινωνία υπαγορεύει ή πράττει. Λινκ από πηγές για τα παραπάνω δε χρειάζονται. Αν κάνεις μια βόλτα σε blogs θα δεις άπειρα. Κάποια άτομα, όμως, κάνουν τους συντηρούκλες παρουσιαστές και αρθρογράφους τύπου Hannity, Savage (άκου όνομα) και Coulter να δείχνουν παράδεισος των liberals (για όσους δεν ξέρουν, η Coulter το 2001 είχε γράψει ότι "πρέπει να εισβάλλουμε στις χώρες των τρομοκρατών, να σκοτώσουμε τους αρχηγούς τους και να τους κάνουμε Χριστιανούς"). Κατά μια έννοια αυτό είναι θετικό, επειδή μας δίνεται η ευκαιρία να κάνουμε τέτοια debates στη γλώσσα μας, άρα είναι πιο εύκολο να συννενοηθούμε. Αυτό, όμως δεν αλλάζει πολλά. Μέχρι πρόσφατα, πίστευα ότι το θέμα είναι και κομματικό, αλλά τελικά δε φαίνεται να είναι τέτοιο. Ο Μπους και ο κάθε Μπους είναι αναλώσιμος, σε τριάμισι χρόνια θα φύγει. Το κοινωνικό μοντέλο, όμως, είναι αυτό που ουσιαστικά δέχεται επίθεση. Κι αυτό το (αμερικανικό) μοντέλο, οι εκπρόσωποί του παλεύουν να υπερασπιστούν. Μοιάζουν περισσότερο απολογητές του συστήματος του οποίου διατείνονται πως αναλύουν. Κατά κάποιο τρόπο, υποστηρικτές του συγγραφικού έργου του Horatio Alger, αλλά αντιστρέφοντάς το: Το ότι είσαι φτωχός σημαίνει ότι είσαι τεμπέλης. Η δε συγκροτημένη χρήση της γλώσσας σε συνδυασμό με το ότι επιτίθενται χωρίς να φωνάζουν και να κατονομάζουν, είναι αυτά που μας κάνουν και τους δίνουμε σημασία και δεν τους απορρίπτουμε ως άτομα που φωνάζουν και δεν ξέρουν να μιλάνε. Γιατί απλούστατα ξέρουν να μιλάνε και ξέρουν και να κάνουν έρευνα. Κι αυτό, μεταξύ άλλων, θα τους οδηγήσει σε μια περίοπτη θέση στο συνταγματικό κύκλο των νομικων στην Ελλάδα (όσοι είναι δικηγόροι - και ξέρεις τι νομικούς έχει το συνταγματικό δίκαιο). Αν δεν είναι δικηγόροι, θα αποκτήσουν άλλες θέσεις εξουσίας κάπου αλλού και πάλι θ' αποφασίζουν για μας. Έχω εξοργιστεί πολλές φορές μ' αυτά που γράφουν και λένε, αλλά θεωρώ θετικό το γεγονός ότι υπάρχουν και αυτοί. Αλλά τι τα θες... όπως αναφέρθηκε σε ένα σχόλιο σε παλιότερο ποστ μου, όταν κάποιος συμμετέχει σε μια κουβέντα και προβάλλει ένα επιχείρημα, το κάνει γιατί έχει κάποιο συμφέρον στην κουβέντα. Τι διάλογος είναι αυτός όπου οι διαλεγόμενοι δεν υπερασπίζονται την αλήθεια, αλλά τις ιδέες τους;

JEFF SCOTT SOTO, 1 Σεπτεμβρίου

2005-09-04T15:43:00.000+01:00

Ήταν η μοναδική φορά που αγόρασα εισιτήριο μια μέρα πριν για συναυλία. Το βράδυ εκείνο, λοιπόν, χώνω στην κωλότσεπη την καινουρια μου επιλογή στον καρκίνο, ένα Marlboro 'Blend 28' (£5.10 το πακέτο. Σιγά μην ξαναπάρω. Κάτι ξέρω που κάνω στριφτά φαίνεται.) και την κάνω για το Κάμντεν Τάουν. Ήξερα ότι μάλλον θα ήταν μούφα συναυλία, αλλά του κερατά, μεγαλώσαμε με τη φωνή αυτού του ανθρώπου, με τα 20+ χρόνια ιστορίας στο ροκ. Το λιγόερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τον τιμήσουμε με δέκα λιράκια. Ο λατινοαμερικανικής καταγωγής Νεοϋορκέζος Jeff Scott Soto δε χρειάζεται συστάσεις και δε θα προβώ σε τέτοιες. Και που δεν έχει τραγουδήσει, ο τρισμέγιστος. Παρότι τη χάλασε τη δουλειά εκεί στα μέσα του '90, λέω δε μπορεί θα τιμήσει την ιστορία του. Πρέπει να την τιμήσει. Έχει περάσει από μπάντες και μπάντες, τουλάχιστον πρέπει να παίξει από Talisman, Malmsteen και Axel Rudi Pell. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να μη γίνει της πουτάνας εκεί μέσα στο κλαμπ. Απλό είναι. Βγαίνει λοιπόν ο JSS με γυαλάκι και όλοι μαζί ξεκινούν τον ύμνο Living the Life. Όλοι από κάτω ξεκινήσαμε να χτυπιόμαστε. Τσουλίτσες με σκισμένα δικτυωτά καλτσόν. Μεσήλικες οπαδοί. Όλοι! Ο Jeff έπαιζε μπάσο και ο μπασίστας Chris McCarvill έπαιζε κιθάρα. Στο μεθεπόμενο τραγούδι ο Jeff έδωσε το μπάσο στον McCarvill. Για τα υπόλοιπα κομμάτια, άσε. Έπαιξε Soul Sirkus, έπαιξε από τους πρόσφατους σόλο δίσκους του, από Humanimal... Ουτε Axel Rudi Pell, ούτε Talisman, ούτε Μalmsteen, ούτε καν από L.A. Rocks. Κάποιος από κάτω φώναξε για Τalisman είπε "όχι ακόμα". Χεχε. Ε, δεν έκατσα να περιμένω. Δύο, τρία, εφτά ξενερέ τραγούδια έπαιξαν στη σειρά και σηκώθηκα έφυγα. Μόνο τα δύο τραγούδια από την ταινία Rock Star μου άρεσαν. Το "Stand up and shout" νόμιζα ότι το τραγουδούσε ο Μιλτσένκο Ματίγιεβιτς των Steelheart, αλλά μάλλον έκανα λάθος. Ωράια φάση ήταν όταν ο Jeff είπε κάτι για το πόσο δύσκολο ήταν να φτάσουν στο κλαμπ να παίξουν και καταλήγει "England is a bitch". Γιουχαΐσματα από κάτω. Βγαίνει ένας σαρανταπεντάρης από το κοινό και λέει "You know how it feels being English and going to the U.S., eh mate?". Το γέλιο. Ο JSS εξήγησε πιο αναλυτικά τι έγινε και πώς τελικά έφτασαν και λέει "Σημασία έχει ότι τελικά ήρθαμε και θα παιξουμε rock!" Επιμένω πάντως ότι η καριέρα του ήταν κγμ μέχρι και τα χρόνια του Axel Rudi Pell αλλά μέχρι εκεί.

First State Force Band

2005-09-04T11:41:00.000+01:00

O εικονιζόμενος ένστολος κύριος δεν είναι άλλος από τον Matthew Barlow, τον πρώην τραγουδιστή των Iced Earth, o οποίος επηρεασμένος από τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου άφησε το συγκρότημα και κατατάχτηκε στην αστυνομία της Georgetown, Delaware. O Matt Barlow είναι ο τραγουδιστής της First State Force Band, ενός συγκροτήματος που αποτελείται αποκλειστικά από αστυνομικούς της πολιτείας του Delaware και που κάνει εμφανίσεις σε σχολεία για να τονίσει τη σημασία του να μην κάνεις ναρκωτικά και του να μην ασκείς βία. Είχα δει τους Iced Earth μια και μοναδική φορά στο Σπόρτινγκ το 2002, λίγα χρόνια αφότου είχαν βγάλει το περίφημο τριπλό live CD "Alive in Athens", μια δουλειά που έκανε πολλούς να νιώσουν καυλωμένοι που γεννήθηκαν Έλληνες. Το γεγονός ότι οι IE έπαιζαν live σε πέντε χώρες όλο κι όλο και η Ελλάδα είχε από τους περισσότερούς τους οπαδούς, δεν το σχολίασε κανείς. Ο Barlow δυνατός και αεικίνητος (και δύο μέτρα πράμα) μας εντυπωσίασε. H φωτογραφία δεξιά είναι παρμένη από site, όχι απ' τη συναυλία εκείνη. Αν και δε με χαλάει ο Ripper Owens στους Iced Earth, νομίζω ότι ο Barlow επηρέασε την μπάντα περισσότερο απ' οποιονδήποτε άλλο τραγουδιστή που πέρασε από κει. Αλλά αν του αρέσει εκεί που βρίσκεται τώρα, ας μείνει εκεί.

Δε θέλετε κάμερες στους δρόμους είπατε;

2005-09-04T00:59:00.000+01:00

Πρώτα ας ξεκινήσουμε με κείνους που τους αφήνει αδιάφορους το θέμα. Υπάρχει το αντεπιχείρημα ότι "εγώ δεν έχω τίποτα να κρύψω". Για μένα είναι μεγάλη παγίδα, γιατί αυτό ουσιαστικά ερμηνεύεται ως "ας εγκαταστήσουν ό,τι θέλουν, δε μου πέφτει λόγος". Όλοι μας έχουμε κάτι να κρύψουμε κι αυτό δεν είναι άλλο από την προσωπική μας ζωή, ένα από τα στοιχεία που μας δίνουν τη μοναδικότητά μας. Αν οι ηγέτες και οι υπηρεσίες τους μας θεωρούν αναλώσιμους, αυτό είναι ένας ακόμη λόγος για τον οποίο οφείλουμε να προφυλάξουμε αυτή την προσωπική ζωή. Αυτό ως πρόλογος.

Από την άλλη μιλάμε για εξοπλισμό ο οποίος βρίσκεται στους δρόμους και στις πλατείες, δηλαδή σε δημόσιους χώρους. Δε μπορώ λοιπόν ν' αξιωθώ να διαμαρτυρηθώ για την ύπαρξή τους εκεί. Δε μπορώ δηλαδή να μιλάω για "χαφιεδοκάμερες" και ότι "και μόνο επειδή το κράτος σε παρακολουθεί πρέπει να φωνάζεις". Όσο για τους ιδιωτικούς χώρους, το αν θα υπάρχουν κάμερες ή όχι, αυτό είναι στην ευχέρεια του ιδιοκτήτη. Αν κάποιος μπει και ληστέψει ένα μαγαζί, τα αρχεία απο τις κάμερες του μαγαζιού θα χρησιμοποιηθούν απ' την αστυνομία για να αναγνωριστεί ο δράστης.

Οι εταιρίες τηλεφωνίας είναι υποχρεωμένες να διατηρούν αρχείο με την ώρα και τη διάρκεια των κλήσεών μας και σε ποιους τηλεφωνήσαμε, πρώτον για λόγους τιμολόγησης και δεύτερον για έρευνες κατόπιν εγκληματικών πράξεων. Το κράτος μπορεί και τώρα να ζητήσει και να πάρει αντίγραφο ενός αναλυτικού λογαριασμού, άρα αυτό δεν είναι κάτι το οποίο πρέπει να "φοβόμαστε" ότι μπορεί να γίνει στο μέλλον. Ήδη γίνεται. Και το "φακέλωμα" γίνεται εδώ και πενήντα χρόνια και μια απ' τις εκφάνσεις του ονομάζεται "αστυνομική ταυτότητα". Μιλάμε για παρακολούθηση από το κράτος, παρότι εμείς οι ίδιοι πρόθυμα δίνουμε τα στοιχεία μας σε τράπεζες, εταιρίες πιστωτικών καρτών, στο Internet, εταιρίες σταθερής και κινητής τηλεφωνίας. Πόσα βγάζεις, τι έχεις αγοράσει, που έχεις ταξιδέψει, και μπορούν να παράξουν μια εικόνα του προφίλ σου από τα προϊόντα που αγοράζεις. Αυτο πώς το δέχεστε και δε δέχεστε τα άλλα;

Η καταγραφή αρχείων έχει σκοπό όχι την πρόληψη αλλά την έρευνα για εγκλήματα που έχουν ήδη γίνει. Η κάμερα δε μπορεί να εμποδίσει κανέναν να διαπράξει αδίκημα, εκτός αν έχει αναρτημένο κανένα λέιζερ, απ' αυτά που βλέπουμε στις ταινίες. Ένα από τα αρχικά στοιχεία που είχαν οι αρχές μετά τις βομβιστικές επιθέσεις στο Λονδίνο ήταν τα αρχεία από τις κάμερες στους σταθμούς του μετρό. Και ασφαλώς δε γίνεται, τουλάχιστον με τις υπάρχουσες τεχνολογίες, να διαβάζονται εκατομμύρια text και picture μηνύματα και να ακούγονται δισεκατομμύρια τηλεφωνικές κλήσεις. Για να δουν τι έγραψες/τι έστειλες εσύ, πρέπει να εστιάσουν σε σένα και να "αναχαιτίσουν" το μήνυμα την ώρα που φεύγει από σένα. Αυτό ή να αποκτήσουν πρόσβαση στο κινητό/υπολογιστή σου. Κάτι το οποίο χρειάζεται ένταλμα. Πες μου αν νομίζεις ότι είσαι τόσο σημαντικός για να σε βάλουν στο μάτι. Γιατί είσαι εσύ κίνδυνος για το σύστημα;

Ο μόνος τρόπος να αποκτήσουν κυβερνητικοί υπάλληλοι πρόσβαση στα e-mail σου είναι με δικαστική εντολή. Είτε αυτό είτε... να τα διαβάσουν όταν εσύ δεν κοιτάς.

Οπότε μ' αυτό ως δεδομένο, ας κοιτάξουν το ιστορικό μου όσες φορές θέλουν. Δε θα δουν παρά πόσα SMS έχω στείλει στoυς κολλητούς μου και πόσα posts έχω αφήσει στο Blogger.

Εκτός αν θεωρείτε πολιτική ελευθερία το να μην ενδιαφέρονται οι αρχές αν το διαβατήριό σας έχει σφραγίδες από Πακιστάν, Αφγανιστάν, Ιορδανία, Ιράν και Σαουδική Αραβία, όλα μαζί. Ε, τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια (και λιγότερο πιο πριν) ο κόσμος έχει γίνει μεγάλο μπάχαλο. Μεγάλο μπάχαλο! Λογικό λοιπόν δεν είναι να σε προσέχουν λίγο παραπάνω αν δουν ότι έχεις ταξιδέψει εκεί;

Πειράζει που δε νιώθω ότι περιορίζονται οι προσωπικές μου ελευθερίες; Κάνω ότι έκανα και πριν την 11η Σεπτεμβρίου. Αι συναθροίσεις εις ομάδας άνω των τριών ατόμων δεν απαγορεύονται. Με εξαίρεση τους ιδιωτικούς και κυβερνητικούς χώρους όπου δεν έχω άδεια να βρίσκομαι, μπορώ να πηγαίνω όπου θέλω, ό,τι ώρα θέλω. Το μόνο που φοβάμαι είναι μήπως μου την πέσει κανένας σε καμιά γωνιά. Σ' αυτή την περίπτωση περιμένω ότι οι κάμερες θα βοηθήσουν την αστυνομία να πιστοποιήσει την ταυτότητα του δράστη. Δηλαδή, όλες οι τεχνολογίες, όπως και όλα τα πράγματα γενικώς, έχουν διπλή χρήση. Εν ολίγοις, καλό το Εξέγερση και το Indymedia Athens, αλλά υπάρχουν κι άλλα sites ενημέρωσης. Με σκοπιμότητες, μπορεί. Αλλά λες και το Eksegersi και το Indymedia είναι πρότυπα αντικειμενικής ενημέρωσης.

Μου φαίνεται ότι οι ηγέτες μας είναι λιγότερο διαβολικοί απ' όσο τους εχουμε απεικονίσει. Τα πράγματα είναι καλύτερα απ' όσο φοβόμαστε και χειρότερα απ' όσο θα θέλαμε. Οι δυτικές κοινωνίες μπορεί να μην κυβερνώνται από υποδείγματα δημοκρατίας, αλλά είναι απ' τις καλύτερες δημοκρατίες που έχει δείξει η Ιστορία μέχρι τώρα. Βέβαια το μέλλον μπορεί να μας επιφυλάσσει εκπλήξεις. Τώρα έχουμε δημοκρατικές κυβερνήσεις. Μετά κανείς δεν ξέρει τι γίνεται και πώς οι μεταγενέστεροι ηγέτες θα χρησιμοποιήσουν τον τεχνολογικό εξοπλισμό που έχει τώρα στηθεί. Τελικά που τελειώνει η ασφάλεια και πού αρχίζει ο αδιάκριτος έλεγχος και η παρακολούθηση;

Η Κινεζούλα

2005-08-29T16:53:00.000+01:00

Κυριακή και μέσα στη μαυρίλα ο δικός σου. Κατεβαίνω φορτωμένος με βιβλία και τον υπολογιστή στα Starbucks της παλιάς γειτονιάς να κάτσω να πιω ένα Φρα-πουτσίνο και ν’ ασχοληθώ και λίγο με την αρχιδιά που επισήμως ονομάζω "πτυχιακή", μιας και η βιβλιοθήκη το καλοκαίρι έχει ώρες λειτουργίας λιγότερες κι απ’ της τράπεζας. Μια κοντούλα σχιστομάτα με γυαλάκια με υποδέχεται με χαμογελάκι. "Hellooooo" μου κάνει με την ψιλή φωνίτσα της. Hello, της λέω και παραγγέλνω. Παει να το ετοιμάσει. Κανονικά, βάζει το μείγμα με τα παγάκια και το σιρόπι στο μπλέντερ. Της λέω να το ανακατέψει δύο φορές γιατί στο παράρτημα αυτό συνήθως όταν παίρνεις Φραπουτσίνο μασάς και παγάκια μαζί. Σε κάποια φάση γυρίζει προς τα μένα. "Έχετε ξαναπιεί αυτό το ρόφημα;" με ρωτά με το χαμογελάκι της. Στην παλιά πουτάνα; "Ναι το έχω πιει" "Και σας αρέσει πολύ;" Όχι, το πίνω γιατί με υποχρεώνει η τσούλα γκόμενά μου να είμαι "ιν". "Πάρα πολύ. Πάντως προτιμώ το Mint Mocha Chip Frappuccino αλλά είναι πανάκριβο". "Yeeees it iiis," απαντάει. "Σας ρωτάω πάντως επειδή περίσσεψε λίγο, αν θέλετε να σας το βάλω σε άλλο ποτηράκι" Ενάμισι Caramel Frappuccino στην τιμή του ενός. "Α ωραία." Μου το δίνει και πληρώνω. "Από που είσαι;" με ρωτάει. "Ελλάδα. Εσυ;" "I'm froοοm Chinaaa" Δε μπορεί, θα κάνει σχόλιο τώρα. "Ναι; Ξέρεις, μένω με τέσσερις Κινέζους στο ίδιο σπίτι, τρια αγόρια κι ένα κορίτσι" "Οοοοοο! Μένεις στο Λονδίνο;" Εμ, με το backpack και το φορητό και το σορτσάκι περισσότερο για τουρίστας περνιέμαι (είναι τουριστική περιοχή εκεί που είναι αυτό το παράρτημα). "Ναι, εδώ μένω" Της είπα λίγο πολύ τι κάνω, τι σπουδάζω, το χαμογελάκι από την Κινεζούλα δεν εξαφανίζεται στιγμή. Μετά μπήκαν άλλοι πελάτες, μάλλον έπρεπε να την αφήσω να δουλέψει. Και παω παραμέσα και κάθομαι. Να' ναι καλά η κοπέλα. Χτες ξύπνησα γαμοσταυρίζοντας όλο το σύμπαν και ήμουν έτσι μέχρι να παω στα Starbucks. Μετά την κουβέντα μας ήμουν εμφανώς πολύ καλύτερα, και μόνο από την παρουσία της εκεί. Ελπίζω να την ξαναπετύχω όταν παω πάλι εκεί για καφέ.

E-business, e-commerce, e-tailing...

2005-08-29T11:53:00.000+01:00

...και τ' αρχίδια μου κουνιούνται.

H Αλκηστις Πρωτοψάλτη διασκευάζει Nickelback;

2005-08-28T13:15:00.000+01:00

Άρα ας περιμένουμε και τη Δήμητρα Γαλάνη να τραγουδήσει Unloco την Τσανακλίδου να τραγουδήσει Whitesnake (συγκεκριμένα, το Still of the Night) την Αλεξίου να τραγουδήσει Tyketto ...αν και νομίζω ότι τον Coverdale θα έπρεπε να τον ερμηνεύσει ο Πάριος. Στιχουργικά δεν τους ξεχωρίζεις. Τα ινδιάνικα δε ονόματά τους μεταφράζονται περίπου το ίδιο στα ελληνικα: "το μουνί που κλαίει". Βασικά τώρα ξύπνησα. Γαμώ το Splinter Cell: Chaos Theory όλη νύχτα χτες γαμώ. Και βαριέμαι σαν τον πούστη.

Αυτό που θα ήθελα πολύ...

2005-08-27T15:11:00.000+01:00

...είναι ν' ακούσω τα τραγούδια του Glorious Burden με τον Matthew Barlow στα φωνητικά. Eιδικά το Declaration Day και το Attila.

Ψάρια στο Rip 'n' Tear

2005-08-26T20:30:00.000+01:00

Σα να μην έφταναν όλα τα άλλα, έχω και τη γαμημένη την πτυχιακή, η οποία με τους ρυθμούς που πάει δε θα την τελειώσω ούτε του χρόνου τέτοια εποχή. Βασικά τώρα βρίσκομαι στη φάση του development, πρέπει να γράψω σε scripting γλώσσες που δεν έχω μάθει ποτέ μου και οι μαλάκες στο πανεπιστήμιο έχουν την PHP 3. Την PHP τρία! Και είμαστε τώρα στην πέντε! Επίσης, παρότι έχουν ASP .NET, δεν έχουν Microsoft SQL server, αλλά σου λέει αν θέλεις να κάνεις backend βάση δεδομένων, κάντην σε Access. Ναι... γιατί όχι; Όλοι δουλεύουν Access σήμερα, είναι το πιο σταθερό, το πιο αξιόπιστο σύστημα διαχείρισης βάσεων δεδομένων. Ποιος χέζει και τους SQL servers και όλα. Ενώ θέλω να τελειώνω με την γαμωπτυχιακή να φύγει από τη μέση... εντάξει, τον τίτλο τον θυμάμαι ακόμα, αν τον ξεχάσω, έχω κρατήσει το αρχείο της πρότασης (proposal). Το θέμα της πτυχιακής όμως ακόμα μού είναι καθισμένο στο σβέρκο. Παρότι δύο καθηγητές συμφώνησαν ότι είναι καλό, εμένα μου φαίνεται μαλακοειδές και καθόλου χρήσιμο στην κομπιουτερέ κοινότητα. Αλλά πίεζε ο χρόνος, έπρεπε να παραδώσω και μια γαμωπρόταση (γαμωproposal) και στο κάτω κάτω δε θα σώσω εγώ τον κόσμο. Πρέπει να γίνουν τρεις εκτυπώσεις. Μια για τον supervisor, μια για τη βιβλιοθήκη... και μια για σένα για να θυμάσαι το απαύγασμα των κόπων σου; Τι; Ναι, καλά. 130 σελίδες, τρεις κόπιες; Δύο κόπιες που χρειάζονται, και πολύ είναι. Σιγά μην κρατήσω αντιγραφο για μένα. Θα έχω το soft copy σε δισκάκι και στον σκληρό και απο κει και πέρα στ' αρχίδια μου. Σήμερα το πρωί τηλεφώνησα στη Sonita, της είχα πει ότι το βράδυ θα πήγαινα στο Rip 'n' Tear για μπύρα και ποζεριές και θα την έπαιρνα να κανονίσουμε ώρα (μου είπε ότι ακούει και τέτοια πράγματα). Δεν το σήκωσε. Λίγες ώρες αργότερα την ξαναπήρα. Θα δουλεύει, λέω. Μέχρι τώρα δεν έχει τηλεφωνήσει πίσω ή στείλει μήνυμα. Και μια απ' αυτές τις μέρες θα την πετύχω πουθενά και θα μου πεί "σορρυ Phantasmak, αλλά δούλευα μέχρι αργά και άργησα να δω τις κλήσεις" και άλλα τέτοια, παρότι ξέρω ότι σταμάτησε τη μια από τις δύο δουλειές και μέχρι χτες ήταν σε διακοπές. τα δύο τηλεφωνήματά μου απείχαν ώρες μεταξύ τους. Στο βιβλίο μου όλα αυτά σημαίνουν "κοίτα για άλλα ψάρια στη θάλασσα". Εντάξει, δεν είναι το στύλ μου η Sonia, αλλά ήταν καλή ευκαιρία για "αρπαχτή". Η ίδια είναι ειδήμων της αρπαχτής φάσης, οπότε σ' ένα κλαμπάκι με ποζεράδικα και ποτά και headbanging, πολλά μπορεί να γίνονταν. Δε γαμιέται. Έχει ψάρια η θάλασσα. Ίσως και το Rip 'n' Tear.

Κουίζ

2005-08-21T15:29:00.000+01:00

Έχει γίνει της μόδας τελευταία. Σάντι Σαλβαδόρ. Λατίνα τραγουδίστρια ποιού 80s συγκροτήματος; Μην ψάξεις στο Google. Θα το καταλάβω. Άιντε!

Υπάρχουμε... συνυπάρχουμε; Ο Έλληνας στο κινέζικο σπίτι.

2005-08-20T01:44:00.000+01:00

Θα μου λείψουν τα τομάρια. Είχαμε τις καλές και τις κακές μας στιγμές, αλλά πριν ένα χρόνο οικειοποιήθηκα μια παρέα άγνωστη. Γνωριστήκαμε όλοι και μείναμε στο ίδιο διαμέρισμα. Καθώς το δωμάτιο αδειάζει από πράγματα βλέπω τι ιστορία γράψαμε εκεί και ότι αυτό που είχαμε στην άκρη του μυαλού μας τελικά έγινε. Ήμασταν προσωρινοί, άλλοι πριν από μας έμεναν εκεί και τώρα ήρθε η ώρα να πάρουμε πούλο. Την μετακόμιση την έκανα μόνος χωρίς βοήθεια, πηγαινοερχόμενος δύο φορές τη μέρα από το παλιό στο καινούριο σπίτι κι αντίστροφα. Ακόμα έχουν μείνει κάποια πράγματα, αλλά πλέον άυριο θα έχει τελειώσει. Έπρεπε να παίξει κι η απαραίτητη σκούπα και το σφουγγάρισμα, καθώς υπάρχει κίνδυνος να σου κρατήσουν ποσό απ' την εγγύηση αν στην επιθεώρηση δε βρουν το σπίτι αρκετά καθαρό. Καθόλου παράξενο, καθότι στη χώρα αυτή ούτε ένα ποτήρι νερό δε σου δίνουν δωρεάν. Αυτό έβλεπα για έντεκα μήνες απ' το παράθυρό μου. Όταν πάρθηκε η φωτογραφία ο καιρός ήταν καλός (για Λονδίνο). Τώρα θα μένω με τέσσερις (4) Κινεζους. Βέροι Κινέζοι όλοι τους με 2-3 χρόνια στην Αγγλία ο καθένας. Οι Κινεζοι είναι ένας λαός που μέχρι τώρα προτιμούσα να είμαστε από μακριά και αγαπημένοι. Είναι τόσο διαφορετικοί από μας στον τρόπο έκφρασης, στις συνήθειες, στη γλώσσα, στα πάντα. Όσες φορές τύχαινε να έχουμε Κινέζο σε εστία δεν καταλαβαίναμε γιατί ήταν τόσο απόμακρος. Τώρα το κατάλαβα. Πώς θα μπορέσουμε λοιπόν να συνυπάρξουμε; Αγγλικά είτε δεν καταλαβαίνουν καλά, είτε ερμηνεύουν τις αγγλικές εκφράσεις διαφορετικά. Πρέπει να τους λες κάτι πέντε φορές με πέντε διαφορετικούς τρόπους για να το πιάσουν και πάλι δεν καταλαβαίνεις αν το πήραν στραβά ή όχι. Φαίνεται ότι δεν έχουμε τον ίδιο τρόπο να κάνουμε πλάκα, ούτε η αίσθηση ειρωνίας είναι ίδια. Τα φαγητά που τρώνε είναι όλα εισαγόμενα. Όλα από Κίνα. Η κουζίνα μυρίζει συνεχώς ασιατικό άρωμα. Στο τραπέζι κάθε απόγευμα μαζεμένοι μιλάνε την όλο φωνήεντα γλώσσα τους και σε κάποιες φάσεις γελάνε όλοι μαζί και λες "τι να είπε τώρα αυτός εκεί;" Οι άνθρωποι αυτοί έχουν φέρει τη χώρα τους μαζί τους, όπως έχουν κάνει τόσοι λαοί που έχουν έρθει εδώ. Πόσο δύσκολο να είναι γι' αυτούς να ζουν σ' ένα μέρος που δεν καταλαβαίνουν; Πόσο δύσκολο θα ήταν για μας αν χρειαζόταν να πάμε στην Κίνα; Εδώ ακόμα δεν έχω μάθει τα ονόματά τους. Άραγε έκανα καλά που έκλεισα αυτό το δωμάτιο; Θα μπορέσουμε να συνυπάρξουμε; Θα δείξει.

Η εξίσωση του Νεοέλληνα

2005-08-18T16:21:00.000+01:00

Ατάκα φίλου σε SMS που μου είχε στείλει απ' τη σκοπιά: Νεοέλληνας=Άραβας+Ευρωπαίος+Αρχαίος Έλληνας+Μαλάκας Το δεύτερο σκέλος της εξίσωσης είναι ελλειπές κατά μια παράμετρο και ο φίλος δεν τη θυμάται πια. Αν κανείς μπορεί να προσθέσει μια ιδέα, ας το κάνει ελεύθερα.

Κάτι που άκουσα και χάρηκα

2005-08-16T12:53:00.000+01:00

Oι Steelhouse Lane άκουγαν Hardline.

Συνέντευξη

2005-08-16T03:02:00.000+01:00

Πριν αρχίσετε να βαράτε όλοι μαζί, ξέρω ότι οι εταιρίες δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα. Θέλουν ανθρώπους που θα τους παράγουν όσο περισσότερο γίνεται. Όταν καλούν κάποιους υποψήφιους υπαλλήλους, θέλουν να μάθουν τι καπνό φουμάρουν και αν θα τους παράγουν έργο. Επειδή όμως τον κάθε υποψήφιο δεν τον ξέρουν κι από χτες, έχουν ένα βιογραφικό και γύρω στη μισή ώρα για να τον αξιολογήσουν. Με τι κριτήρια; Έχουν πέντε-έξι κριτήρια. Μπορεί να είναι σωστά, μπορεί να είναι και λάθος. Αν είναι λάθος, τι ρίσκο παίρνουν και τι υπάλληλος προσλαμβάνεται; M' αυτό το σκεπτικό, μήπως πρέπει να πάρουν ένα άλλο ρίσκο, αυτό της πρόσληψης κάποιου βάσει παραμέτρων που δεν εξετάζει η εταιρία στην οποία εκείνος στέλνει βιογραφικό; Τα απανταχού τμήματα ανθρώπινου δυναμικού των εταιριών δε θα συμφωνήσουν μ' αυτή την τοποθετηση. Αν σου πω ότι μ' ενδιαφέρει, θα 'ναι ψέμα. Εμείς θέλουμε να δουλέψουμε. Πώς θα ζήσουμε, αντιγράφοντας και πουλώντας CD; Πολλοί παρουσιάζουν τις δυτικές χώρες ως τόπους ευκαιριών και ανέλιξης, σε αντίθεση με τη χώρα μας όπου 'κυριαρχεί το ρουσφέτι και το βύσμα'. Γνωστά και χιλιοειπωμένα. Παραδόξως enough, κανείς απ' αυτούς που τα ισχυρίζονται δεν τα μαζεύει και δεν την κάνει γι' Αμερικές και δεν ξέρω και γω που αλλού (δε μιλάω για κείνους που για λόγους ανωτέρας βίας δε μπορούν να κάνουν αλλιώς). Δεν είναι ότι έχουν άδικο. Αλλού υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες, οργάνωση, λεφτά, και τα 'βυσματικά' φαινόμενα δεν είναι τόσο διαδεδομένα όσο στην Ελλάδα. Eίναι όμως και έξω δύσκολα, όπως κάθε φορά που ξεκινάς κάτι καινούριο. Πρέπει να τρέξεις, να χτυπήσεις πόρτες, και θα σου κλείσουν και πόρτες στη μούρη. Είναι περισσότερες οι δουλειές, αλλά περισσότεροι και οι υποψήφιοι. Δεν προσγειώνεσαι στο Χήθροου και βρίσκεις δουλειά σε μια βδομάδα. Αυτή που μου πήρε χτες συνέντευξη είναι μια γλυκύτατη κοπελίτσα, το πολύ συνομήλική μου αν όχι μικρότερη. Ευτυχώς που στα Αγγλικά δεν υπάρχει πληθυντικός ευγενείας γιατί αλλιώς θα ξενέρωνα άσχημα. Ήμουν στην Αγγλία για πτυχίο, και όταν τελείωσα, στην Ελλάδα μου μιλούσαν στον πληθυντικό, στο δρόμο και στις συνεντεύξεις. Τόσο μπόι πήρα ρε τον καιρό που ήμουν εδώ; Κυλά η συνέντευξη, μπλα μπλα μπλα, οι γνωστές μαλακίες που σε ρωτάνε όταν σε καλούν για μια θέση που θέλεις. Αυτή ήταν από τις λίγες συνεντεύξεις απ' όπου έφυγα με τ' αρχίδια μου στο κανονικό τους μέγεθος. Στην προηγούμενη, είχα παρουσιαστεί μπροστά σ' ένα πάνελ και δε σταματούσαν τις ερωτήσεις. Στο πάνελ ήταν κι ένας Έλληνας, χειρότερος απ' τους υπόλοιπους. Η ύστατη μαλακοειδής ερώτηση του τυπά αυτού ήταν "Αν κέρδιζες τη λοταρία και δε χρειαζόταν να ξαναδουλέψεις ποτέ τι θα έκανες;" Δεν έχει σημασία τι απάντησα. Σημασία έχει ότι θα ήθελα να του πω "θα πήγαινα στο γραφείο του διευθυντή και θα του έλεγα ότι γαμιέται". Εν πάσει περιπτώσει, το θέμα είναι ότι τελειώνουν τα φράγκα και σε λίγο θα κοιμάμαι σε υπνόσακο δίπλα στον Τάμεση. Όσο για την κοπελίτσα που μου πήρε τη συνέντευξη, εύχομαι να είναι χαμογελαστή και στο υπόλοιπο της ημέρας κι όχι μόνο όταν μιλά σε πελάτες ή υποψήφιους υπαλλήλους.

Λάιλα Λαλάμι

2005-08-16T01:36:00.000+01:00

Ένα πολύ καλό blog που ξετρύπωσα είναι αυτό της Μαροκινής γλωσσολόγου-συγγραφέως Λάιλα Λαλάμι. Το ξεκίνησε για να περιγράψει της σκέψεις της στην μετά την 9/11 Αμερική και από τότε έχει εξελιχθεί (είναι μόνιμη κάτοικος ΗΠΑ). Το blog της περιέχει λίγο απ' όλα. Από παρουσίαση βιβλίων μέχρι λογοτεχνικά κείμενα μέχρι τα προβλήματα των Αράβων στις ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Το blog της, MoorishGirl.

Δε λέμε να μη κουτσομπολεύεις για γκόμενες...

2005-08-15T20:49:00.000+01:00

...αλλά αν κάνεις μόνο αυτό, δίνεις την εντύπωση -και έτσι είναι κιόλας δηλαδή- ότι η ζωή σου είναι αρκετά μίζερη και επίπεδη και δεν έχεις τίποτε άλλο να κάνεις παρά να ασχολείσαι με το ποιον γαμιέται η μία και η άλλη που εσύ δεν έχεις τα αρχίδια να την πέσεις. Δηλαδή, πραγματικά, άλλη δουλειά δεν έχεις;

Όλο συζητάμε για την παρουσίαση...

2005-08-14T16:44:00.000+01:00

...των γυναικών στην τιβί και στα μέσα μαζικής εξημέρωσης και δε λέμε τίποτα για τις ισάριθμες περιπτώσεις που ο άνδρας παρουσιάζεται ως α-νόητο μονολιθικό πιθήκι, έρμαιο της γυναικείας δύναμης και καπατσοσύνης.

2005-08-14T12:50:00.000+01:00

Τα συλληπητήρια μου σε όσους επηρεάστηκαν από τη σημερινή τραγωδία. Kαθόμασταν σήμερα με το συγκάτοικο και ακούγαμε ράδιο. Δεν ξέρω αν αληθεύει ότι ενώ ήξεραν ότι το αεροπλάνο είχε πρόβλημα δεν το απέσυραν για συντήρηση για να μη χάσουν λεφτά. Αν αποδειχτεί κάτι τέτοιο, να δούμε ποιος θα ξαναπετάξει με την Helios. Ποιος δε θυμάται το "Σάμινα"; Προσθήκη: Προσπάθησα να μην πάει ο νους μου στο κακό (ότι το δυστύχημα έγινε ως "παράπλευρη απώλεια" κάποιων κερδοσκόπων) κι αν πήγαινε να μην το περνούσα στο ποστ. Βασικά ο καθένας λέει το μακρύ και το κοντό του για το πώς έγινε το δυστύχημα και το συμπέρασμα είναι ότι δε μπορούμε να ξέρουμε. Με βάση όμως την ιστορία των ελληνικών (και κυπριακών;) δυστυχημάτων δεν κρατήθηκα να μην το γράψω, γιατί αν (ή αφού) γίνονται τόσα δυστυχήματα (όχι όλα) γιατί κάποιοι χρησιμοποιούν φτηνά μέσα κι εξοπλισμό, δεν μπορούμε απλώς να το προσπεράσουμε. Είναι ένα βήμα ώστε να αποτραπούν κι άλλα τέτοια στο μέλλον.

2005-08-07T11:50:00.000+01:00

Έχω την εντύπωση ότι η ιδεολογία των Ελλήνων "φιλελεύθερων" συνοψίζεται στην παρακάτω γελοιογραφία. "Τουλάχιστον η δική μας πλευρά δεν βάζει τους κρατούμενούς της να χορεύουν με βρακί στο κεφάλι" "Η πλευρά σας δεν έχει κρατούμενους με κεφάλια" Mike Lester, Rome News-Tribune, Rome, GA Εδώ δεν υπήρχε ένας Έλληνας που έλεγε ότι οι Αμερικάνοι πρέπει να επέμβουν στρατιωτικά στην Ελλάδα; Δεν ξέρω, δεν είναι ερώτηση "κουίζ", εκτός του ότι αδυνατώ να το πιστέψω κιόλας.

Politically incorrect. Θέλω βοήθεια.

2005-08-04T21:47:00.000+01:00

Ο Άγγλος συγκάτοικος θ' αδειάσει νωρίς το δωμάτιό του, πριν τελειώσει το συμβόλαιό του. Μείναμε μαζί έντεκα μήνες. Δε μου έχει συμβεί ποτέ να μείνω με κάποιον έντεκα μήνες και να μη μάθω τι καπνό φουμάρει. Ε, μ' αυτόν έτσι έγινε. Απέφευγε συστηματικά να βγαίνει μαζί μας. Πάντοτε είχε τις δικές του παρέες και καλά έκανε, αλλά αυτούς τους έντεκα μήνες άντε να βγήκαμε 3-4 φορές. Είμαι που είμαι κλεισμένος και στο σπίτι, αλλά και οι άλλοι που βγαίνουν έχουν σταματήσει προ πολλού να του λένε να βγει μαζί τους. Έντεκα μήνες πέρασαν και 99 από τις 100 φορές που ερχόταν στο δωμάτιό μου ήταν για να μου ζητήσει να του γράψω κανένα CD ή να δανειστεί κάτι από μένα. Όταν έρχεται κανένας φίλος του, τον βάζει στο δωμάτιό του αντί να κάτσουν στην κουζίνα να τα πουν. Έτσι κάνουν εδώ στα σπίτια. Φέρνεις ένα φίλο σου, τον κλείνεις στο δωμάτιό σου για να μην "ενοχλούνται" οι συγκάτοικοι. Δεν τον έμαθα καθόλου. Δεν ξέρω τι του αρέσει, τι του τη σπάει, αν γουστάρει ξανθιές, μελαχρινές, μαύρες, σχιστομάτες... Όσες φορές πηγαίνω να του πιάσω κουβέντα απογοητεύομαι. Μη χαραμίσει καμιά παραπάνω κουβέντα να περάσει η ώρα. Μην πει δύο λέξεις παραπάνω λες και μιλάει σε κινητό και έχει χρονοχρέωση και μην δείξει συναισθήματα. Ίδιος ο Σποκ. Κι όχι μόνο αυτός. Όλοι οι Άγγλοι που ξέρω, δεν ξέρω τι καπνό φουμάρουν. Kαι να πεις ότι δεν έχουμε προσπαθήσει... έχουμε όμως κι άλλα πράγματα να κάνουμε από το να κρατάμε τσιγκέλι. Και οτιδήποτε άλλο να ήταν, και Έλληνας να ήταν που δε θα μίλαγε, μέχρι ένα βαθμό θ' ασχολιόμουν. Τα μόνα που έχω μάθει για το συγκάτοικο είναι ότι γουστάρει μπάλα και μπύρα. Τι μας λες, θα μου πεις. Πριν μερικά χρόνια έμαθα ότι γνωστή μου Ελληνίδα τα έχει με Άγγλο. Ναι, υπάρχουν και τέτοιοι συνδυασμοί. Ως κλασικός Ελληνάρας που μου βγαίνει καμιά φορά, σκέφτηκα "ορίστε, μια χαρά κοπέλα τι πάει και κάνει". Μετά σκέφτηκα πως μπορεί να ήμουν και άδικος μιας και δεν τον είχα γνωρίσει. Σε κάποια φάση τον γνώρισα. Ε, πώς είναι το στερεότυπο του Άγγλου που κοροϊδεύουμε εμείς οι Έλληνες; Ακριβώς έτσι είναι! Η ίδια η κοπέλα μάς είπε ότι δεν τον αντέχει, ένα καλό λόγο δε μας είπε γι αυτόν, μόνο του τα "έσουρνε" καλά καλά κάθε φορά που δεν ήταν μπροστά ν' ακούει (δε μιλάει ελληνικά μπροστά του ποτέ). Ένας απ' τους λόγους που ήρθα στο Λονδίνο και δεν πήγα πουθενά αλλού στην Αγγλία είναι κι αυτός. Ότι δε χρειάζεται ν' αλληλεπιδρώ μ' αυτούς συνέχεια. Εδώ ζει το 47% των εθνικών μειονοτήτων.

Μπατσίνες

2005-08-03T01:22:00.000+01:00

Το πρωί πάω στο σταθμό του μετρό. Απ' έξω ήταν τρεις μπάτσοι με τα κλασικά φωσφοριζέ γιλέκα. Τυπική σκηνή τις τελευταίες μέρες. Ένας μπάτσος παίρνει κάτι Evening Standard απ΄το διπλανο περίπτερο και τις μοιράζει στους περαστικούς. Μου δίνει και μένα μια. "Free paper!" φωνάζει. Έπρεπε να δεις τη σκηνή χτες: ο Phantasmak με γραβάτα, "καλό" παντελόνι και το λάπτοπ στο τσαντάκι του. "Ευχαριστώ. Έγινε τίποτα σήμερα ή έτσι είστε εδώ;" τον ρωτάω. "Όχι, μου λέει. Είμαστε δω για προληπτικούς λόγους... ελπίζω", λέει. "Και γω ελπίζω φίλε" του απαντάω και μπαίνω μέσα στο μετρό. Στην επιστροφή περνάω έξω από άλλο σταθμό. Δύο μπατσίνες μιλάνε. Χωρίς φωσφορίζοντα γιλέκα και φορούν το γυναικείο πηλίκιο, όχι τον "τρούλο".. Τις κοιτάω καλά καλά. Πολύ όμορφες και οι δύο. Τι έγινε ρε παιδιά; Μοντέλα βάζουν στη σχολή δοκίμων; Απ' όλα τα επαγγέλματα πήγαν κι έγιναν αυτό! Δεν ξέρω, έχω σχηματίσει εντύπωση ότι πρέπει να είναι πολύ "καμένη" μια κοπέλα που θα πάει να γίνει μπατσίνα ή καραβανού. Έβλεπα τις καραβανούδες στο στρατό και έλεγα εδώ εμείς οι άντρες δε θέλουμε θητεία κι αυτές εδώ πάνε για μόνιμα. Χάλασε ο κόσμος, πάει. Πρέπει να μιλήσω και στις δύο (δε μου φτάνει η μία). Λες ρε να πάρω και κανένα τηλέφωνο απ' τη μία να γίνει τίποτα κανένα βράδυ που θα 'χει ρεπό; Ναι, ονειρέψου μεγάλε. Να την πετύχαινες όταν φορά πολιτικά να πάει στο καλό. Τις βάλανε να φυλάνε ό,τι φυλάνε εκεί πέρα εν πάσει περιπτώσει και θα κάτσουν να γκομενίσουν κιόλας... Αλλά λέω για να δούμε τι καπνό φουμάρουν. Τις ρωτάω πώς μπορώ να παω σ' ένα μέρος που θέλω. Τουλάχιστον θα μάθουμε και μια πληροφορία, που στο κέρατο βρισκόμουν τώρα εν πάσει περιπτώσει; Μου απαντάει η μία αλλά φαίνεται πως έχουν όρεξη για δουλειά. Αναλύω την κατάσταση και φεύγω. Φτάνω εκεί που μου είπε. Έχει κι άλλο σταθμό του μετρό. Κι άλλοι μπάτσοι, άντρες, και φορούσαν αυτά τα φωσφοριζέ γιλέκα. Ακόμη δεν έχω καταλάβει πώς θα αποτρέψουν βομβιστική επίθεση τοποθετώντας μπάτσους στους σταθμούς των τρένων. Θα ψάχνουν τυχαία όποιον φαίνεται αραβοειδής; Σηκώνω τα χέρια ψηλά. Τα λεωφορεία τώρα γράφουν "London United". Τώρα, τι united μπορεί να είναι μια πόλη με τόσες ταξικές διαφορές και με 150 εθνικότητες που προσπαθούν να προσαρμοστούν σε ξένο τρόπο ζωής και με τόσο έγκλημα, είναι άγνωστο. Ενωμένοι στο να βοηθήσουμε τους κρατικούς υπαλλήλους να βρουν φιλόδοξους βομβιστές, ναι. Αλλά όχι να γίνουμε και οι πουτάνες του κράτους και να μας περνούν καπέλο ό,τι μέτρα θέλουν.

Τώρα θα βρίσω...

2005-08-01T20:17:00.000+01:00

Την εποχή που έκανα παραμεθόριο κάποιοι κομπλεξικοί καραβανάδες μάς κοπανούσαν συνέχεια ότι είμαστε βολεψάκηδες και έχουμε σπουδάσει με τα λεφτά των γονιών μας. Και εντάξει, οι καραβανάδες είναι καραβανάδες, μέχρι εκεί φτάνει η αντίληψή τους. Από κει και έπειτα το έχω ακούσει κι από άλλους. Κι έρχομαι και αναφωνώ: Όλοι εσείς γιατί κόπτεστε και ορύεστε για το από πού έρχεται το εισόδημά μας; Δηλαδή τι νομίζετε, στις πουτάνες τα χαλάμε τα λεφτά; Κοντά ένα χρόνο που είμαι εδώ τώρα, ζήτημα είναι αν έχω βγει είκοσι φορές. Και λόγω χρόνου και λόγω χρημάτων και γιατί ξέρω τι ζόρι περνάνε κάποιοι στο σπίτι που μεγάλωσα. Αλλά δε θέλω να συνεχίσω και να δώσω την εντύπωση ότι απόλογούμαι για κάτι, γιατί απλώς δεν υπάρχει κάτι για να απολογηθώ. Δεν το καταλαβαίνω αυτόν τον ντόρο. Καταλαβαίνω, δηλαδή, απλώς προσπαθώ να γράψω ευγενικά. Θα προτιμούσα πάντως να μη γράψω ευγενικά και να πω ότι όλα αυτά τα μίζερα τσουτσούνια που εκτοξεύουν αυτές τις σκατοκουβέντες εναντίον ανθρώπων που γνωρίζουν μόνο 1-2 ώρες ή καθόλου, καλά θα κάνουν να μαζευτούν γιατί μόνο τον εαυτό τους εκθέτουν αποκαλύπτοντας τον κομπλεξισμό που τους δέρνει. Ας είχαν και οι δικοί τους γονείς να τους δώσουν, κι άλλη φορά να μην ξεσπούν σ' αυτούς/αυτές των οποίων οι γονείς εχουν τα λεφτά που χρειάζονται για να κάνουν μια επένδυση στο μέλλον τους. Από κει και πέρα, στον πούτσο μας λουλούδια.

Λίβερπουλ Στριτ

2005-07-28T13:04:00.000+01:00

Kάποιος κάποτε μου είπε να γράψω μερικά λόγια για το τι συμβαίνει εδώ πέρα και πως αντιδρά ο κόσμος μετά τις επιθέσεις. Το θέμα είναι... θα τα διαβάσει κανείς; Χεστήκανε όλοι. Κανείς από κάτω δε νοιάζεται που εδώ πέθαναν άνθρωποι, περιμένουν κιόλας να γίνει και τρίτη επίθεση, και δε θα τους χαλούσε να γινόταν και τέταρτη, και πέμπτη... Από την άλλη, 1-2 άνθρωποι θα έχουν γνήσιο ενδιαφέρον γι' αυτά που γίνονται εδώ. Προχτές έτυχε να περάσω από σταθμό τρένων στη Λίβερπουλ Στριτ. H Λίβερπουλ Στριτ είναι στα όρια του Σίτυ. O σταθμός τέτοια ώρα ήταν γεμάτος με στελέχη που γυρνούσαν απ' τις δουλειές τους. Πολύ σπάνιο να δεις κάποιον ή κάποια που δε φορούσε κοστούμι ή ταγιέρ. Εκεί κινείται πολύ χρήμα. Μέσα και έξω απ' το σταθμό υπήρχαν μπάτσοι με τα κλασικά φωσφορίζοντα γιλέκα. Επίσης κάμερες τρεις τρεις αναρτημένες στους τοίχους κάλυπταν όλες τις γωνίες. Και δεν ξέρω για τους μπάτσους αλλά, για την ιστορία, οι κάμερες υπήρχαν εκεί πριν τις επιθέσεις της 7ης Ιουλίου και όχι όταν αποφασίστηκαν τα "νέα μέτρα παρακολούθησης". Ήδη το BBC πριν μερικούς μήνες είχε γυρίσει μια ταινία που εξέταζε πόσο έτοιμο είναι το Λονδίνο για τρομοκρατική επίθεση. Στην ταινία, μια "βρώμικη βόμβα" (RDD) σκάει στο σταθμό της Λίβερπουλ Στριτ, σκοτώνει όσους βρίσκονται στην ακτίνα δράσης της και καθιστά την περιοχή ακατοίκητη για 30 χρόνια, με ό,τι συνεπάγεται αυτό και σε οικονομική ζημιά. Oι αρχές κλείνουν του δρόμους και όσοι επιβάτες βρίσκονται στην περιοχή οδηγούνται σε θαλάμους απολύμανσης από ανθρώπους με αντιραδιενεργές στολές. Κρίμα που στην Ελλάδα δεν είχε την κατάλληλη προώθηση, οι ενοικιάσεις από τα DVD θα έβγαζαν στο BBC τα έξοδα μισού έτους. Kαι θα τους άφηναν ν' αναρρωτιούνται γιατί... Κατά τ' άλλα ένιωθα σαν τους εβραίους στα γκέτο. Η περιοχή είχε τόσους μπάτσους όσο η προ-ολυμπιακή και ολυμπιακή Αθήνα. Θα 'χει κανα γούστο να με σταματήσουν για ψύλλου πήδημα... όπως πχ να σουλατσάρω στο σταθμό ψάχνοντας σαντουϊτσάδικο επειδή θα κοιτάω τριγύρω. Κι αν μου την πέσουν τίποτε μπάτσοι με πολιτικά και μου την ανάψουν; Ήμουν από τους λίγους που δε φορούσαν κοστούμι, αλλά ένα τζιν μπουφάν. Eίχα και τα ακουστικά από το MP3 player. Ήθελα να φύγω από κει όσο πιο γρήγορα γίνεται, αλλά σκέφτηκα ότι μπάτσους και κάμερες έχει και σε μεγάλη απόσταση απ' το σταθμό. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που χαίρομαι που είμαι λευκός. Περισσότερο κι από μερικούς μπάτσους, ακόμα. Όταν αγόρασα κάτι να φαω από μια καντίνα, καθώς κοιτούσα τον κόσμο σκέφτηκα ότι το μάτι δε θα έπρεπε να παίζει τόσο. Μπορεί να παρερμηνευτεί. Τόσα έγιναν τις προηγούμενες τρεις βδομάδες. Εκτός απο φανατίλες τρομοκράτες πρέπει να φοβόμαστε και μια αστυνομία που αντιδρά με το παραμικρό. Κι αν έβαζε κανείς βόμβα; Στις 21 Ιουλίου έσκασε βόμβα σε λεωφορείο που πήγαινε προς την κατεύθυνση που ήθελα να παω. Με το μετρό θα έκανα την απόσταση πιο γρήγορα, αλλά προτίμησα ν' αλλάξω δύο λεωφορεία και να αφιερώσω σαράντα λεπτά παραπάνω. Τώρα έχουν πρόβλημα και οι εκτός ΕΕ που θέλουν να μείνουν στην Αγγλία για δουλειά. Πολλοί φίλοι από νότια Ασία δε μπορούν να πάρουν Βίζα για να κάνουν "κανονική" δουλειά. Κατά τ' άλλα ο Μπλαιρ μας λέει να "συνεχίσουμε να ζούμε όπως και πριν".

Open source content management system συνέχεια

2005-07-27T15:55:00.000+01:00

Παραδέχομαι όσους έχουν κατεβάσει και ρυθμίσει ένα open source content management system για τα blogs τους. Αν και δεν ασχολήθηκαν πολλοί ν' απαντήσουν στο προηγούμενο σχετικό ποστ, νομίζω κατάλαβα το λόγο για τον οποίο κάποιος θα έκανε κάτι τέτοιο. Σε μια εποχή όπου τα blogs είναι σαν τις κωλοτρυπίδες (όλοι έχουν από ένα), κάτι σαν μοδα της εποχής ένα πράγμα, το να αφιερώνεις χρόνο και κόπο και να το βάζεις σε web host που πληρώνεις, δηλώνει ότι καταβάλλεις προσπάθεια που τη σέβεσαι. Σε αντίθεση με μας που απλώς ανοίγουμε ένα λογαριασμό όπου βρούμε και ξεκινάμε να γράφουμε, ο άλλος δημιουργεί κάτι (σχεδόν) απ' την αρχή και η πράξη του αυτή του δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα. Αν και οι μισοί γράφουν πράγματα τα οποία δεν είναι ενδιαφέροντα σε κανέναν άλλον πέρα από τους ίδιους τους συγγραφείς των και κατά συνέπεια το site τους δεν είναι χρήσιμο σε κανέναν άλλο, και μόνο το ότι έκατσε ο άλλος να το φτιάξει, υποδηλώνει ότι δε συμβιβάζεται με όσα του σερβίρουν. Αυτό δεν περνάει απαρατήρητο. Τώρα για μας τους υπόλοιπους; Ας στρώσουμε κώλο να φτιάξουμε ένα template καλό. Καποιοι το έχουν κάνει. Είναι ο δικός μας τρόπος για να περάσουμε το μήνυμα ότι ενδιαφερόμαστε για τα ιστολόγιά μας, να βοηθήσουμε τους αναγνώστες μας να νιώσουν ότι δουλεύουν μ' ένα καλαίσθητο interface, να μπορούν να πλοηγηθούν με ευκολία και να μην έχουν την εντύπωση ότι διαβάζουν ένα ακόμη ευκαιριακό blog που δε θα κρατήσει πάνω από δύο μήνες. Έχει μαζευτεί πολύ σκουπίδι εκεί έξω. Ας φροντίσουμε να καθαρίσουμε τη γωνιά μας.

2005-07-25T09:23:00.000+01:00

Αλλαγή στο καθεστώς. Νομίζω χρειαζόταν. Ίσως φταίει το ότι είχα πολύ καιρό το προηγούμενο template, αλλά αυτό το άσπρο-μαύρο μόνο του τελευταία μου φαινόταν πολύ μονότονο. Να δούμε πότε θα αξιωθώ να φτιάξω ένα template απ' την αρχή. Καλά τα έτοιμα του blogger, αλλά αν δεν τα πειράξεις πολύ ή δε φτιάξεις κάτι δικό σου, το blog σου χάνει κάτι απ΄την ατομικότητά του.

Content management system και μισθωμένο web hosting

2005-07-24T00:02:00.000+01:00

Συνήθως αποφεύγω να γράφω για "geeky" θέματα για δύο λόγους: Πρώτον, κάνω αυτή τη δουλειά 15 ώρες την ημέρα και δε θέλω να τη μεταφέρω και δω. Δεύτερον, άλλοι bloggers ψάχνονται περισσότερο και γράφουν στο blog τους για τέτοια θέματα, οπότε δεν τα ποστς μου δεν έχουν να προσφέρουν κάτι καινούριο. Κι αυτό το ποστ δεν είναι (πολύ) τεχνικό. Εν πάσει περιπτώσει, το change of heart είναι γιατί είναι Σάββατο βράδυ, δεν πάω πουθενά, και έχω κάποιους προβληματισμούς για τα CMSs ανοιχτού λογισμικού για το blog σου σε web space που μισθωνεις. Οι πιο πολλοί από μας έχουμε τα blogs μας σε "έτοιμα" blogging sites. Το Blogger είναι το πιο δημοφιλές, ακολουθούν τα LiveJournal, to UpSaid, το γκομενοειδές ακουγόμενο "Diary-X" κ.α. (να χαρείς, βρες τα απ' το Google, βαριέμαι τώρα να βάζω λίνκια). Ενώ μπορούμε να "πειράζουμε" την εμφάνιση της σελίδας, παράλληλα δε χρειάζεται να γράφουμε άλλο κώδικα, ή να εγκαταστήσουμε λογισμικό server, scripts κι άλλα τέτοια τρομακτικά πράγματα. Ανοίγεις λογαριασμό και μπορείς να γράψεις ευθύς αμέσως, αν και κάτι τέτοιο αντενδείκνυται καθότι η σελίδα θα είναι ένα "προσχέδιο με posts", δηλαδή η εμφάνιση του blog δε θα έχει την "πινελιά" του συγγραφέα. Ούτε links, ούτε blogrolling, ούτε μια εμφάνιση μοναδική για το blog. Αν έχετε λίγο χρόνο, υπάρχουν δεκάδες tutorials ΗΤΜL στο Internet γι' αυτά τα πράγματα. Αν όχι, τα tutorials είναι πάλι εκεί, αλλά μπορείτε να τα απορροφάτε με φειδώ. Αν δε είσθε κορασίς που πληκτρολογεί με ρυθμό 5 keys/min, πάντα μπορείτε να πατήσετε μια φωνή και να βρεθεί ένας μαντραχαλάς που ασχολείται με το ρημαδομηχάνημα 15 ώρες την ημέρα για να σας φτιάξει το template (πάντως εγώ δέχομαι e-mail με φωτογραφία μόνο). H άλλη λύση είναι να νοικιάσετε web space με δυνατότητα server-side scripting και φιλοξενία βασης δεδομένων. Τα προτερήματα σ' αυτή την περίπτωση αυξάνονται. Τώρα μπορείτε να κρατήσετε αντίγραφο ασφαλείας των posts σας. Επίσης, μπορείτε να "πειράξετε" τον κώδικα του CMS και να τον κάνετε να διαχειρίζεται το περιεχόμενο όπως θέλετε. Μειονέκτημα είναι ότι αν θέλεις να διατηρήσεις την ανωνυμία σου δε μπορείς, καθότι η υπηρεσία φιλοξενίας ιστοσελίδων που χρησιμοποιείς ξέρει ονοματεπώνυμο και τραπεζικά στοιχεία. Big no-no αν θέλεις να βρίσεις το αφεντικό σου, τη γκόμενα ή το γκόμενο και δε συμμαζεύεται. Δημοφιλές CMS ελεύθερου λογισμικού είναι το Wordpress (άντε, τι μας λες, σοβαρά;) και έχω ακούσει πολύ καλά λόγια για το Geeklog. Τα δύο αυτά είναι γραμμένα σε PHP με backend μια βάση δεδομένων σε MySQL. Στο Geeklog μπορείς να προσθέσεις τη δυνατότητα εγγραφής (registration) και ανάλογα με το επίπεδο χρήστη που θα δίνεις στον κάθε εγγραφόμενο θα μπορεί να δει μερικά ή όλα τα ποστ, οπότε θα δελεάσεις κόσμο να κάνει register και θα ξέρεις αν ο Κώστας που γράφει ωραία ποστ για hard rock μπαίνει να διαβάσει και σένα. Eπίσης μπορούν να υπάρχουν περισσότεροι από έναν blog admins. Μετά είχαμε και το MovableType, αλλά μας την χάλασε. Αυτοί που το 'γραψαν σε λίγο θα θέλουν και πατέντες λογισμικού. Χεσ' τους, ούτως ή άλλως σε Perl το έχουν γράψει. Οπωσδήποτε η εγκατάσταση και προσαρμογή μιας τέτοιας εφαρμογής δεν είναι 1-2-3, όπως το να έχεις το blog σου σε έτοιμο site. Μη φοβού όμως! Ενδεικτικά αναφέρουμε πως φοιτήτρια ιατρικής που δεν είχε ιδεά ούτε από HTML, έκατσε και έμαθε όσο χρειαζόταν, μαζί με PHP, και τώρα έχει ένα καλαίσθητο blog που τρέχει σε Geeklog. Αν θέλεις όλα γίνονται. Για να πω την αλήθεια πάντως είμαι ευχαριστημένος με το Βlogger και δε ζητάω τίποτε περισσότερο. Μόνο από περιέργεια θα ήθελα να δοκιμάσω κανένα CMS ανοιχτού λογισμικού στον Apache που έχω στο φορητό. Αφού τα Wordpress και Geeklog τρέχουν PHP/MySQL, θα πρέπει να πηγαίνουν μια χαρά και στα ΧΡ. Έχω κατεβάσει τα 4 CD του Slackware 10.1 αλλά δε θέλω να το περάσω μόνο και μόνο γι' αυτό. Πιθανότατα να χρησιμοποιήσω CMS σε πιο μόνιμη βάση αν αποφασίσω να στήσω σοβαρό project το οποίο θα ασχολείται με περιορισμένη γκάμα θεμάτων και όπου θα γράφω επώνυμα, ίσως και μαζί με φίλους ή συνεργάτες. Τελειώνοντας θα ήθελα να ρωτήσω τι σκέφτεστε, ειδικά εκείνοι που έχετε blog πίσω από "κατεβασμένο" CMS. Είστε ευχαριστημένοι; Πόσο μεγαλύτερη ευελιξία έχετε σε σχέση με τις δυνατότητες που παρέχουν τα "έτοιμα" blogging services; Mιούζικ: Baton Rouge - Tie You Up

2005-07-23T07:41:00.000+01:00

Μ' αρέσει όταν ακούω "είμαστε *όλοι* ένοχοι, και γω μαζί" από κάποιους που βρίσκονται 3000 χλμ μακριά. Το παίζουν αρκετά εκ του ασφαλούς ώστε να βάλουν και τους εαυτούς τους μέσα. Όπως και να το κάνουμε ακούγεται πιο "politically correct" από το να πει "Είσαστε ένοχοι που δουλεύετε για το κράτος τους ενώ εμείς είμαστε μάγκες που μένουμε σε μη 'ιμπεριαλιστική' χώρα". Τσάμπα μαγκιά δηλαδή. Ο Έλληνας βλέπει τη Δύση ως τον Απόλυτο Σατανά (και την ίδια στιγμή "τρώει" τα κεφάλαια από την ΕΕ). Θέλω να δω τι θα πουν όλοι αυτοί για την Αίγυπτο τώρα ή τους κόπτουν μόνο τα χτυπήματα σε δυτικές χώρες; Όλα πολιτικά τα βλέπουν κι όχι όπως είναι: επίθεση σε κοσμάκη.